صهيونيست ها قبل از قتل عام سفيران آزادي، گور خود را به دست خويش كنده اند

- شنبه گذشته، اول خردادماه 89- 22مي 2010- «ناوگان آزادي» شامل 9 كشتي غيرنظامي با سرنشيني نزديك به هزارنفر از سياستمداران، فعالان صلح، هنرمندان، دوستداران فلسطين، خبرنگاران و... بندر اسلامبول در ساحل درياي «مرمره» را به مقصد غزه ترك كرد. 3 كشتي از تركيه، 1 كشتي از يونان، 1 كشتي از ايرلند، 2 كشتي از انگليس، 1 كشتي از الجزاير و 1 كشتي از كويت در اين ناوگان حضور داشتند.

هنگام ترك بندر اسلامبول، انبوهي از مردم براي بدرقه در ساحل جمع شده و با فريادهاي الله اكبر خويش، ضمن ستايش اين اقدام صلح طلبانه و انسان دوستانه، براي كشتي نشينان آرزوي موفقيت مي كردند و اقدام آنان را مي ستودند. خبر حركت ناوگان آزادي به تمام نقاط جهان مخابره شد و همه جا، استقبال و تقدير مردم را به دنبال داشت. از آن روز تا 10 روز بعد، يعني نيمه شب دوشنبه، كمتر كسي- و شايد هيچكس- تصور نمي كرد سرنشينان اين 9 كشتي قبل از آن كه در ساحل غزه به خشكي برسند، در تاريكي شب و در ميانه دريا با حمله حراميان صهيونيست در خون خود غوطه مي خورند.

نظاميان وحشي اسرائيل باز هم مانند هميشه، تمامي آموزه هاي اخلاقي، انساني و قانوني را زيرپا گذاشتند و با شبيخون ناجوانمردانه به «ناوگان آزادي» سفيران صلح را كه جز كمك رساني به مردم مظلوم و محاصره شده غزه و پايان محاصره غذايي و دارويي- و نه تسليحاتي- آنان خواسته اي نداشتند، قتل عام كردند.

اين شبيخون وحشيانه در 80 مايلي سواحل غزه صورت گرفت و اين در حالي است كه مطابق معاهده- بخوانيد سازشنامه ذلت بار-اسلو - سال 1993- كنترل آبهاي سرزميني -TERRITORIALL- سواحل غزه تا فاصله 20 مايلي به رژيم صهيونيستي واگذار شده بود و شبيخون به اعتراف «اوي بناياهو» سخنگوي ارتش اسرائيل در فاصله 70 تا 80 مايلي ساحل غزه، يعني در آبهاي بين المللي كه مطابق كنوانسيون هاي 1948 و 1974 ژنو - SOLAS- تردد كشتي ها در آن نبايد با هيچ مانعي از سوي هيچ كشوري روبرو شود، صورت گرفته بود.

اقدام وحشيانه اسرائيل بدون كمترين ابهامي، مصداق فصل هفتم از منشور ملل متحد است كه تصريح مي كند؛ هرگاه كشوري با توسل به زور و يا هر اقدام موثر ديگري، امنيت منطقه و يا صلح جهاني را به مخاطره اندازد، شوراي امنيت سازمان ملل متحد موظف است با توسل به نيروي نظامي- متشكل از كشورهاي عضو- به مقابله با كشور متجاوز برخيزد...

هم اكنون خبرگزاري فرانسه از تشكيل جلسه اضطراري شوراي امنيت سازمان ملل متحد براي بررسي ماجراي حمله اسرائيل به ناوگان آزادي خبر داد!! اما، شما اين جلسه و نشست هاي مشابه آن را جدي نگيريد، چرا كه در اين اجلاس ها، قاتل جاي قاضي نشسته است. مگر همين چند روز قبل 189 كشور در اجلاس بازنگري معاهده ان.پي.تي در نيويورك، فعاليت هسته اي نظامي و تسليحاتي رژيم صهيونيستي را محكوم نكردند؟! پاسخ اسرائيل چه بود؟ نتانياهو، رئيس كنوني رژيم صهيونيستي با وقاحت اعلام كرد كه نه فقط اين بيانيه ها بلكه قطعنامه هاي رسمي شوراي امنيت سازمان ملل را نيز جدي نمي گيرد و راست مي گفت، چرا...؟! چون مقابله با اين غده سرطاني راه كار و درمان ديگري دارد. راه كاري كه امروزه افكار عمومي جهانيان و ملت هاي مسلمان بيشتر از هر زمان ديگري از آمادگي و توان لازم براي عملياتي شدن آن برخوردارند. بخوانيد...

