ده نکته ديدار دانشجويان با رهبر انقلاب

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبکه خبر دانشجو»، نويسنده وبلاگ محرمانه در تازه ترين مطلب خود به ديدار دانشجويان با رهبر معظم انقلاب پرداخته و نوشته است:

1- رهبر حکيم انقلاب ضمن اشاره به عميق بودن مطالب مطرح شده در اين ديدار، عمق داشتن يک تحليل را از صحيح بودن آن جدا دانستند. اين بيان ظريف شبيه سخن ديگر ايشان بود که چند سال قبل از دانشجويان خواسته بودند که پيشرو باشند و مسائل را تحليل کنند. اگر تحليلشان صحيح بود که دو چندان ماجورند و اگر اشتباه هم کردند به دليل طي مسير تلاش براي رسيدن به تحليل درست ماجور خواهند بود.

2- مقام عظماي ولايت اصل حرف خود را توصيه جوانان به استفاده از فرصت جواني براي نزديک شدن به خدا دانستند ولي رسانه ها اکثرا اين حرف اصلي را مطرح نکردند يا در حاشيه گذاشتند. توصيه اي که ايشان عمل به آن را ضامن سلامت فرداي همين جوانان در مسووليتهاي مختلف کشور مي دانند.

3- انتقاد تلويحي مقام معظم رهبري از عدم حضور مسوولان در مجامع دانشجويي براي پاسخ دادن به انتقادات دانشجويان و قانع کردن آنها بسيار جالب و به موقع بود. چندين بار است که رئيس جمهور محترم براي پرسش و پاسخ در دانشگاه ها حاضر نمي شود؛ در حاليکه حضور ايشان و همکاران بلندپايه دولت در دانشگاه بسيار راهگشاست. رهبر معظم انقلاب دانشجويان را قشر تحصيلکرده و داراي «فهم و انگيزه» دانستند و با صراحت از مسئولان خواستند که در مجامع دانشجويي حاضر شده، يا دانشجويان را قانع کنند يا اگر قانع نکردند، در برنامه هاي خود تجديد نظر کنند.

4- نکات مقام عظماي ولايت درباره وحدت و خالص سازي، راه را بر اعمال سليقه هاي فردي و سياسي کاري بعضي ها بست. ايشان همان سياست جذب حداکثري و دفع حداقلي را به بياني ديگر تکرار کردند. با تبيين شرايط خالص سازي و وحدت از جانب مقام معظم رهبري دو تفکر غلط به کنار مي رود: نخست - ايده وحدت با فتنه گران منتفي مي شود؛ چرا که  وحدت تنها بر مبناي اصول ممکن است. دوم – بر طرز فکر افرادي در دايره انقلاب که همه را طرد کرده، غير اصولگرا مي دانند، خط بطلان کشيده شد. ايشان راه اصيل را هم تلاش براي خالص شدن فردي و اجتماعي دانستند تا از اين طريق دايره افراد خالص بزرگتر شود.

5- حضرت آقا در زمينه مسائل فرهنگي فرمودند: «برخي کارها که مسوولين اجرايي بايد بکنند ناچار خودم وارد مي شوم و پيگيري مي کنم.» اين خيلي درد آور است که مسوولين فرهنگي (چه دولتي، چه غيردولتي) با اين همه امکانات و اختيارات به گونه اي عمل کنند که ايشان مجبور باشند شخصا وارد کار اجرايي شوند. نکته جالب اين ديدار اين بود که تمام انتقادات دانشجويان از صدا و سيما از پوشش غيرعادلانه حقوق و دستمزد يک فوتبالي گرفته تا عدم توليد محصولات فاخر ارزشي بدون استثنا با تاييد رهبري مواجه شد.

6- ولي امر مسلمين جهان به ظرافت درباره التهابات اخير سياسي کشور در پي اظهارات غير مسوولانه يک فرد نزديک به رئيس جمهور موضع گيري کرده، راهکاري براي عدم تکرار آن ارائه نمودند. ايشان اولا اين افراد را فاقد درجه بالاي اهميت براي موضوع اصلي شدن در کشور دانستند و تلويحا خواستار بي اعتنايي به آنها شدند. ثانيا شخص دست راست رئيس جمهور را هم از طرح چنين مباحثي در فضاي عمومي جامعه منع کرده، جاي اين مباحث چالش برانگيز را در کرسي هاي نظريه پردازي در محيطهاي تخصصي دانستند. بنابر اين تکرار احتمالي اين اظهارات از سوي اين فرد در محيط عمومي جامعه و رسانه ها مي تواند شاخص خوبي بر ولايت پذيري ادعايي اش باشد. بايد ديد آيا وي چنين سخن گفتن را باز هم اوجب مي داند يا نه؟

