محاصره غزه و انتظار از ايران

1- وزير محترم امور خارجه كشورمان در جريان سفر به «جده» و شركت در نشست فوق العاده كميته اجرايي سازمان كنفرانس اسلامي پيشنهاداتي را ارائه داد اما به نظر مي رسد آنچه ارائه شد با آنچه كه بايد و شأن انقلاب اسلامي و نظام جمهوري اسلامي اقتضا مي كرد و نيز با آنچه كه مقتضاي حادثه اي كه در آب هاي مشرف به غزه اتفاق افتاده بود، همخواني چنداني نداشت.

منوچهر متكي در جريان اين سفر خواستار قطع رابطه كشورهاي اسلامي با رژيم صهيونيستي، تصويب قطعنامه ذيل بند 7 منشور ملل متحد از سوي شوراي امنيت، همكاري همه كشورها براي محاكمه سران رژيم صهيونيستي، ياري برادران(!) مصري براي سفر هيئت هاي كشورهاي اسلامي به غزه، ارسال فوري كمك هاي بشردوستانه از طريق زمين، دريا و يا هوا به مردم غزه، صدور قطعنامه سازمان كنفرانس براي تحريم هرگونه رابطه اقتصادي با اسرائيل و تعليق عضويت رژيم صهيونيستي در سازمان هاي بين المللي و منطقه اي شد.

اين پيشنهادات از اهميت برخوردارند ولي همه مي دانند كه چنين پيشنهادات كلي هيچگاه به جايي نرسيده اند. در هيچ كدام از اين پيشنهادات ضمانت اجرايي ديده نمي شود از سوي ديگر معلوم نيست اقدام خاص جمهوري اسلامي براي مقابله با سياست دزدي دريايي رژيم صهيونيستي چيست.

2- در اينجا بد نيست به اهميت حفظ محاصره غزه براي رژيم صهيونيستي اشاره اي داشته باشيم. همه مي دانند كه ماجراي حمله دوشنبه هفته قبل رژيم صهيونيستي به «كاروان آزادي» و قتل نزديك به 20 نفر از سرنشينان آن هزينه زيادي را روي دست رژيم صهيونيستي گذاشته و عليرغم آنكه نزديك به 10روز از آغاز ماجرا مي گذرد، هنوز تل آويو به شدت روز اول با آن درگير است.

آيا اسرائيلي ها نمي دانستند كه چنان اقدامي چنين عواقبي را در پي دارد؟ ممكن است پاسخ اين سؤال منفي باشد ولي طبعا اين مقدار كه چنين اقدامي به راحتي قابل رفع و رجوع كردن نيست قابل پيش بيني بوده است.

اسرائيلي ها حفظ محاصره كامل غزه را براي خود «استراتژيك» ارزيابي مي كنند! چرا؟ رژيم صهيونيستي براي به زانو درآوردن مقاومت غزه و از ميان برداشتن موجوديت حماس بر محاصره كامل غزه تا رسيدن به نتيجه تاكيد كرده است. در واقع كنار گذاشتن محاصره از سوي اين رژيم به معناي پذيرش شكست در برابر مقاومت غزه و دولت حماس است. اگرچه اسرائيل از طريق تداوم محاصره غزه فقط زمان پذيرش علني و نهايي شكست را به تاخير مي اندازد ولي بنا ندارد خود به آن تسليم گردد.

به نظر مي رسد زماني كه اسرائيلي ها محاصره غزه را- در حدود سه سال پيش- آغاز كردند فكر نمي كردند اين دوره از شش ماه فراتر رود چرا كه «غزه پس از جنگ ويرانگر زمستان 1387» شديدا به انواع كمك هاي غذايي، دارويي، ساختماني، آب، برق، سوخت و... احتياج داشت. از سوي ديگر غزه منطقه اي به شدت فقير است و به هيچ وجه قادر نيست، خود مايحتاج خويش را تامين نمايد.

محاصره دريايي غزه به معناي بستن دريا و نعمات دريايي بر روي 1.5 ميليون ساكن غزه است و بستن گذرگاههاي شمالي، جنوبي و شرقي غزه به معناي قطع كامل ارتباط اين باريكه بسته با دنيا مي باشد. پس محاسبه نظاميان صهيونيست چندان هم نادرست به نظر نمي رسيد اما برخلاف تصور آنان اگر چه اين محاصره از سه سال گذشت و وارد چهارمين سال خود شد. اما به تسليم شدن فلسطيني ها نيانجاميد اعمال تضييقات متعدد عليه ساكنان مظلوم غزه، آرام آرام وجدانهاي بشري را بيدار كرد. از همه كشورها اين فرياد برخاست كه محاصره بايد برداشته شود. وقتي كاروان آزادي از درياي مرمره وارد درياي مديترانه شد، اسرائيلي ها دريافتند كه اينك «جامعه جهاني» و نه صرفا عرب ها يا صرفا مسلمان ها به راه افتاده اند تا محاصره برداشته شود.

