بازي برد - برد ايران در اجلاس سه جانبه
به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبكه خبر دانشجو»، در آخرين بروزرساني وبلاگ خرچنگ زاده در غربت آمده است:
در خبر ها خوانديم که بيانيه سه جانبه ايران-ترکيه و برزيل به توافق اين سه کشور رسيد. بر طبق اين توافق نامه ازسوي ايران 1200 كيلوگرم اورانيوم سه و نيم درصد مبادله خواهد شد و از طرف مقابل 120 كيلوگرم اورانيوم 20 درصد دريافت خواهد شد و غني سازي در خاک ايران ادامه پيدا خواهد کرد. اين توافقنامه از چند سو داراي نکات درخشاني است که ايران را در يک موقعيت برد-برد در مبادلات هسته اي قرار مي دهد . اين نکات عبارتند از :
1. طبق توافق؛ گروه وين بايد ظرف مدت 1 سال بعد از انتقال اورانيم به ترکيه؛ 120 کيلو گرم اورانيم غني شده را به ايران تحويل بدهد براين اساس؛ ايران حق دارد فورًا و بدون هيچ پيش شرطي از ترکيه بخواهد اورانيم تحويل شده به اين کشور را به ايران باز گرداند. (منبع)
2. گفته ميشود ذخائر اورانيم ايران بسيار بيشتر از 1200 کيلو گرم است که موضوع بحث توافق نامه اخير بوده است (منبع). بنابراين اگر چنان چه اين ادعا صحيح باشد فرضيه بيرون آمدن سوخت هسته اي از چنگ ايران براي يک مدت زماني محدود منتفي است و ايران کماکان از منابع هسته اي در کشور بهره مند خواهد بود.
3. پيشتر در بحث تعويض سوخت، غربيها قيمت اورانيم غني شده ايران را به حساب نمياوردند؛ و ادعا مي کردند از آن جهت که اين اورانيم ها در سانتريفوژهاي روسيه قابل استفاده نيست معدوم ميشود؛ اما در بيانيه اخير ايران ما به التفاوت اورانيم تحويل داده شده را به عنوان قيمت خريد ميلههاي سوخت گنجانده است ؛ اگر گروه وين اين پيشنهاد را رد کند عملا شانس تعويض سوخت را از دست داده و اگر بپذيرد در عمل انجام شده قرار گرفته است .
4. بر طبق اين توافقنامه ايران سوخت را به کشور دوست و برادر ترکيه تحويل مي دهد و از اعطاي سوخت هسته اي به کشور روسيه و يا فرانسه که پيش از اين سوابق تاريکشان در مبادلات اقتصادي و نظامي روشن است اجتناب مي ورزد.
5. پيرو بند 4 ، بر اساس اين طرح تاکتيکي و حساس ، ايران طي يک حرکت راهبردي نظم جهاني را به چالش مي گيرد و به جاي قدرت هاي بزرگ ، قدرت هاي ميانه جهان را به بازي مي گيرد. اگرچه ايران با پذيرش اين توافقنامه اهميت خاصي به کشورهاي برزيل و ترکيه داده است و با بيانيه تهران وزن سياسي آنها را بالا برده است اما در اين بازي ديپلماتيک اعضاي دائم شوراي امنيت حضور ندارند و چين ، روسيه آمريکا و اتحاديه اروپا از صحنه تبادلات هسته اي حذف شده اند. اين به معناي آغاز دور جديدي از ظهور قدرت هاي ميانه در مناصبات سياسي و بسته شدن دست قدرت هاي زورگو در مسايل جهاني است.
6. ايران با پذيرش اين قطعنامه آمريکا را در وضعيت انفعال قرار مي دهد و طرح آن کشور براي به دست آوردن توافق گسترده بر ضد برنامه هستهاي کشور را زمين گير مي کند. اين را اضافه کنيد به چرخش افکار عمومي جهان به سمت جمهوري اسلامي ايران.
7. به گفته صالحي رييس تيم مذاکره کننده ايراني ، توپ در حال حاضر در زمين وين است . اگر وين اين توافقنامه را بپذيرد با تمام قابليت ها و محسنات فوق الذکر ايران به يک برد استراتژيک مطلوب و دلخواه دست پيدا کرده است و اگر وين اين توافقنامه را رد کند ايران به هر روي چيزي براي از دست دادن ندارد و به توليد سوخت هسته اي در کشور ادامه خواهد داد و ديگر اهرم زورگويي عدم همکاري ايران براي تجميع آراي جهاني بر ضد ايران به شدت ناکار آمد و عمل ناکردني خواهد بود.
با همه اين تفاسير اين توافقنامه براي ايران يک بازي برد-برد است. با اين حال مشخص نيست که روشنفکر(!) داخلي که تا پيش از اين از عدم نياز ايران به انرژي هسته اي سخن مي گفت و امروز با افزوندن شناسه “مان ” بر سر کلمه اورانيوم قصد دارد تا حقي ملي براي خود در اين زمينه قائل شود ، دردش چيست و اصولا جمهوري اسلامي بايد به چه ساز آنها برقصد که سرسختي و کوتاه نيامدن ايران در اين باب را به عدم تعامل جهاني تفسير مي کند و امضاي توافق نامه اي چنين شيرين و استراتژيک را حمل بر تحقير ملي مي داند./انتهاي پيام/