7- مقام معظم رهبري در فاصله چند روز دو فتواي سياسي ارائه فرمودند. ايشان در ديدار مسوولان و کارگزاران نظام "اتحاد و همدلي مسئولان كشور" را يك "فريضه" دانستند و "تعمد در مخالفت با آن به ويژه در سطوح بالا" را "خلاف شرع" اعلام نمودند و دوم در ديدار دانشجويان فرمودند: «مبادا کسي تصور کند که رهبري برخلاف آنچه به عنوان نظر رسمي مطرح مي کند، مواضع ديگري دارد که به برخي خواص مي گويد چرا که اين تصور مطلقاً درست نيست و اگر کسي چنين نسبتي بدهد گناه کبيره کرده است.» بيان اخير اگرچه راه را بر عده اي مي بندد که خلاف نظرات صريح و علني رهبري چيزي بگويند و مخاطب را به جلسات و ديدارهاي خصوصي احتمالي خود با ايشان حواله دهند، نکته ظريفي هم درون خود مستتر دارد؛ اينکه نبايد انتظار داشت تمام آنچه در سطوح بالاي تصميم گيري کشور اتفاق مي افتد از جانب مقام معظم رهبري يا ساير مسوولان با جزئيات در سطح عمومي مطرح شود. به عبارت ديگر ايشان هيچ گاه خلاف چيزي را که علني فرموده باشد، در خفا به کسي نگفته و نمي گويد اما تمام مطالب هم که علني گفته نمي شود.

8- رهبر حکيم و فرزانه انقلاب در پاسخ به اظهارات يکي از دانشجويان درباره تجمع دانشجويي مقابل مجلس در مخالفت با مصوبه وقف دانشگاه آزاد در مجلس، ضمن اينکه تلويحا کليت تجمع را تاييد کردند اما با اشاره به جواني و تندي کردن و افراط برخي حاضران در تجمع، از برخي شعارها و حرکات تند و افراطي اظهار ناخرسندي نمودند: «شعارهاي اکثر تجمع کنندگان بد نبود اما برخي شعارهاي تند دادند که طبعاً اين دانشجويان نيز بايد نقدپذير باشند.» نگارنده اين سطور در زمان مجلس ششم در بسيج دانشجويي دانشگاه تهران فعال بود. خاطرم هست که به دليل عملکرد ضد انقلابي برخي نمايندگان مجلس ششم - که در ماجراي فتنه سال گذشته نفاقشان آشکار شد و برخي از آنها اکنون در زندان به سر مي برند -  تجمعي بزرگ و چند هزار نفره مقابل مجلس تشکيل شد و تندترين انتقادها نسبت به عملکرد مجلس ششم و نمايندگان خاطي اش ابراز گرديد، اما به ياد ندارم در آن زمان به کليت مجلس شوراي اسلامي اهانتي شده باشد، مجلس را "خائن و انگليسي" ناميده و يا مستحق به توپ بسته شدن دانسته باشند. کمتر کسي است که بتواند صدمات و لطمات مجلس ششم به انقلاب را انکار کند يا آنرا بهتر که نه حتي هم رتبه با مجلس هشتم بداند. زشتي مصوبه مجلس هشتم درباره دانشگاه آزاد غير قابل بخشش است اما با مقايسه عملکرد مجالس ششم و هشتم مي توان دريافت که دهها برابر اين خوش خدمتي در مجلس ششم نسبت به دانشگاه آزاد اتفاق افتاده بود. تجمع دانشجويي اخير در مقابل مجلس هشتم و اتفاقات پيراموني آن پديده اي است که نيازمند موشکافي و آسيب شناسي بيشتر و عميقتر از جانب جنبش دانشجويي مي باشد.

9- مقام معظم رهبري ضمن مهم دانستن نظرات يک فرد نخبه، نظرات تشکلهاي دانشجويي را به دليل اينکه برآيند نظرات جمعي از دانشجويان است مهمتر دانستند و در عين حال تشکلها را به ارتباط بيشتر با استادان ارزشي و بدنه دانشجويي فراخواندند؛ گسترش ارتباط با بدنه دانشجويان همواره مي تواند يکي از کليدي ترين عوامل موفقيت تشکلهاي دانشجويي باشد و ضعف در اين ارتباط پاشنه آشيل حرکت جنبش دانشجويي خواهد بود.

10- جلسه امسال با دانشجويان مورد رضايت کامل رهبر معظم انقلاب بود؛ هم لبخند زيبا و دلنشين و چهره بشاش آقا گواهي مي داد و هم ايشان چندين بار به اين مساله اشاره کردند و دانشجويان را عميق تر و فکور تر از گذشته دانستند. اما در سخنان گهربار خويش چند انتظار و گلايه ضمني را هم مطرح نمودند: اولا دانشجويان را از تند روي و افراط بر حذر داشتند؛ ثانيا خواستند که انتقاد و مطالبه از مسوولان به معارضه منجر نشود؛ ثالثا از دانشجويان خواستند که آنها هم نقد پذير باشند و چنانچه ايرادي داشتند بپذيرند؛ رابعا به طور غير مستقيم از دو دستگي به وجود آمده در جامعه اسلامي دانشجويان گلايه نمودند؛ در نهايت هم در يکي از معدود دفعات جلسات دانشجويي، مصاديق مورد انتظار خويش را از تشکلهاي دانشجويي براي برخورداري از تحليل و موضع گيري (بيانيه تهران، قطعنامه شوراي امنيت و تحريمهاي يکجانبه امريکا و اروپا) بيان فرمودند./انتهاي پيام/