قدر خود را بدان!

انسان بايد تلاش کند تا در معامله هايش ضرر نکند. انساني که مي خواهد وارد يک گروه و يا جايي بشود، بايد شرايطش را داشته باشد. بايد خود را بشناسد و ببيند آيا آن شرايط را داراست يا نه؟ پس انسان بايد از خود برآوردي داشته باشد تا ببيند کيست.

اگر فردي بگويد: من کسي هستم که خدا درباره من گفته است: «نَفَختُ فِيهِ مِن رُوحِي»1 از روح خود در آن دميدم، اين چنين چيزي خيلي ارزش دارد. اگر فرد به اين باور رسيد که «رَحِمَ اللهُ امرَئاً عَرِفَ قَدرَهُ و لَم يَتَعَدَّ طَورَهُ؛ خدا رحمت کند کسي را که قدر خودش را بشناسد و از آن تجاوز نکند»،2 يعني توانست موقعيّت خود را تشخيص دهد، اين شناخت بسيار ارزشمند است. اين جاست که معلوم مي شود غفلت، انسان را بدبخت مي کند. انساني که ارزش خود را نداند، به جهنّم مي رود. نه آن که خدا او را به جهنم ببرد، بلکه خودش مي رود؛ چرا که در دنيا زندگي جاهلانه داشته و عملاً به طرف آتش حرکت مي کرده است: آتش طمع، آتش شهوت، آتش غضب، آتش گناه و ... . اگر انسان توجه نداشته باشد که روزي ملايک به او سجده کرده اند، نتيجه اش آن مي شود که به شيطان سجده مي کند. انساني که خود را نمي شناسد، به کم فروشي مبتلا مي شود و خود را به بهاي اندکي مي فروشد.

فردي مقام اول کشتي کج شده بود و شاه مي خواست به او جايزه بدهد. پيغام فرستاد که هر چه بخواهي به تو مي دهم. او گفته بود: «تصديق گواهي نامه پايه يک رانندگي را مي خواهم». وقتي گواهينامه را دادند و او رفت، شاه گفت: «از چشمم افتاد، فکر مي کردم براي خود کسي است ولي براي خود ارزشي قايل نبود».

انسان از دعاهاي خود مي فهمد که چه اندازه ارزش دارد. امام خميني (قدس الله نفسه الزکيه) مي فرمايند: «متأسفم براي کسي که به حرم امام هشتم (عليه السلام) مي آيد و چيزهايي مي خواهد که در حدّ انسانيّت نيست. چنين فردي خيلي کوچک است، چرا که به منبع لطف و خزينه الهي آمده است، امّا يک خواسته کوچک دنيايي دارد و از معنويّات غافل است».

پي نوشت ها:

1. سوره حجر، آيه 29

2. غررالحکم و دررالکلم، ص233

منبع : از خودتاخدا، ص 248، آقاتهراني

/انتهای پیام/