دو نکته، همه مشکلات را حل مي کند!
انسان فقير، خداي غنيّ
توجه به دو نکته، همه مشکلات را حل خواهد کرد:
فقر عالم هستي و مالکيّت خداوند به تنهايي؛
«وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ»1 و عزّت از آن خدا و رسولش و مومنين است.
کسي که اين دو نکته را مي داند، ديگر هيچ گاه درخانه کسي را نمي زند و اظهار نياز نمي کند. هر چه مي خواهد از خدا مي خواهد، چرا که خير دنيا و آخرت به دست خداست.
وقتي انسان خود را نيازمند خدا ديد، تنها به خدا توکل مي کند. تنها نزد او اظهار نياز مي کند و تنها از او کمک مي خواهد. به دنبال رضاي اوست و تنها از او مي ترسد.
حضرت امام خميني (ره) مگر چقدر مال و قدرت داشت؟ مگر چقدر ديگران را کرنش مي کرد؟ او تنها بندگي خدا مي کرد. خداوندِ «مقلّب القلوب» نيز دل ها را رو به او مي گرداند. ما اين کار را نکرده ايم؛ باور نداريم، در دعاها خوانده ايم، امّا در واقع انگار نخوانده ايم. ياور نداريم که همه کارها به دست خداست.
مرحوم سيّد علي آقاي قاضي (رحمه الله) مي فرمايند: «اين فقر ذاتي و عجز و بيچارگي، ريشه طمع را در نهاد انسان سوزانيده و او را پاک و پاکيزه مي گرداند... و علّت اين که اين طريقه را احراق نامند، براي آن است که يک باره خرمن هستي ها و نيّت ها و غصّه ها و مشکلات را مي سوزاند و از ريشه و بن قطع مي کند و اثري از آن در وجود انسان سالک الي الله باقي نمي گذارد».2 حتّي فرد، خوشي دنيا را هم درگاه او مي داند. حداقل به اندازه اي که روي رفقا، گروه ها و جناح هاي مختلف سرمايه گذاري مي کنيم، براي خدا هم سرمايه گذاري کنيم.
رمز خوديابي همين است که انسان بفهمد، هيچ است؛ هر چه هست، از آن خداست و ديگر به علم، تقوا، قدرت، جواني و زيبايي خود ننازد. بداند که اين ها براي او نيست. ديروز اين ها را نداشته، امروز امانت نزد اوست، فردا هم از او خواهند گرفت.
بيائيم با خدا رفاقت کنيم. لااقلّ همان اندازه که براي رفيق و دوست خود مايه مي گذاريم، براي خدا هم ارزش قايل شويم. آن وقت متوجه خواهيم شد که بايد همه چيز را کنار بگذارم و به کسي دل ببنيديم که او، همه چيز است. امام حسين (عليه السلام) از همه چيز خود براي خدا گذشت. هيچ چيز براي خود باقي نگذاشت. به راستي فاني في الله بود. به امام گفتند که اگر بروي، آبرو، مال، دوست، زن، بچه و جانت را از دست مي دهي؛ گفت: مي دانم، ولي با کسي معامله کرده ام که ارزش اين ها را دارد.
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى تِجَارَةٍ تُنجِيكُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ*تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ» اى كسانى كه ايمان آوردهايد آيا شما را بر تجارتى راه نمايم كه شما را از عذابى دردناك مىرهاند؟ به خدا و فرستاده او بگرويد و در راه خدا با مال و جانتان جهاد كنيد اين [گذشت و فداكارى] اگر بدانيد براى شما بهتر است.3
پي نوشت ها:
1. منافقون، آيه 8
2. عطش، ص148
3. صف، آيه 10 و 11
منبع : از خود تا خدا، ص 40، آقاتهراني.
/انتهاي پيام/