سخنان صريح امام راحل(ره) در رد ترمينولوژي معروف و منكر احمدي نژاد

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبکه خبر دانشجو» در قسمتي از آخرين بروزرساني وبلاگ باز باران آمده است:

آيا وقتي احمدي نژاد و در واقع مشايي را نقد مي‌کنيم، در دام دشمن افتاده‌ايم؟ چرا بايد در سطح محدود و با کيفيت مناسب، برخي از سخنان اشتباهي که قبلا مشايي متولي بيانش بود و اينک احمدي‌نژاد اصرار بر بيان آن دارد را نقد کرد؟

در ادامه اين مطلب نويسنده با انتقاد شديد از اظهارات چندي پيش احمدي نژاد در مورد حجاب و حمايت آيت الله حائري شيرازي از مواضع احمدي نژاد آمده است:

اين امر ما را بر آن داشت که اين انحراف عجيب را گوشزد کنيم، تا خداي ناکرده سبب پذيرش و پافشاري حاميان متعصب دکتر، و به ويژه رسوب در ذهن کساني نشود که اميد شيطان به نوزايي جريان اکبر گودرزي در دهه چهارم انقلاب و ترور مطهري زمان هستند. دليل ديگر اينکه احمدي‌نژاد به جاي اصلاح خطاي فاحش خود، بلافاصله خطاي ديگري در مساله کراوات و ريش مرتکب شد. حتي اگر از اظهار نظر اشتباه در حوزه غير تخصصي خود، ساکت هم مي‌شد، شايد از تداوم اين پيايند، خودداري مي‌کرديم. دليل اصلي هم اين است که در مقاله فتنه بزرگتر معلوم شد که دشمن در آينده از استراتژي ترکيبي (جنگ سخت مربوط به حوزه بدن، جنگ نرم مربوط به حوزه قلب و فرهنگ، جنگ نرم مربوط به حوزه ذهن و نهايتا جنگ سخت و نرم مربوط به حوزه عقل و وليّ امر) استفاده خواهد کرد؛ و اين اقدامات نسنجيده دکتر، بازي در زمين خودي با قواعد دشمن است.

در مقاله نخست، غيرقانوني بودن و مغايرت آشکار ادعاي دکتر احمدي نژاد و توجيهات آيت الله حائري در ممنوعيت برخورد نيروي انتظامي با مصاديق ترک حجاب شرعي، نشان داده شد. سپس در مقاله دوم، مغايرت ادعاي دکتر و آيت الله، با تمامي تفاسير شيعي و سني در معناي معروف و منکر، نشان داده شد. اينک در مقاله سوم، نظر امام راحل در معناشناسي معروف و منکر تقديم مي‌شود. لازم به ذکر است که تا جايي که ما موفق به بررسي ديدگاههاي فقاي برجسته شيعه شديم، هيچ کس، قيد عرف‌پذيري را شرط وجوب امر به معروف و نهي از منکر ندانسته است.

امام راحل: منکر همان امر خلاف شرع يا خلاف عرف است: «نگذارند كه بعض افراد در هر ارگانى كه هستند، در هر جايى كه هستند، خود ملت نگذارند كه بعض افرادى كه نفوذ كرده است در همه ارگانها، اينها خلافى بكنند، خلاف شرعى بكنند، خلاف عرفى بكنند، و آنها را امر به معروف كنند و از منكرات نهى كنند ... سفارش به حق كه امر به معروف است و نهى از منكر است بر همه مسلمين واجب است.» صحيفه امام، ج‏13، ص470.

 اسلام شناس، امام و رهبري اند نه مشايي و احمدي نژاد

منکر، يعني تخلف از موازين: «پايش را كج گذاشت، همه روحانيون بايد به او هجوم كنند كه چرا برخلاف موازين؟ ساير مردم هم بايد بكنند. نهى از منكر اختصاص به روحانى ندارد؛ مال همه است. امت بايد نهى از منكر بكند؛ امر به معروف بكند.» صحيفه امام، ج‏8، ص488.

معروف يعني احکام اسلام؛ و امر به معروف يعني واداشتن متخلفين، به احکام اسلام: «كوشش كنيد كه احكام اسلام را هم عمل كنيد؛ و هم وادار كنيد كه ديگران عمل كنند ... اصل «امر به معروف و نهى از منكر» براى همين است كه جامعه را اصلاح كند.» صحيفه امام، ج‏10، ص268.

