خدايا نوازش يتيمان را روزيم كن
گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، در دعاي روز هشتم ماه مبار رمضان آمده ست:
اللهمّ ارْزُقني فيهِ رحْمَةَ الأيتامِ وإطْعامِ الطّعامِ وإفْشاءِ السّلامِ وصُحْبَةِ الكِرامِ بِطَوْلِكَ يا ملجأ الآمِلين.
خدايا روزيم كن در اين روز ترحم بر يتيمان و طعام نمودن بر مردمان و افشاء سلام و مصاحبت كريمان به فضل خودت اى پناه آرزومندان.
اكرام يتيمان
اكرام فرزندان بىسرپرست و بىپناه، نخستين وظيفهاى است كه خداوند متعال به آن اشاره كرده است. و اين نشان از اهميّت فوق العاده كمك به يتيمان مىدهد، كه در روايات انعكاس گستردهاى دارد. به عنوان نمونه به دو حديث در اين زمينه توجّه كنيد:
نوجوانى خدمت پيامبر اسلام رسيد و عرض كرد: «غُلامٌ يَتيمٌ وَ اخْتٌ لى يَتيمَةٌ، وَ امُّ لى ارْمَلَةٌ، اطْعِمْنا مِمَّا اطْعَمَكَ اللَّهُ، اعْطاكَ اللَّهُ مِمَّا عِنْدَهُ حَتَّى تَرْضى؛ نوجوانى يتيم هستم، و خواهرى يتيم، و مادرى بيوه دارم. شكم ما را از آنچه خداوند روزيت كرده سير كن، تا خداوند از خزانه لطفش آنقدر به تو بدهد كه راضى شوى».
پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه ديد اين نوجوان در جملاتى كوتاه هم خود و خانوادهاش را معرّفى كرد، و هم خواستهاش را بيان نمود، و هم براى حضرت دعا كرد، خطاب به او فرمود: «ما احْسَنَ ما قُلْتَ يا غُلامُ؛ چه نيكو سخن مىگويى!».
سپس خطاب به بلال فرمود: به منزل ما برو و هر چه موادّ غذايى هست بياور. بلال رفت، و بيست و يك عدد خرما، كه تمام موادّ غذايى موجود در خانه پيامبر صلى الله عليه و آله بود را آورد. حضرت آنها را به نوجوان داد و فرمود: هفت عدد از خرماها براى خودت، و 13 آن براى خواهرت، و باقيمانده براى مادرت». و بدينوسيله تمام موجودى غذايى خانوادهاش را در ميان آن خانواده يتيم تقسيم كرد.
معاذ، يكى از اصحاب پيامبر كه ناظر اين داستان بود، دستى بر سر آن نوجوان كشيد، و پس از اين اظهار محبّت خطاب به وى گفت: «جَعَلَكَ خَلَفاً لِابيكَ؛ خداوند تو را جانشين صالحى براى پدر شهيدت قرار دهد».
پيامبر اسلام خطاب به معاذ فرمود: مىدانى چه كردى؟ عرض كرد: نه يا رسول اللَّه!
حضرت فرمود: «لايَلى احَدٌ مِنْكُمْ، يَتيماً فَيُحْسِنُ وِلايَتَهُ، وَ وَضَعَ يَدَهُ عَلى رَأْسِهِ، الّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ حَسَنَةً، وَمَحا عَنْهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ سَيِّئَةً، وَرَفَعَ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ دَرَجَةً؛ هر يك از شما كه نزد يتيمى رود، و با او رابطه دوستانهاى داشته باشد، و دست نوازش بر سرش بكشد، خداوند معادل موهاى سر يتيم به او حسنه مىدهد، و به همان مقدار گناهانش را محو مىكند، و به همان تعداد بر درجاتش مىافزايد». «مجمع البيان، ج 10، ص 385، تفسير سوره ضحى»
بىجهت نيست كه خداوند، پيامبرش را مأمور اكرام ورسيدگى به يتيمان مىكند، تا اين آثار فراوان نصيبش گردد.
كسانى كه ما را متّهم به خشونت مىكنند اين روايات مملوّ از محبّت و عاطفه و مهر و مودّت را مطالعه كنند تا در برابر اتّهامى كه بر ما وارد مىكنند شرمنده شوند.
در روايت ديگرى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مىخوانيم: «انَّ الْيَتيمَ اذا بَكى اهْتَزَّ لَهُ الْعَرْشُ فَيَقُولُ الرَّبُّ تَبارَكَ وَ تَعالى ... فَوَعِزَّتى وَ جَلالى لايَسْكُتُهُ احَدٌ الّا اوجِبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ؛ هنگامى كه يتيمى (به خاطر تنهايى و غربت، يا گرسنگى، يا بيمارى، يا كمبود مهر و محبّت، و مانند آن) گريه كند عرش خدا به لرزه در مىآيد ... پس خداوند مىفرمايد:
هر كس موفّق شود (مشكل يتيم را حل كند و در نتيجه) او را ساكت نمايد، بهشت بر او واجب مىشود». «بحار الانوار، ج 72، ص 5، ح 12»
توجّه به ايتام در هر عصر و زمانى، مخصوصاً در عصر و زمان و كشور ما كه بر اثر جنگ تحميلى فرزندان بىسرپرست فراوانى از شهداى گرانقدر و مفقودالاثرها و مفقود الجسدها باقى مانده، امرى لازم و ضرورى، و كارى پيامبرگونه است. خدايا ما را بر اين عبادت موفّق بدار.
/انتهاي پيام/