جاذبه‌هاي صندلي مديران در فدراسيون فوتبال

به گزارش خبرنگار ورزشي «شبكه خبر دانشجو»، جام جهاني فوتبال در آفريقاي جنوبي كم كم به روزهاي پاياني خود نزديك مي شود و تيم‌هايي كه براي رسيدن به قهرماني در اين جام تلاش بيشتري كرده‌اند، در آفريقاي جنوبي باقي مانده‌اند تا به همگان نشان دهند كه تلاش و كوشش و همدلي يك تيم باعث مي شود كه تيم‌ها نتايج دلخواه خود را از آن خود كنند، اما حوادثي كه در اين جام اتفاق افتاده است مي تواند درس عبرتي براي فوتبال رو به زوال ما باشد.

تيم قدرتمند فرانسه كه با فضاحت از جام جهاني خداحافظي كرد و باعث شرمندگي هواداران خود شد، رئيس فدراسيون فوتبال اين كشور را مجبور كرد تا از مقام خود استعفا كند و مسئولان فوتبالي فرانسه از مردم عذرخواهي كنند.

سرمربي تيم فوتبال مكزيك كه تيمش در آفريقاي جنوبي نمايش خوبي را نشان داده بود به دليل شكست از آرژانتين و حذف در مرحله يك شانزدهم، از سرمربگيري اين تيم استعفا كرد و گفت: به دليل شرمندگي نمي تواند رو در روي مردم فوتبال دوست مكزيك قرار بگيرد.

سرمربي يكي از تيم‌هاي آفريقايي به دليل ناكامي در جام نوزدهم و حذف از مرحله مقدماتي، مقدار پولي را كه از فدراسيون فوتبال آن كشور طلب داشت، نگرفت و علتش را عدم نتيجه گيري و عذرخواهي از مردم آن كشور عنوان كرد.

حال اين حوادث را با فوتبال ايران مقايسه كنيد.

تيم فوتبال ايران براي رسيدن به آفريقاي جنوبي ناكام ماند، اما نه رئيس فدراسيون استعفا داد، نه كسي از مردم عذرخواهي كرد و انگار نه انگار كه اتفاق خاصي افتاده است.

سرمربي فهيم كشورمان كه با كلي سلام و صلوات بر نيمكت ايران تكيه زده بود پس از حذف در مرحله مقدماتي آفريقاي جنوبي، نه تنها عوض نشد، بلكه با قراردادي بهتر نسبت به قبل با قدرت به كارش ادامه داد تا به فوتبال دوستان ايراني نشان دهد كه در ايران، چيزي كه مهم نيست مردم هستند.

نتيجه نگرفتن و ناكامي براي تيم‌هاي فوتبال ايراني، آن قدر عادي شده كه هيچ مدير و مربي اي حاضر به ترك صندلي و موقعيت خود نيست.

نمي دانيم اين صندلي‌ها در فدراسيون چه جاذبه‌اي دارد كه هر كه روي آن مي نشيند، ديگر نمي خواهد از آن بلند شود.

اگر مديران و روساي فوتبالي ايران كمي هم دلشان براي فوتبال رو به زوال ايران مي سوخت، از جام جهاني نوزدهم درس مي گرفتند تا لااقل قدرت و شهامت عذرخواهي از مردم را داشته باشند.

مي دانيم كه اين حرف‌ها آب در هاون كوبيدن است، ولي شايد مديري و مسئولي صداي درد دل ما را بشنود و  همين امر باعث تلنگري براي آنها شود و به اين نتيجه برسند كه اين صندلي ها و مقام ها جاوداني و هميشگي نيستند./انتهاي پيام/