كي رفتهاي ز دل كه تمنا كنم تو را؟!
نماز امام زمان (ع)
از برخي روايات استفاده مي شود که هر يک از امامان معصومين(ع) به نمازي خاص تأکيد كرده و بدان سفارش مي کردهاند. يکي از اين نمازها، نماز حضرت مهدي (ع) است.
در روايتي منسوب به حضرت مهدي (ع) است، که ايشان فرموده: «هر کس که از خداوند خواسته اي دارد، پس شب جمعه غسل کند، بعد از نيمه شب به نمازگاه خود رفته، دو رکعت نماز بدين ترتيب بخواند. در رکعت اول وقتي به «اِيّاکَ نَعْبُدُ» رسيد، يکصد مرتبه بگويد: «اِيّاکَ نَعْبُدُ وَاِيّاکَ نَسْتَعِينُ» و سوره توحيد را يک مرتبه بخواند، سپس ذکر رکوع و دو سجده را هفت بار تکرار کند و رکعت دوم را نيز به همين ترتيب بخواند؛ خداوند حاجتش را برآورده خواهد کرد.» (1)
البته در برخي نقل ها آمده است: پس از اين نماز مستحب است، تسبيحات حضرت زهرا(س) را بخواند و آنگاه به سجده رفته، يکصد مرتبه صلوات بفرستد.(2)
همچنين گفته شده است: در پايان، دعاي «اَللّهُمَ عَظُمَ البَلاءُ وَبَرِحَ الخَفاءُ» تا آخر آن خوانده شود. (3)
خواندن دعا
از امام صادق (ع) منقول است که اين دعا در دوران غيبت خوانده شود:
«اَللَّهُمَّ عَرِّفْنِي نَفْسَکَ فَاِنَّکَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْني نَفْسَکَ لَمْ اَعْرِفْ نَبيَّکَ اَللّهُمَ عَرِّفْنِي رَسُولَکَ فَاِنَّکَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفني رَسُولَکَ لَمْ اَعرِف حُجَّتَکَ، اَللَّهُمَّ عَرِّفْني حُجَّتَکَ فَاِنَّکَ اِنْ لَمْ تُعَرِّفْني حُجَّتَکَ ضَلَلْتُ عَنْ ديني؛
خدايا خود را به من بشناسان که اگر تو را نشناسم، پيامبرت را نخواهم شناخت، خدايا فرستادهات را به من شناسان که اگر فرستاده و پيامبر تو را نشناسم، حجت تو را نيز نخواهم شناخت، خدايا حجت خود را به من بشناسان که اگر حجت تو را نشناسم در دين خويش گمراه خواهم شد.» (4) البته اين دعا به گونه اي ديگر نيز روايت شده است.(5)
حِرْز حضرت مهدي (ع)
«حِرْز» در لغت به معناي جاي استوار و پناهگاه است و نيز دعاي حفظ را گويند.(6) در اصطلاح، بيشتر معناي دوم مقصود است؛ يعني، هر گونه دعاي خواندني و نوشتني، که بهخاطر محفوظ نگاه داشتن آدمي باشد و به وسيله آن پناه جويند. وجه مشترک بين تمامي حرزها، به کار بستن آنها براي محفوظ ماندن شخص و يا همراهان و يا اموال او از گزند دشمنان و يا پيشامدهاي ناگوار و حوادث پيش بيني نشده روزگار است.
قسمتي از حرزها ـ همچون ساير متون احاديث و دعاها ـ با ذکر سند معتبر تا به معصوم ضبط شده است؛ اما بعضي از آنها اسناد محکمي ندارد.
هر يک از حرزها، ويژگي هايي دارند که در کتاب هاي دعا مورد اشاره قرار گرفته است. براي هر کدام از معصومين(ع)حرزهايي نقل شده که بعضي از آنها شهرت بيشتري دارند؛ يکي از آنها حرز حضرت مهدي(عج) است:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ يا مالِکَ الرِّقابِ يا هازِمَ الاَحْزابِ يا مُفَتِّحَ الاَبْوابِ يا مُسَبِبَ الاَسْبابِ سَبِّبْ لَنا سَبَباً لانَسْتَطيعُ لَهُ طَلَباً بِحَقِّ لااِله اِلاّاللّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ (7)
قائم (عج)
با مراجعه به روايات مربوط به حضرت مهدي(عج) با صراحت ميتوان گفت که هيچ لقبي به اندازه «قائم» براي آن حضرت استعمال نشده است. گويا از آنجايي که قيام حضرت مهدي(عج) درخشانترين فصل حيات آن حضرت است؛ اتصاف به اين صفت و لقب همواره در کلام امامان معصوم(ع) مورد تصريح قرار گرفته است.
بيگمان مهمترين علت ناميدن آن حضرت به «قائم» آن است که وي در برابر اوضاع سياسي و انحرافات ديني و اجتماعي، بزرگترين قيام تاريخ انساني را رهبري خواهد کرد. البته دلايل ديگري براي نامگذاري آن حضرت به اين لقب گفته شده است.
ابوحمزه ثمالي ميگويد: از امام باقر(ع) سؤال کردم: اي فرزند رسول خدا! آيا همه شما قائم] و به پا دارنده [حق نيستيد؟ فرمود: بلي، عرض کردم: چرا حضرت مهدي را قائم ناميدهاند؟ فرمود: هنگامي که جدّ من حضرت سيدالشهدا حسين بن علي(ع) شهيد شد؛ ملائکه به درگاه خداوند ضجه و ناله كردند و نزد پروردگار شکايت کردند... ] تا آن که فرمود [پس خداي عزّ وجلّ امامان از فرزندان حسين(ع) را به آنان نشان داد و ملائکه از ديدن آنها خوشحال شدند. در آن هنگام ديدند که يکي از ايشان در حال قيام است و نماز ميخواند. پس خداوند فرمود: به وسيله اين قائم از آنان (قاتلان امام حسين) انتقام خواهم گرفت. (8)
از امام جواد(ع) پرسيده شد: چرا او را قائم نامند؟ فرمود: چون پس از آن قيام کند که از يادها رفته است و بيشتر معتقدان به امامتش از مسير اعتقادي خود برگشتهاند. (9)
پينوشتها:
1. مستدرک الوسائل، ج 6،ص 75
2. بحارالانوار، ج 53، ص 230
3. وسائل الشيعه، ج 8، ص 184
4. الکافي، ج 1، ص 337، ح 5
5. ر.ک: الغيبه، ص 166، ح 6
6. مجمعالبحرين، ج 3،ص 373
7. نمل (27)، آيه 62
8. دلائلالامامه، ص 239
9. شيخ صدوق، کمال الدين و تمام النعمه، ج 2، باب 39، ح 12.
/انتهاي پيام/