مثلث فتنه، تحريم و مذاكره

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبکه خبر دانشجو»، در يادداشت روز كيهان به قلم حسام الدين برومند آمده است: اين روزها موضوع «مذاكره» و «تحريم» حجم قابل توجهي از يادداشت ها، گزارش ها و مصاحبه ها را در مطبوعات و رسانه ها به خود اختصاص داده است.

از طرفي در پي پاسخ جمهوري اسلامي ايران به گروه وين (آمريكا، روسيه، فرانسه و آژانس) و اعلام شروط كشورمان براي گفت وگوي هسته اي با آنها و همچنين اعلام آمادگي و استقبال اين گروه از مذاكره با ايران درباره تبادل سوخت هسته اي، باعث شده است تا بحث در اين خصوص ميان تحليلگران و كارشناسان سياسي بالا بگيرد.

از طرف ديگر؛ به دنبال دور جديد تحريم ها بر ضد كشورمان از سوي آمريكا و اتحاديه اروپا بحث پيرامون اين تحريم ها ادامه دارد و از منظرهاي مختلفي به اين موضوع پرداخته شده و مي شود.

اما آنچه در اين يادداشت به آن خواهيم پرداخت موضوع مذاكره و يا تحريم بصورت جداگانه و مستقل از يكديگر نيست؛ ضمن آنكه در شرايط كنوني علاوه بر مقوله «تحريم» و «مذاكره» نبايد از ضلع سوم اين مثلث يعني «فتنه» غافل شد.

به عبارت ديگر، براي رسيدن به يك برداشت همه جانبه از كنش و واكنش هاي آمريكا و دو، سه كشور غربي در مواجهه با ايران بايد به ارزيابي مثلث «فتنه»، «تحريم» و «مذاكره» به عنوان يك بسته واحد پرداخت.

به نظر مي رسد ارتباط معناداري ميان اين سه كليدواژه برقرار است كه اگر بصورت مجزا و منفك از يكديگر برآورد و مورد ارزيابي قرار بگيرد در تحليل كلان و نهايي با اشتباهي استراتژيك مواجه خواهيم شد.

آنچه اضلاع اين مثلث را مي سازد و ارتباط و بهم پيوستگي آنها را شكل مي دهد چيزي است كه غربي ها با عنوان به اصطلاح «مهار ايران» از آن نام مي برند.

از همين روي، هر يك از سه ضلع «فتنه»، «تحريم» يا «مذاكره» اهرم و ابزاري است براي آمريكا و چند كشور همپيمانش تا جلوي پيشرفت ايران را بگيرند و از تاثيرگذاري ايران اسلامي در منطقه بكاهند.

بنابراين آنچه كه غربي ها «مهار ايران» مي نامند در واقع اعتراف به نفوذ و تاثيرگذاري جمهوري اسلامي در منطقه است كه باعث شده تا سدي در برابر چپاولگري ها و زياده خواهي هاي آنها باشد.

جالب اينجاست كه خود مقامات آمريكايي و غربي اعتراف مي كنند كه برنامه هسته اي ايران بهانه است و مشكل ما پيشرفت روزافزون و توانمندي هاي فزاينده ايران در حوزه هاي مختلف سياسي، ديپلماسي، اقتصادي و دفاعي است.

اگر خاطرتان باشد در اواخر دولت بوش و در آستانه روي كار آمدن دولت اوباما، كاندوليزا رايس وزيرخارجه وقت آمريكا در نشستي با حضور سران چهار تشكيلات عربي منطقه، نفوذ ايران را از پرونده هسته اي خطرناك تر دانسته بود.

نمونه اين اعترافات از سوي آمريكايي ها و صهيونيست ها مبني بر اينكه امروز پس از قريب به يك دهه جنگ و درگيري در منطقه در رسيدن به اهداف شوم و جاه طلبانه شان ناكام مانده اند و در سوي ديگر ايران در افزايش توانمندي و نفوذ خود در معادلات منطقه اي و حتي فرامنطقه اي موفقيت فراواني داشته است.