ولايت اجتماعي و همگاني مومنين بر يکديگر در برابر انحراف و عمل بر خلاف اسلام: «همه ما آن حال را داريم، مسئوليم در مقابل خدا و در مقابل وجدان. و همه‏مان بايد مراعات بكنيم؛ يعنى نه اينكه مراعات خودمان را؛ من مراعات همه شما را بكنم؛ شما هم هر يك مراعات همه را. يك همچو برنامه است كه همه را وادار كرده كه به همه «چر!ا» بگوييم، همه را. به هر فردى، لازم كرده به اينكه امر به معروف كند ... برخلاف اسلام كه باشد ... هر يك از افراد موظفند كه به او بگويند كه اين خلاف است، جلويش را بگيريم.» صحيفه امام، ج‏10، ص110.

«هر يك خودمان را مواظبت كنيم و پاسدارى از خودمان بكنيم؛ و هر يكمان از رفقا فرض كنيد پاسدارى بكند. آقا خودش را حفظ بكند؛ و مأمور حفظ شما و شما و شما هم هست. نه اين است كه مأمور است [براى‏] خودش؛ مأمور است خودش نماز بخواند؛ نخير مأمور است كه شما را وادار كند به نماز خواندن؛ من را وادار كند به نماز خواندن، همه مأموريم. خودش فقط مثلًا بدگويى به مردم نكند بى‏جهت؛ اين خودش هست؛ اگر شما هم كرديد، اين مكلف است؛ يعنى تكليف الهى دارد به اينكه جلوتان را بگيرد. امر به معروف و نهى از منكر دو اصلى است در اسلام، كه همه چيز را مى‏خواهد اصلاح كند...» صحيفه امام، ج‏10، ص111 و 112.

امام مي‌خواست وزارت امر به معروف بزند، حالا مفهو امر به معروف را هم تحريف مي‌کنند: «ما مبارزه با فساد را با دايره امر به معروف و نهى از منكر كه يك وزارتخانه مستقل بدون پيوستگى به دولت، با يك همچو وزارتخانه‏اى كه تأسيس خواهد شد ان شاء اللَّه مبارزه با فساد مى‏كنيم...» صحيفه امام، ج‏6، ص274.

اداره امر به معروف امام راحل، فراتر از وزارتخانه و حتي تمام ارکان دولت بود: حكم تشكيل اداره امر به معروف و نهى ازمنكر در سال 58. "بسم اللَّه الرحمن الرحيم. شوراى انقلاب اسلامى به موجب اين مرقوم مأموريت دارد كه اداره‏اى به اسم «امر به معروف و نهى از منكر» در مركز تأسيس نمايد؛ و شعبه‏هاى آن در تمام كشور گسترش پيدا كند؛ و اين اداره، مستقل و در كنار دولت انقلابى اسلامى است و ناظر به اعمال دولت و ادارات دولتى و تمام اقشار ملت است. و دولت انقلاب اسلامى مأمور است كه اوامر صادره از اين اداره را اجرا نمايد و اين اداره مأمور است كه در سراسر كشور از منكرات به هر صورت كه باشد جلوگيرى نمايد و حدود شرعيه را تحت نظر حاكم شرعى يا منصوب از قِبَل او، اجرا نمايد و احدى از اعضاى دولت و قواى انتظامى حق مزاحمت با متصديان اين اداره ندارند. و در اجراى حكم و حدود الهى احدى مستثنى‏ نيست حتى اگر خداى نخواسته رهبر انقلاب يا رئيس دولت مرتكب چيزى شد كه موجب حد شرعى است بايد در مورد او اجرا شود"⁽¹⁾ صحيفه امام، ج‏9، ص213

پي نوشت:

همين مطلب در صحيفه نور: "آقاى سيد احمد خمينى در سال 1372 اين توضيحات را پيرامون حكم امام ذكر كرده‏اند: «اين حكم چندى بعد از پيروزى انقلاب از طرف امام خمينى صادر شد و به محض اينكه شايع شد كه امام چنين حكمى صادر كرده‏اند، از طرف شوراى انقلاب و دولت موقت آمدند و به هر وسيله‏اى كه بود جلوى آن را گرفتند، به دو علت: الف. هنوز تشكيلاتى براى به اجرا در آوردن آن نيست؛ ب. هرج و مرج مى‏شود و هركس، هر فردى را به محكمه مى‏برد و يا روحانيون شهرها كه وارد هم نيستند، دخالت مى كنند. امام گرچه به هيچ وجه قبول نداشتند، ولى چون عده‏اى گفتند، قبول كردند. بعدها معلوم شد كه اگر اين حكم به اجرا گذاشته مى‏شد با توجه به جوّ انقلابى مى‏توانستيم جلوى خيلى از كارهاى خلاف را بگيريم. و به عقيده من دولت موقت از اينكه به محاكم كشيده شوند، هراس داشت.»"

/انتهاي پيام/