دو مصاحبه ي تاريخي امام(ره) طلسم قدرت شاه را شكست

گروه انديشه ـ دو عامل مهمي كه روند فروپاشي رژيم پهلوي را تسريع كرد نقش امام خميني(ره) و ديگري خون شهيدان مظلوم و گمنام و بي ادعا بود.

مواضع و رهنمودهاي امام راحل چنان قاطع بود كه نظير آن را در تاريخ معاصر كسي سراغ ندارد و در كنار آن توده هاي مردم به روش مبارزاتي امام(ره) ايمان راسخ داشتند. نمونه ي بارز آن را در هفده شهريور 57 داريم كه بدون حمايت هيچ جريان سياسي خاصي به ميدان آمدند.

سخنراني ها و بيانيه هايي كه امام راحل پس از شهادت فرزندش حاج آقا مصطفي خميني ارائه داده بودند بر ميزان آگاهي مردم بسيار تأثيرگذار بود به گونه اي كه نهادهاي اجتماعي متعددي را در راه مبارزه فعال نمود. به غير آن، دو مصاحبه با امام(ره) انجام گرفت كه چنان لرزه اي بر اندام رژيم شاه و حاميان او انداخت كه جملگي آن ها به دست و پا افتادند. اين دو مصاحبه در تعيين روند تحولات نقش بسيار بارزي داشت تا جايي كه رژيم مصمم شد در تهران و يازده شهر حكومت نظامي اعلام كند و فاجعه ي 17 شهريور را به وجود آورد.

آن دو مصاحبه يكي با نشريه ي فرانسوي زبان لوموند در تاريخ 57.2.16 بود كه براي اولين بار پاي خبرنگاران بين المللي به نجف اشرف باز شد و اين مصاحبه موج عظيمي را در روند مبارزه ايجاد كرد كه بسيار خواندني است.

لوموند مقدمه ي نسبتاً طولاني را در مصاحبه ي خود نوشته بود. در بخشي از آن آمده بود: «آيت الله عزمي راسخ و كامل دارد و در صدد قبول هيچ گونه مصالحه اي نيست. مصمم است كه در مبارزه ي خود عليه شاه تا پايان پيش برود... در حال حاضر در ايران و به نام همين پارساي زاهد هفتاد و شش ساله است كه قيام هاي متعدد به وقوع مي پيوندند. اين قيام ها كه عناوين و موضوعات مذهبي دارند، خيلي بيشتر از آنچه جبهه ي مخالف چپ، رژيم شاه را به خطر بيندازد، رژيم مذكور را به طور جدي به خطر انداخته است.

اكنون ما در حضور آيت الله در اتاقي 2*3 متر و در خانه اي هستيم كه در دورترين قسمت نجف واقع است. شهري كه از لحاظ وضع جغرافيايي يكي از بدترين مناطق كويري عراق است.

در راه نجف و بغداد بادي سخت برخاست و شن هايي را به حركت درآورد. شدت باد به اندازه اي بود كه اتومبيل ما را مانند پر كاهي جابجا مي كرد و بالاخره آن را بر يك توده شن بي حركت ساخت...

در پيچ يكي از كوچه هاي تنگ نجف كه خانه هايش براي آنكه سپري در مقابل تابش سوزان آفتاب باشد، سخت به هم فرو رفته است، مسكن محقر آيت الله خميني قرار دارد. اين خانه نظير مسكن فقيرترين افراد نجف است. در سه اتاق اين خانه حداكثر دوازده تن از نزديكان وي حضور داشتند... اگر آيت الله خميني قدرت آن را دارد كه ايران را به حركت درآورد و قيام برانگيزد، اين قدرت مسلماً ناشي از تسلط و اقتدار وي بر افكار مردم ايران است. اقتداري كه پس از تبعيد وي از ايران بجاي آنكه كم شود، ده برابر شده است...

در اين مصاحبه پيرامون مسائل متعددي از جمله اتهامات شاه، زنان، اصلاحات ارضي و اوضاع كشاورزي ايران، مسأله ي تمدن و پيشرفت و توسعه ي اقتصادي، دانشگاه ها، آزادي و مسأله ي زنان، موضوع فلسطين، رژيم اشغالگر قدس، جنوب لبنان، برنامه ي حكومت آينده بجاي رژيم سلطنتي و غيره بحث شده و امام(ره) در پايان سؤال آخر تأكيد مي كند كه «نخستين كار يك رژيم آزاد آن خواهد بود كه محاكمه ي شاه را ترتيب دهد براساس اين امر كه او ثروت هاي مملكت را جمع كرده و آن را به بانك هاي خارجي منتقل ساخته است، بايد كه او در خصوص جنايتي كه مرتكب شده است، جواب دهد، لذا هيچ مصالحه اي ممكن با وي(رژيم شاه) وجود ندارد، جنايت وي بي شمار است....»