- از هنگام اشغال فلسطين و پيدايش غده سرطاني اسرائيل در سال 1948 ميلادي تاكنون، ده ها طرح و پيشنهاد متفاوت براي بازگشت صلح و آرامش به منطقه و پيشگيري از جنايات وحشيانه صهيونيست ها، تهيه و ارائه شده است. برخي از اين گزينه هاي چندگانه با استقبال رژيم صهيونيستي و حاميان منطقه اي و فرامنطقه اي آن نيز روبرو بوده است و امضاي معاهدات و توافقنامه هاي فراواني را هم به دنبال داشته است ولي هيچيك از اين طرح ها نه فقط به مهار صهيونيست هاي وحشي منجر نشده است، بلكه همه ساله بر دامنه جنايات اين جرثومه هاي فساد و تباهي نيز افزوده است. معاهده ننگين كمپ ديويد، توافقنامه شرم الشيخ، معاهده اسلو، طرح ذلت بار ملك عبدالله پادشاه سعودي و....

5 دهه قبل، امام راحل ما(ره) كه اين روزها سالگرد رحلت او را به سوگ نشسته ايم، طرح منطقي، انسان دوستانه، انقلابي و كاملا امكان پذير و عملي «محو اسرائيل از جغرافياي سياسي منطقه» را پيش كشيده و تاكيد فرمود كه جراحي اين غده سرطاني از پيكر خاورميانه اسلامي به آساني امكان پذير است و تاخير در عملياتي كردن اين طرح، آسيب هاي جدي و مصيبت هاي هولناكي را درپي خواهد داشت.

روز 17 بهمن ماه سال 1357، در حالي كه پيروزي انقلاب اسلامي قطعي به نظر مي رسيد، «اباابان» نخست وزير وقت رژيم صهيونيستي در مصاحبه با خبرگزاري آمريكايي آسوشيتدپرس گفت؛ «واقعه اي كه در ايران پا گرفته و بعيد نيست در آينده اي نزديك به وقوع پيوندد- كه به وقوع پيوست- زلزله اي است كه تمامي منطقه را به لرزه مي اندازد و اين زلزله قبل از همه موجوديت اسرائيل را تهديد مي كند». يك سال بعد، 19 بهمن 1358، حضرت امام(ره) كه در بيمارستان قلب بستري بودند در جمع شخصيت هاي خارجي كه به مناسبت اولين سالگرد پيروزي انقلاب اسلامي به ايران آمده بودند تاكيد فرمودند؛ «اسرائيل، اين جرثومه فساد، هميشه پايگاه آمريكا بوده است. من در طول نزديك به 20 سال- و تاكنون 5 دهه- خطر اسرائيل را گوشزد نموده ام، بايد همه بپاخيزيم و اسرائيل را نابود كنيم».

ديروز نتانياهو نخست وزير رژيم اشغالگر قدس كه به كانادا سفر كرده بود، در جمع صهيونيست هاي ساكن اين كشور و در حالي كه برخي از صهيونيست هاي شركت كننده در اين نشست با اشاره به دو جنگ 33 روزه و 22 روزه و پيروزي هاي پي درپي جمهوري اسلامي ايران نسبت به آينده اسرائيل ابراز نگراني مي كردند، با عصبانيت گفت؛ «بله! ايران، غزه و لبنان را تسخير كرده است و هدف بعدي تپه هاي تل آويو خواهد بود». نتانياهو در ادامه سخنان خود توضيح مي دهد كه انقلاب اسلامي برانگيختگي ملت هاي مسلمان منطقه را در پي داشته و حزب الله لبنان و حماس، به عنوان عقبه استراتژيك ايران در جنگ هاي 33 روزه و 22 روزه حضور يافته بودند و...

