آتش و هوا

گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، آيت الله حائري شيرازي در كتاب مثل ها و پندهاي خود مي نويسد:

قلب انسان نسبت به اموري همچون دروغ، خيانت تهمت و ... بي تفاوت نيست، همچنانکه دست نسبت به آتش بي تفاوت نيست. حال اگر کسي دروغي گفت، قلب او در کنار آتش قرار گرفته است، قلب از دروغ همان رنجي را مي برد که دست از آتش مي برد، اگر بعد از گفتن دروغ نگران شد و جبران کرد مثل اين است که آتش در دست تو افتاده باشد و تو آن را پرتاب کرده باشي، دست نمي سوزد و اعصابش باقي مي ماند. اما اگر دستت را مدتي روي آتش بگيري، اين دست اعصابش مي ميرد.

همينطور اگر انسان دروغ را بر خودش تحميل کند و پيوسته دروغ بگويد، يعني معاصي براي انسان حالت مداومت داشته باشد، قلب را خفه و بي حس و بي تفاوت مي کند، مثل دستي که اعصابش سوخته و مرده است و نسبت به سوختنيها بي تفاوت مي شود.

مثال ديگري مي زنم:انسان به هوا نيازمند است و زير آب هوا نيست، ممکن است انسان چند دقيقه زير آب تحمل بکند و از هواي ذخيره موجود تنفس کند و بيايد بالا، دوباره برود زير آب ، اما اگر کسي سرش را مدتي زير آب نگه داشتند، ديگر فرقي نمي کند بالا بيايد يا نه، ديگر اين تنفس نمي تواند بکند و مي ميرد. وقتي انسان يک معصيت برايش استمرار پيدا کند، قلب او از بين مي رود و مي ميرد.

/انتهاي پيام/