حسين (ع) يعني شكوه آفرينش

گروه معارف، روز سوم شعبان سال چهارم هجري، در بيت عصمت و طهارت نوزادي متولد شد كه ولادتش قلبها را مسرور و ديده ها را گريان ساخت.

كودك را نزد رسول خدا (ص) آوردند، پيامبر گرامي در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را حسين ناميد .

جبرئيل و فرشتگان آسمانها براي تهنيت و شادباش به محضر رسول خدا (ص) نازل مي شدند و تولد اين نوزاد را تبريك مي گفتند؛ ولي آنان حامل پيام ديگري نيز بودند، خبري كه رسول خدا (ص) را بشدت متأثر كرد و اشك از ديدگانش جاري شد: اين كودك را امت تو به قتل مي رسانند! امام حسين (ع) يك ساله بود كه فرشتگان بسياري بر نبي مكرم اسلام نازل شدند و عرض كردند: يا محمد! همان ستمي كه از قابيل بر هابيل وارد شد، بر فرزندت (حسين) وارد مي شود و همان اجري كه به هابيل داده شد، به حسين داده مي شود و عذاب كنندگانش همچون عذاب قابيل خواهد بود! از اين رو، رسول خدا (ص) مي فرمود: خداوندا! هر كس حسين مرا ذليل مي كند، خوار و ذليلش كن و هر كه حسينم را مي كشد، او را به مقصودش نائل مفرما! رسول خدا (ص) به انحاء و طرق مختلف، مراتب فضيلت و منزلت فرزند خود، حسين- عليه السلام- را به امت گوشزد مي فرمودند .

گاه به زباني فراگير، تمامي اهل بيت را مي ستود و گاه درباره امام حسن و امام حسين- عليهماسلام- سخناني بيان مي فرمودند و گاه در خصوص امام حسين- عليه السلام- اشاره نموده، مقامش را يادآور مي شدند تا حجت بر همگان تمام شود و حق از باطل مشخص گردد، گاهي نيز در مقابل چشمان مردم، گلوي كودك و دهان او را مي بوسيدند و يا زماني كه در سجده نماز بودند و سنگيني كودك را بر دوش خود احساس مي كردند، به احترامش سجده را طول مي دادند تا جايي كه نمازگزاران گمان مي كردند وحي الهي نازل شده است .

آري، كساني كه پس از اين، در سال 61 هجري، خون حسين (ع) را به گردن گرفتند، در زمان طفوليت آن حضرت، چه بسا كودكان و يا جواناني بودند كه سخنان پيامبر (ص) را نمي شنيدند و يا با بي اهميتي گوش مي كردند و ممكن بود از يادشان محو شود؛ ولي آنچه با چشم ديده مي شود، در دلها مي ماند.

اي حضور آسمان در جان خاک        يا حسين بن علي روحي فداک

موج ها هرچه تلاطم مي کنند       پيش پايت خويش را گم مي کنند

اي نماز عشق را تکبير سرخ          آيت تطهير را تفسير سرخ

اي شکوه آفرينش، اي يقين           آبروي مکتب، اي سالار دين

اي امام لاله هاي نينوا                   آفتابِ غرقِ خون در کربلا

اي جلال هر چه غيرت، هرچه مرد    قوّت بازوي قرآن در نبرد

قوس محرابم، خم ابروي توست      خط «انعمت عليهم» کوي توست

آب ها وقتي که توفان مي کنند     ياد آن لب هاي عطشان مي کنند

/انتهاي پيام/