اين مصاحبه ي طولاني در تابستان 57 زلزله اي را به وجود آورد، جوانان در اين ايام تعطيل در زير سايه درختان يا در كوه هاي اطراف تهران براي يكديگر تعريف مي كردند و يا اينكه در محافل متعدد يا جلسات چند نفره كه مخفيانه برگزار مي شد قرائت مي گرديد و آرزوي عملي شدن ايده هاي امام(ره) را در ذهن خود مي پروراندند و خشم ، نفرت و انزجار نسبت به وضعيت رژيم را در رفتار خود نشان مي دادند علاوه بر آن اين مصاحبه ي امام(ره) مورد اقبال مطبوعات و خبرنگاران جهاني قرار گرفته بود و گويا يك شوكي به جهانيان وارد كرده بود و رژيم شاه نسبت به آن كاملاً منفعل بود.

مرحوم حجت الاسلام حاج سيداحمد خميني در مصاحبه اي در اين رابطه مي گويد: «پس از مصاحبه ي امام(ره) با لوموند، طي تماس هاي مكرر از طرف روزنامه ها، مجلات و راديو ـ تلويزيون هاي كشورهاي مختلف، تقاضاي مصاحبه شد، تقاضاي زياد براي انجام مصاحبه از تشنگيِ افكارِ جهانِ سياستِ از اوضاع ايران و همچنين ابعاد فكري امام(ره) حكايت مي كرد. آن مصاحبه به قدري قاطع و روشن بود كه در آن شرايط كه ايران را جزيره ي آرامش مي دانستند ترديدهاي بسياري را به وجود آورد، همه مي خواستند بدانند كه امام(ره) در گوشه ي اتاقي 3*2 چگونه دم از انفجاري عظيم مي زنند و چگونه انقلاب بزرگ اسلامي را نويد مي دهد. از طرف ديگر بيشتر از ساير دولت هاي منطقه، دو دولت ايران و عراق سخت به وحشت افتادند؛ چرا كه امام(ره) در عراق بودند و ايران را هدايت مي كردند. عراقي ها پيام دادند كه امام(ره) حق مصاحبه ندارد، اما اين پيام هاي امام(ره) توده هاي مردم را براي مبارزه بسيج كرد و جريان 17 شهريور را به وجود آورد، اما دومين مصاحبه ي امام(ره) در تاريخ 75.6.23 در نجف كاملاً مخفيانه با راديو ـ تلويزيون فرانسه انجام گرفت كه چگونگي انجام آن ماجرايي دارد، به طوري كه خبرنگاران آن در بغداد دستگير شدند، ولي آن ها موفق شدند كه نوارهايشان را به صورتي رد كنند، ولي دولت فرانسه پخش آن را ممنوع اعلام كرد و به هيچ كس اجازه ي مصاحبه با امام(ره) را نداد. بعدها مجله فيگارو اين مصاحبه را از راديو ـ تلويزيون فرانسه خريداري و منتشر مي كند، به دنبال انجام اين مصاحبه بود كه برخورد دولت عراق با امام(ره) و دست اندركاران اين گونه كارها بسيار تند و خشن شد و ديري نپاييد كه امام راهي كويت شد. در ضمن همان روز 57.6.23 امام راحل به مناسبت هفتمين روز شهداي هفده شهريور پيامي صادر نمودند و به توده هاي مردم پيروزي را نويد دادند و مردم خاطر جمع شدند كه عمر رژيم شاه رو به پايان است آنجا كه خطاب به ملت مرقوم داشتند: «ما به دنبال فداكاري ها و عزاي سراسري، منتظر شادي ها هستيم، شما شاهد استقلال و آزادي به خواست خدا خواهيد بود. شما با پايمردي خود دشمن را چنان از ميدان بيرون كرديد كه مجبور به اعلام حكومت نظامي در اكثر شهرستان ها و در تهران، مركز و پايگاه شيرمردان و شيرزنان شد و خود را در جوامع بشري رسوا و خدعه را با دست خود نقش برآب كرد، عزيزان من مطمئن باشيد كه پيروز هستيد و در پيشگاه خداي متعال روسفيد.»

بنابراين دو مصاحبه ي تاريخي امام طلسم قدرت شاه را شكست و نشان داد كه هيچ يك از كشورهاي منطقه توان ميزباني از اين امام(ره) را ندارند. از همين ايام بود كه زمينه ي هجرت امام(ره) به نوفل لوشاتو و سرعت گرفتن روند فروپاشي رژيم فراهم آمد.

نويسنده:سيد مهدي حسيني

/انتهاي پيام/