توقع نابغه گري از موجودي ناقص الخلقه
محمدرضا محقق - بخش هنر و ادب؛ اقتباس در سينماي ايران جايگاه قابل توجهي ندارد. سينماي ايران چه از جهت سخت افزاري و چه نرم افزاري سينماي ضعيفي است، اين سينما از جهت قصه گويي، بزرگترين مشكل و فاجعه بارترين وضعيت را دارد. تعداد آدم هايي كه مي توانند در سينماي ما قصه بگويند و درست قصه بگويند چند نفرند؟
اين سينما بيش و پيش از همه به تعدادي آدم نياز دارد كه بتوانند خوب قصه بگويند.
خوب قصه گفتن در سينما هم نياز به فهم داستان دارد و هم فهم تصوير. اما سينماي ايران به جاي آنكه در جهت ارتقاي سطح بينش تصويري اش گام بردارد به لجاجت و لاپوشاني و پاك كردن صورت مسئله و كارهاي ديگري از اين دست، روي آورده است.
از مخفي شدن پشت ژست هاي جشنواره اي و آن طرف آبي تا يقه دراني هاي سينماي مبتذل كه خود را «مردمي» مي نامد، همگي در همين راستاست.
سينماي ايران، با تولد يك موجود ناقص الخلقه روبروست. موجودي كه موجوديتش را در «حواشي» يافته است تا در متن. اين سينما، نيازمند يك خانه تكاني جدي است.
چه سخت افزار اين سينما و چه نرم افزارش نيازمند يك باز تعريف دوباره است. از جهت تعداد و كيفيت سالن هاي سينما، كشور ما در زير خط فقر سينمايي به سر مي برد. بسياري از شهرستان هاي ما فاقد حتي يك سالن سينما هستند و بسياري از سالن هاي سينماي ما ابداً از جزئيات و ابتدائيات استاندارد جهاني بهره اي ندارند.
حتي اگر فيلم خوبي در اين سينما توليد شود، مي بايستي در چه سالني آن را نمايش داد؟ از جهت نرم افزاري هم اين سينما تبديل به ميدان معركه مشتي بازيگر بي سواد و تابلو شده است كه به مدد قيافه مد روزشان معركه گردان شده اند و مشتي فيلمساز بساز و بنداز كه محصولات مبتذل و سخيف شان را در نازل ترين و موهن ترين شكل ممكن به خود و مردم بينوا مي دهند.
پس چه كسي متولي تربيت ذهني مخاطب است؟ چه كسي متولي ارتقاي دانش بصري مردم است؟ چه كسي متولي احياي ارزش ها و آرمان هاي ملي و ميهني و ديني و آييني مردم است؟
سينماي ايران موجود ناقص الخلقه ايست كه عده اي در توهمات و يا شايد هم در جنگ زرگري و بازي فريبنده خودشان، توقع يك آدم نابغه را از آن دارند!/انتهاي پيام/