«زئيف شف» يكي از برجسته ترين استراتژيست هاي رژيم صهيونيستي بعد از جنگ 33 روزه در مصاحبه با «جروزالم پست» روزنامه انگليسي زبان اسرائيل، گفته بود؛ «احساس مي كنم كه امروزه اسرائيل در ضعيف ترين دوران حاكميت خود از سال 1948 تاكنون قرار گرفته. نيروهاي حزب الله در جنگ از مرگ استقبال مي كردند و نظاميان ما گويي فقط براي حمله به زنان و كودكان در شهرها آموزش ديده بودند...» زئيف شف گفته بود روحيه حزب الله لبنان برگرفته از انقلاب خميني ]ره[ است و پيش بيني كرده بود اين روحيه در ساير كشورهاي اسلامي نيز، به صورت آتش زير خاكستر وجود دارد. شف راست مي گفت، چرا كه در طول جنگ 33 روزه، تمامي كشورهاي اسلامي يكپارچه به شورش و برانگيختگي در حمايت از حزب الله و دشمني با اسرائيل تبديل شده بود و مدتي بعد، جنگ 22 روزه غزه، شاهد ديگري بر پيش بيني اين استراتژيست رژيم صهيونيستي بود.

- شبيخون وحشيانه صهيونيست ها به «ناوگان آزادي» اگرچه تلخ و ناگوار است ولي اين سكه روي ديگري نيز دارد و آن تائيد چندباره بر راه حل گره گشاي امام راحل ماست كه بارديگر با وضوح و شفافيت بيشتر در ميدان ديد جهانيان و مخصوصاً ملت هاي مسلمان قرار مي گيرد و از سوي ديگر حكايت از آن دارد كه روز واقعه نزديك است «واقعه» حيات آفريني كه سردمداران رژيم صهيونيستي نيز با شبيخون بزدلانه خود نشان دادند، «وقوع» آن را به ناچار پذيرفته و يا نزديك مي دانند. چرا...؟!

- حمله شبانه به يك ناوگان غيرنظامي با سرنشينان غيرمسلح، در هيچيك از فرهنگ هاي نظامي جهان، نه فقط افتخارآميز نيست بلكه از وحشت و هراس حمله كنندگان نيز حكايت مي كند. اسرائيل اگر به توان خود اطمينان داشت مي توانست با تظاهر به صلح دوستي پذيراي كاروان مورد اشاره باشد و يا با اخطار نظامي از نزديك شدن ناوگان به آبهاي سرزميني-20 مايلي سواحل غزه- جلوگيري كند. ولي چرا چنين نكرد؟ اسرائيل مي داند چهره نفرت انگيز و مشمئزكننده اين رژيم مدتهاست كه بي نقاب در مقابل ديد جهانيان قرار گرفته است بنابراين چاره اي ندارد كه در اولين قدم به آخرين حربه متوسل شود! و اين در فرهنگ نظامي به مفهوم پايان خط است.

- حمله وحشيانه اسرائيل به ناوگان آزادي و صلح، سران سازشكار عرب را از پشت ميز مذاكرات به اصطلاح صلح-بخوانيد سازش- به بيرون پرتاب كرده و حريف واقعي و راستين رژيم صهيونيستي، يعني ملت ها را به ميدان مقابله آورده است، اما نه پشت ميز مذاكره، بلكه در آوردگاهي به وسعت جهان اسلام. آيا در پي فاجعه نيمه شب ديشب مردم مسلمان و غيرتمند تركيه به ادامه روابط سياسي كشورشان با رژيم صهيونيستي رضايت مي دهند؟ و آيا، به انتقام خون به ناحق ريخته هموطنان مسلمان خويش، ريختن خون صهيونيست ها در هر كجا كه در دسترس باشند را مجاز و اداي دين به شهداي نيمه شب دوشنبه نمي دانند؟! آيا سران سازشكار عرب بازهم مي توانند با سران جنايتكار صهيونيست پشت ميز مذاكره بنشينند؟ و آيا براي ملت هاي مسلمان كمترين ترديدي باقي مي ماند كه تنها راه حل گره گشا، نابودي اسرائيل و محو كامل اين رژيم جعلي و خونريز از جغرافياي سياسي منطقه است؟

- و بالاخره اگرچه دراين باره گفتني هاي بسياري هست ولي به اين نكته بسنده مي كنيم كه صهيونيست ها با شبيخون ناجوانمردانه و وحشيانه نيمه شب دوشنبه، قبل از قتل عام سفيران آزادي غزه، گور خود را به دست خويش كنده اند و به يقين از اين پس در هيچ جاي دنيا امنيت جاني ندارند. جرثومه هاي فساد و تباهي بي آنكه بدانند يا بخواهند به عملياتي شدن بيشتر طرح امام راحل ما(ره) براي محو اسرائيل از جغرافياي سياسي منطقه كمك كرده اند.

/انتهاي پيام/