چرا گفتارمان با رفتارمان تناقض دارد؟

علامه طباطبايي مي‏گويد: "اين که انسان بگويد چيزي را که بدان عمل نمي‏کند، غير آن است که عمل نکند به آن چه گفته است، چون قسم اول ناشي از ضعف اراده و سستي همت است (که البته خود يکي از رذايل اخلاقي و منافي با سعادت نفس انساني است) و قسم دوم نفاق است". 

منظور اين است که گاه انسان سخني مي‏گويد که از اول تصميم دارد انجام ندهد، که يک نوع نفاق است، اما گاه از اول تصميم بر عمل دارد، ولي بعد پشيمان مي‏شود، که دليل ضعف اراده است. 

قرآن مجيد از اين خط مشي انتقاد کرده و به شدت خودفراموشي را تقبيح نموده است و مي‏فرمايد: "آيا مردم را به خوبي دعوت مي‏کنيد، در حالي که خود را فراموش کرده‏ايد، با اين که تناسب آسماني را مي‏خوانيد؟!

آيا هيچ فکر نمي‏کنيد؟".  قرآن مجيد در آيه فوق اين حرکت منافقانه را با عقل هماهنگ نمي‏داند، به اين جهت نظر دارد که علم اگر نافع نباشد و به مرحله عمل نرسد، مانند جهل است.

در آيه ديگر منشا خودفراموشي را خدافراموشي دانسته است: "و لا تکونوا کالّذين نسوا اللّه فانسيهم انفسهم؛ مانند کساني نباشيد که خود را فراموش کرده‏اند و خداوند کيفر خدا فراموشي آنان را خود فراموشي قرار داده است". گاهي انسان تمام توجه‏اش به محيط اطرافش است و کاملاً از خود غافل است، و اين جز غفلت از خود و خودفراموشي و از خود بيگانگي نمي‏تواند باشد.

منبع: پايگاه عرفان

/انتهاي پيام/