موعظه پيامبر(ص) به ابوذر
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله (لأِبِى ذَر): «أُوصِيكَ بِتَقْوَى اللَّهِ فَإنَّهُ رَأْسُ الأمْرِ كُلُّهُ قُلْتُ: زِدْنِى قَالَ: عَلَيْكَ بِتِلَاوَةِ الْقُرْآنِ وَ ذِكْرِ اللَّهِ كَثِيراً فِإنَّهُ ذِكْرٌ لَكَ فِى السَّمَاءِ وَ نُورٌ لَكَ فِى الأرْضِ. قُلْتُ: زِدْنِى، قَالَ: الصَّمْتُ فَإنَّهُ مَطْرَدَةٌ لِلشَّيَاطِينِ وَ عَوْنٌ لَكَ عَلَى أَمْرِ دِينِكَ». «بحار الأنوار، ج 74»
ابوذر به پيامبر(ص) عرض كرد: يا رسول اللَّه صلى الله عليه و آله مرا موعظه كنيد، حضرت در جواب فرمودند: تو را به تقواى الهى سفارش مىكنم، كه سرچشمه همه چيز است. عرض كردم:
يا رسول اللَّه صلى الله عليه و آله مرا (از چشمه فيض خويش) بيشتر بهرهمند سازيد. حضرت فرمود: بر تو باد تلاوت قرآن و زيادى ياد خدا، چرا كه سبب مىشود تا (فرشتگان) در آسمان تو را ياد كنند و در زمين براى تو نور است. عرض كردم: موعظه بيشترى بفرماييد: حضرت فرمود: (تو را به) سكوت (سفارش مىكنم)، چرا كه شيطان را دور كرده و تو را در امور دينت كمك مىكند.
شرح حديث:
اين سه جمله بسيار پرمعنا و گرانبهاست. در جمله اوّل مىفرمايد، تقواى الهى را پيش بگير كه سرچشمه همه خوبيهاست. تقوا يك نيروى كنترل درونى است كه انسان را از گناه باز مىدارد و در واقع احساس مسؤوليّت از درون است. عامل باز دارنده گاهى بيرونى است و گاهى درونى؛ عامل بيرونى تأثير چندانى ندارد، اگر تقواى درونى نباشد عوامل بيرونى قابل خريد و كم اثر است.
يكى از مسائلى كه دنيا با آن دست به گريبان است، به عنوان مثال موادّ مخدّر است، ولى بسيارى از شخصيّتهاى سياسى دنيا در آن دخالت دارند. در حكومت سابق هم نزديكان شاه از بزرگترين عوامل تجارت موادّ مخدّر بودند. اسلحه و وسايل كشتار جمعى، همه در سايه عدم تقوا توليد و پخش مىشود و دادگاهها و بازرسىها بىاثر است، چون عامل بازدارنده درونى نيست.
حال مىگويند مىخواهيم دين را از حكومت جدا كنيم، اگر دين از حكومت جدا شود، حكومت بازيچهاى مىگردد و دنيا روى آرامش را نمىبيند.
در جمله دوّم پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود، قرآن بخوان كه قرآن خواندن باعث مىشود فرشتگان در آسمان به ياد تو باشند و در زمين نور تو باشد. زمين عالم مادّه و ظلمانى است كه نياز به نور دارد. كفر، جهل، ظلم و ... همه ظلمت است و قرآن و تعليمات قرآن، مانند نورى اين ظلمتها را برطرف مىكند.
در جمله سوّم مىفرمايد، خاموشى در جايى كه سخن گفتن لازم نيست، چرا كه سخن گفتن از دامهاى شيطان است؛ علاوه بر اين سكوت موجب تعمّق فكر است و وقتى فكر عميق شد به پيشرفت دين كمك مىكند./انتهاي پيام/