بنابراين آمريكايي ها كماكان بر آنچه كه «مهار ايران» نام نهاده اند اصرار و پافشاري دارند تا به گمان خود نوار ناكامي هايشان را كه از چشم ايران مي بينند قطع كنند.
اما به اصل موضوع اين نوشته برگرديم؛ بحث مذاكره را نبايد بدون تحريم و فتنه سال 88 نگريست.

با توجه به شواهد و قراين كه در ادامه به آنها اشاره خواهد شد بايد گفت فتنه، تحريم و مذاكره ماهيتي يكسان دارند كه در سه ساحت مختلف به ميدان كشيده شده اند.

نگارنده نه قصد بحث فلسفي دارد و نه در اين ستون مي توان موضوعي را با درون مايه فلسفي بسط داد. تنها بر مبناي يك كنكاش با ذهني سياسي مي توان به اين موارد اشاره كرد:

1- فيليپ كراولي سخنگوي وزارت خارجه آمريكا در حالي چهارشنبه گذشته -6تير- از آمادگي واشنگتن براي مذاكره با ايران در زمينه تبادل سوخت هسته اي خبر داد كه 27 ارديبهشت بيانيه سه جانبه تهران با حضور برزيل و تركيه در جهت تعامل و اعتمادسازي صادر شد اما به فاصله كمتر از يكماه يعني در 19 خرداد در پاسخ به بيانيه تهران، شوراي امنيت با كارگرداني آمريكا قطعنامه تحريمي 1929 را بر ضد ايران به تصويب رساند.

اينك اين پرسش به ذهن خطور مي كند كه اگر واقعاً آمريكايي ها به دنبال مذاكره و گفت وگو بودند چرا آن وقت كه بايد از گفت وگو استقبال مي كردند بر طبل تحريم كوبيدند! و در ادامه با تحريم هاي كاخ سفيد و اتحاديه اروپا بر مشي خود پافشاري كردند.

نتيجه اين موضع و برخورد آمريكايي ها نشان مي دهد كه آنها تاكتيك «تحريم براي مذاكره» را برگزيدند تا به زعم خودشان در مذاكرات پيش رو، امتيازي از تور ايران صيد نمايند!

اما «تحريم براي مذاكره»، تاكتيك ناكارآمدي است كه آمريكايي ها برگزيدند چرا كه حداقل تجربه سه دهه گذشته آنها در رويارويي با ايران بايد به آنها مي فهماند استفاده از اين تاكتيك، موضع ايران را در برابر آمريكا و آن دو، سه كشور غربي سخت تر مي كند.

مقامات آمريكايي اگر توان آناليز و برآورد ندارند مي توانند به رسانه هاي خودشان اعتماد داشته باشند. واشنگتن پست از جمله آن رسانه هايي است كه نوشته بود: «سياست هويج و چماق آمريكا در قبال پرونده هسته اي ايران شكست خورده است.»

2- آمريكايي ها در حالي در «مذاكره» قصد دارند از پشتوانه به اصطلاح «تحريم استفاده كنند كه قطعنامه تحريمي 1929 در 19 خرداد 89 و در آستانه سالگرد انتخابات رياست جمهوري سال گذشته صادر مي شود.

با توجه به حوادث و وقايع پس از انتخابات كه ردپاي غربي ها بخصوص آمريكايي ها و انگليسي ها به گواهي اسناد متقن و غيرقابل انكاري آشكار و عيان است ساده لوحي است اگر بپنداريم كه صدور اين قطعنامه در آستانه سالگرد انتخابات اتفاقي بوده است.! در اينجا «تحريم» ارتباط تنگاتنگ و درهم تنيده اي با زنده نگه داشتن جريان فتنه پيدا مي كند.

با اين توضيح كه علي رغم به صحنه آوردن تمام ظرفيت و پتانسيل شان در ساماندهي فتنه 88 و استفاده از بزنگاهي به نام انتخابات رياست جمهوري، سرانجام با حضور دهها ميليوني مردم در 9 دي و 22بهمن، مرگ فتنه سررسيد و در عملياتي كردن اهدافشان ناكام ماندند خب، وقتي در تضعيف ساختار نظام موفقيتي عايد غربي ها نشد طبيعي بود كه با اهرم تحريم و در راستاي دغدغه هميشگي شان يعني آنچه كه «مهار ايران» نام مي نهند به فكر بقاياي جريان فتنه باشند.