از نظر اسرائيل اين حركت به معناي آغاز انزواي اسرائيل از يك سو و آغاز رفع انزواي مقاومت فلسطيني از ديگر سو است. رژيم صهيونيستي به درستي مي داند كه از فرداي لغو محاصره غزه، انتفاضه جديدي در سرزمين هاي 1967 و 1948 شكل مي گيرد. انتفاضه اي كه معلوم نيست مي توان آن را كنترل و متوقف كرد يا نه. اسرائيل درست فكر مي كند، وقتي محاصره غزه در نهايت با مخالفت جهاني مواجه شود چرا توسل به اقدامات سركوب گرانه براي خاموش كردن صداي انتفاضه در كرانه باختري، قدس شرقي، جنين و سرزمين هاي اشغالي 1948 با واكنش متوقف كننده بين المللي مواجه نشود. رژيم صهيونيستي مي داند كه عقب نشيني از محاصره غزه به عقب نشيني هاي بعدي آنان در ساير بخش هاي فلسطين منجر مي شود از اين رو اين عبارت نتانياهو قابل درك است كه گفت: «ما اجازه نمي دهيم ايران در غزه بندري در اختيار داشته باشد.»

حال سؤال اين است كه آيا اسرائيل قادر به حفظ محاصره غزه است؟ پاسخ اين سؤال قطعا منفي است چرا كه راههاي واقعي- كه در محاسبات اسرائيل نيامده- براي لغو اين محاصره وجود دارند.

3- چه راهكارهاي عملي براي كمك به فلسطيني ها- بخصوص ساكنان غزه- وجود دارد؟ بعضي از كشورهاي اسلامي و بعضي از افراد در داخل كشور ما گمان مي كنند سقف كمك ممكن به فلسطيني ها و سقف تلاش براي رهاسازي فلسطين همين مقداري است كه انجام شده است در حاليكه اين ادعا اگر از سر عافيت طلبي نباشد، از سر ناآگاهي است. در اين خصوص پيشنهاداتي وجود دارد؛

الف: جمهوري اسلامي بعنوان پيشتاز كشورهاي اسلامي و كشوري كه در طول 31 سال گذشته همواره در خط مقدم دفاع از آرمان فلسطين بوده و اساسا ايران احياگر آرمان فلسطين است بايد اعزام پي درپي كشتي به سمت سواحل غزه را رسما اعلام كند و از كشورهاي اسلامي بخواهد كه به او بپيوندند در اين صورت اعزام كاروانهاي كمك معنا و مفهوم خاصي پيدا مي كند و به يك موج سنگين سياسي در كشورهاي اسلامي منتهي مي گردد. اين در حالي است كه اينك حركت كاروانها فاقد شور و انرژي لازم مي باشد.

ب: جمهوري اسلامي اگر اعلام كند كه شهداي حركت كاروانهاي بين المللي به سمت غزه را «ايراني» تلقي كرده و براي هميشه نسبت به حمايت از خانواده هاي آنان متعهد خواهد ماند مفهوم «شهادت» و نه قربانيان بعنوان يك پديده اثرگذار فرهنگي وارد ادبيات مربوط به «امدادرساني به فلسطين» مي شود و به اين حركت قداست و عمق مي بخشد.

ج: حركت به سمت غزه و تلاش براي شكستن محاصره غزه فقط نبايد ابعاد دريايي داشته باشد. غزه داراي يك فرودگاه بين المللي است. كشورهاي اسلامي بايد رسما اعلام كنند كه خط هوايي پايتخت هاي خود به غزه را فعال مي كنند. در اين بين اسرائيل قطعا به اولين پروازها شليك مي كند و يا آنها را وادار به نشستن در فرودگاههاي فلسطين مي كند ولي براي هميشه قادر نيست با كشورهاي اسلامي چنين مواجهه اي داشته باشد. در اين بين خلبانان شهادت طلب فراواني در سراسر جهان اسلام و از جمله در ايران وجود دارند كه حاضرند جان خود را فداي آرمان قدس نمايند كاش اين حركت كه لامحاله آغازخواهد شد از ايران شروع شود.

د: مصر، اردن و سوريه سه ظرفيت مهم در مواجهه با رژيم صهيونيستي اند، مصري ها جنوب غزه را در اختيار دارند. اردني ها به بخش وسيعي از مرزهاي شرقي فلسطين احاطه دارند، سوريه صاحب بلندي هاي جولان و جبل الشيخ است. اين كشورها در شرايط فعلي نياز به تضمين هاي خاص براي برخورداري از حمايت عملي و همه جانبه جهان اسلام دارند. دولت سوريه مي تواند ضرب الاجلي را تعيين كند و بگويد اگر تا اين تاريخ محاصره برداشته نشود توسل به اقدام نظامي براي بازپس گرفتن مناطق اشغال شده سوريه را حق خود مي داند.

كشورهاي اسلامي مي توانند با پرداخت هزينه هاي اردن در كمك به فلسطيني هاي ساكن كرانه باختري، قدس شرقي و منطقه جنين، اردن را به تلاشي مسئولانه و يا حداقل آزاد گذاشتن دست حدود 2.5 ميليون فلسطيني ساكن اردن ترغيب نمايند. كشورهاي اسلامي مي توانند از طريق كمك هاي مادي بلاعوض به مصر- معادل كمكي كه مصر از طريق پيمان كمپ ديويد دريافت مي كند- حجت را بر مصري ها براي دفاع از مظلومان غزه تمام كنند و در همراهي قاهره با تل آويو رخنه ايجاد نمايند.

در اين ميان نقش جمهوري اسلامي ايران بايد برجسته باشد تا نهضت مبارك بيداري اسلامي و انتفاضه ضد صهيونيستي با آفاتي روبرو نشود.

* يادداشت روز؛ 18/03/89 - كيهان .

/انتهاي پيام/