نامه اعمال وبلاگ‌نويسان پيوست دارد

از عنوان، معلوم است که اين يادداشت حواله­ وبلاگ­نويس­هاست، اما فکر نمي­کنم  اگر ديگران بخوانند وقتشان تلف شود.

تصور کن روزي به يک مناسبتي با مقام معظم رهبري ديدار کني و بعد از اين که خودت را معرفي کردي، آقا تأملي کنند و بفرمايند: تو نويسنده­ي فلان وبلاگي؟ و آن­گاه تو با بهت و حيرت و البته خوشحالي و هزار جور احساس ديگر، محکم سر تکان بدهي و عرض کني: بله آقا...

و چه حالي به تو دست خواهد داد اگر آقا در آن ديدار به تو آفرين و احسنت بگويد و بفرمايد: من همه­ يادداشت­هايت را خوانده­ام و به دوستان در دفتر گفته­ام که هر وقت شما وبلاگت را بروز مي­کني، متن يادداشتت را برايم بياورند تا بخوانم...

طبيعي است که چنين ديدار شيريني مي­تواند با انتقاد و تلنگر آقا نسبت به برخي از يادداشت­هايت نيز همراه باشد؛ انتقادهايي که چون از دلي پرمهر برآمده­اند، بر دلت سنگيني نمي­کنند و تو آنها را به جان مي­خري و آويزه­ي گوشت قرار مي­دهي. 

...کسي نمي­تواند شور و احساست را در اين ديدار توصيف کند. خوشحالي­ات از اين که آقا مي­شناسدت و چنين به دل­نوشته­هايت اهتمام مي­ورزد، قابل درک نيست، همچنين شرمندگي­ات از اين همه محبت و اهتمام رهبر به خودت که لياقت هيچ يک را در خود نمي­بيني، احساس عجيبي است که واژه­ها از تعبيرش ناتوانند...

و از آن به بعد تو ديگر آن وبلاگ­نويس سابق نخواهي بود. ديگر تنها به عشق رهبر خواهي نوشت و براي جلب رضايت او قلم خواهي زد. ديگر آمار بازديدها هم چندان برايت مهم نخواهد بود و کم و زياد شدن نظرها نيز چندان به حالت فرقي نخواهد داشت، چرا که دل­گرم توجه و محبت کسي شده­اي که توجه و سوت و کف ديگران در برابر لبخند رضايت او صفر است...

نمي­دانم آقا چقدر مراقب ما وبلاگ­نويسان هستند و آيا واقعا وبلاگي هست که اين قدر براي آقا مهم و دل­نشين باشد که ايشان پي­گير همه­ي مطالب و يادداشت­هايش باشند. واقعا نمي­دانم، اگر هست خوش به حال صاحبش.

اما آقاي ديگري را مي­شناسم که او خوب ما را مي­شناسد و خوب از کارهاي ما باخبر است، چون هر هفته نامه­ي اعمالمان نزد او حاضر مي­شود و کاملا آن را مرور مي­کند. آنگاه اگر در طول اين هفته وبلاگمان را بروز کرده­ايم، حتما اين يادداشت به نامه­ي اعمالمان پيوست خواهد شد و بدون شک او همه­ي آن را مطالعه خواهد کرد. شک ندارم که او از يادداشت­هاي خوبي که مي­نويسيم خوشنود و از يادداشت­هاي بد و نسنجيده­مان ناراحت مي­شود. وقتي با قدرت از نائبش دفاع مي­کنيم، در دلش به ما احسنت خواهد گفت. در ايام مصيبت اهل بيت (عليهم السلام) اگر روضه­اي نوشتيم، به گمانم او با اشک يادداشتمان را خواهد خواند، و اگر دعاي خوبي در يادداشتمان بود، شايد دستان زيبايش را بلند کند و آمين بگويد. او خواننده­ي ثابت وبلاگ­هاي ماست اگر چه در آمار بازديدها نديد گرفته مي­شود و حتما درباره­ تک­تک يادداشت­هايمان نظري دارد اگر چه نظري نگذارد.  

خوش به حال وبلاگ­نويسي که تمام يادداشت­هاي وبلاگش را به عشق اين آقاي مهربان مي­نويسد و در نگارش و ويراستاري يادداشت­هايش رضايت و خوشنودي او را در نظر مي­گيرد./انتهاي پيام/