براي اينكه ارتباط «تحريم ها» با «فتنه» بهتر لمس شود مي توان سخن رابرت گيتس وزير دفاع آمريكا را يادآوري كرد كه چندي پيش گفت: «علاقه مندي كاخ سفيد به پيگيري و تشديد تحريم هاي اقتصادي عليه ايران، بخاطر مشاهده آشوب هاي پس از انتخابات است.»

اما به هر حال آنچه كه امروز قابل مشاهده است مرگ جريان فتنه است كه خود دلالت بر اين دارد كه تحريم ها به كمك حيات جريان فتنه و بازسازي روحيه از هم پاشيده فتنه گران نيامده است.

3- آمريكايي ها به مخمصه و تنگناي سختي دچار شده اند. از يكطرف كوشيدند تا با تحريم ها جريان فتنه را سرپا نگه دارند كه نشد و از طرف ديگر امروز توصيه تحليلگران و رسانه هاي آمريكايي اين است كه بجاي تحريم از گروه هاي مخالف ايران حمايت كنند.

به عنوان نمونه، واشنگتن تايمز سه هفته پيش تحريم هاي ضد ايراني را ناكارآمد دانست و خواستار حمايت آمريكا از گروه هاي مخالف در ايران شد.

يا كريستين ساينس مانيتور چهار روز پيش پس از تحليلي مبني بر اينكه تحريم ها تاثيري بر ايران نخواهد گذاشت مدعي شد كه آنچه ايران را تغيير مي دهد تحولات داخلي - بخوانيد حمايت از جريان فتنه - است آنچه در اين ميان بخوبي ديده مي شود اين است كه خود آمريكايي ها با اين توصيه ها به بي خاصيتي و ناكارآمدي تحريم ها اعتراف دارند.

4- تحريم ها از سويي حلقه ارتباطي با مذاكره هستند كه همانطور كه گفته شد سياست تحريم براي مذاكره ناكارآمد است. از سويي حلقه ارتباطي با جريان فتنه است كه با توضيحات قبلي، مشخص شد نتوانست به كمك جريان فتنه بيايد.

از همه مهم تر آنچه در دو سوي اين قضيه ديده مي شود اين است كه تحريم ها في نفسه اعتبار و ارزشي ندارند و از كارايي برخوردار نيستند چرا كه:

الف) آمريكا و چند كشور اروپايي كه جامعه جهاني نيستند تا اگر كشوري را تحريم كردند آن كشور نتواند نيازش را از كشورهاي ديگر تامين كند.

ب) بسياري از كشورها، آمريكا و آن چند كشور همپيمانش را در اعمال تحريم هاي شديد عليه ايران همراهي نمي كنند. همين دو روز پيش بود كه جوزف كريستوف رئيس دفتر حسابرسي دولتي آمريكا از ناديده گرفته شدن تحريم هاي يكجانبه آمريكا عليه ايران توسط كشورها بخصوص چين ابراز نگراني كرد.

ج) آمريكا و اتحاديه اروپا بايد بدانند در شرايطي كه بحران اقتصادي بر آن كشورها حاكم است و هر روز بر شمار ورشكستگي شركت ها و بانك هاي بزرگ افزوده مي شود تحريم ايران مفهومي جز تحريم آمريكا و هم پيمانان غربي آن ندارد.

5- و بالاخره بايد گفت كه اعلام آمادگي آمريكا براي مذاكره و گفت وگو با ايران نتيجه چرخش اختياري آنها نيست بلكه اين اعلام آمادگي نشان از سردرگمي و استيصال آمريكا و غرب ازسويي و توانمندي و اقتدار ايران اسلامي از سوي ديگر است. آمريكا در ذيل فصل تضعيف ساختار نظام ايران اسلامي يا آنچه كه آنها «مهار ايران» مي گويند كماكان با اين پرسش روبرو است كه: «با ايران چه بايد كرد؟»

مشكل آنها در پاسخ به اين پرسش اين است كه نمي خواهند واقعيت را بپذيرند و از همين رهگذر است كه نتوانستند با فتنه، تحريم و يا مذاكره در رويارويي با ايران موفقيتي كسب كنند./انتهاي پيام/