قبولى توبه تا دم مرگ!
گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، از امام باقر عليه السلام روايت شده كه خداوند به آدم عليه السلام فرمود: اين (عنايت) را بر تو قرار دادم كه هر كس از نسل تو كار بدى را انجام دهد سپس استغفار كند او را بيامرزم. آدم گفت: خدايا زياده كن خداوند فرمود:
قرار دادهام براى نسل تو (و گستردهام برايشان) توبه را تا زمانى كه جانشان به لب برسد (نزديك مردنشان) آدم گفت: خدايا كفايت است مرا.
امام باقر عليه السلام فرمود: زمانى كه جان به اينجا برسد (اشاره فرمود به گلويش) براى عالم توبهاى نيست ولى جاهل در آن هنگام نيز مىتواند توبه كند (زيرا كه عالم از عواقب امور و مرگ و پس از مرگ دقيقا اطلاع داشته و توبه نكرده ولى جاهل هنگام مرگ آگاه و متوجه مىشود).
رسول خدا (ص) فرمود: هر كه يك سال پيش از مرگش توبه كند توبهاش پذيرفته شود، سپس فرمود: يك سال زياد است، هر كه يك ماه پيش از مرگش توبه كند توبهاش پذيرفته مىشود، سپس فرمود: يك ماه زياد است، هر كه يك هفته پيش از مرگش توبه كند توبهاش پذيرفته مىشود، سپس فرمود: يك هفته زياد است، هر كه يك روز پيش از مرگش توبه كند توبهاش پذيرفته مىشود، سپس فرمود: يك روز زياد است، هر كه پيش از ديدن فرشته موت توبه كند توبهاش را خداوند مىپذيرد.
معاويه بن وهب گويد: پير مردى از مخالفين شيعه بود كه تا دم مرگ به راه صواب هدايت نيافته بود تا هنگام مرگش برادرزادهاش (كه شيعه بود) ولايت اهل بيت پيغمبر (ص) را بر او عرضه كرد، پيرمرد نيز به حقانيت اهل بيت (ع) اقرار كرد و سپس فريادى كشيد و جان سپرد، ما آمديم خدمت امام صادق عليه السلام و «على بن سرى» كه در آن قضيه حضور داشت جريان را به خدمت امام بيان كرد. امام صادق عليه السلام فرمود: آن پيرمرد از اهل بهشت است. على بن سرى به امام عرض كرد: او چيزى از امر امامت و ولايت را تا دم مرگش نمىدانست (چگونه مىتواند از اهل بهشت باشد؟!) امام فرمود: از او چه مىخواهيد، به خدا سوگند كه داخل بهشت شود.
امام صادق عليه السلام فرمود: چون آدم عليه السلام قدرت و قوت ابليس را مشاهده كرد گفت: پروردگارا! شيطان را بر فرزندانم مسلط كردهاى و آن را چون خون در رگ ايشان جريان دادهاى و آنچه قدرت و قوت بود به او بخشيدهاى، پس من و فرزندانم چه كنيم؟! خداوند فرمود: براى تو و فرزندانت نيز در مقابل يك بدى يك پاداش بد و در مقابل يك نيكى ده پاداش نيك قرار دادهام. آدم گفت: خدايا! زياده فرما. خدا فرمود: توبه را آنقدر بر شما گستردهام كه تا هنگام به حلق رسيدن روح مىتوانيد از آن استفاده كنيد. آدم گفت: خدايا! زياده فرما. خدا فرمود: مىآمرزم و باكى ندارم. آدم گفت: بس است مرا. 6
ابراهيم بن محمد همدانى گويد: به امام على بن موسى الرضا عليه السلام عرض كردم: به چه علتى خداوند «فرعون» را غرق كرد با اينكه (در آخر زندگيش) به خدا ايمان آورده و به توحيد اقرار كرد؟! امام فرمود: زيرا فرعون در هنگام ديدن سختى (كه حتمى بودن مرگ بود) ايمان آورد و ايمان در هنگام سختى مورد قبول نمىباشد، و اين حكم خدا در گذشته و آينده است كه مىفرمايد: پس زمانى كه سختى ما را ديدند گفتند: ايمان آورديم به وحدانيت خدا و كافر شديم به آنچه شرك مىورزيديم، ولى ايمانشان سودشان نمىدهد، زمانى كه سختى ما را ببينند. (غافر/ 40) و مىفرمايد: روزى كه بيايد بعضى آيات پروردگارت كه (در آن روز) كسى را ايمانش نفع ندهد كه از قبل ايمان نياورده و از ايمانش خيرى را كسب نكرده باشد. (انعام/ 160)
جهاد النفس وسائل الشيعة.
/انتهاي پيام/