جوشيبده بر شورما تا مي شود انگور ما....
گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ در دعاي روز بيست و هفتم ماه مبارك رمضان آمده است:
اللهمّ ارْزُقْني فيهِ فَضْلَ لَيْلَةِ القَدْرِ وصَيّرْ أموري فيهِ من العُسْرِ الى اليُسْرِ واقْبَلْ مَعاذيري وحُطّ عنّي الذّنب والوِزْرِ يا رؤوفاً بِعبادِهِ الصّالِحين.
خدايا روزى كن مرا در آن فضيلت شب قدر را وبگردان در آن كارهاى مرا از سختى به آسانى وبپذير عذرهايم وبريز از من گناه وبارگران را اى مهربان به بندگان شايسته خويش.
توبه حقيقى و واقعى آثار عجيبى دارد! هنگامى كه انسان توفيق چنين توبهاى پيدا مىكند، و با اعمال صالح، گذشته را جبران مىنمايد، خداوند گناهان گذشتهاش را مىبخشد، و آنها را از پرونده اعمالش مىشويد، و او را به خاطر آن گناهان مجازات نمىكند؛ بلكه اگر تعجّب نكنيد، طبق صريح آيات، تمام آن گناهان را تبديل به حسنات و ثواب مىنمايد!
يعنى عذر خطاكار را مىپذيرد، و او را مورد عفو قرار مىدهد، و از مجازاتش صرفنظر مىنمايد، و هديهاى با ارزش هم به او عنايت مىكند!
آيا بالاتر از اين نوع تكريم و بزرگوارى سراغ داريد! آيا شما هيچ انسان كريم و بزرگوارى را مىشناسيد كه با خطاكاران اين گونه برخورد كند!
ابوذر غفارى مىگويد:
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمودند: روز قيامت اشخاصى وارد صحنه محشر مىشوند، ملائكه نامه اعمال آنها را تحويلشان مىدهند، پرونده خويش را باز كرده مشغول مطالعه آن مىشوند، ناگهان با تعجّب و حيرت فرياد مىزنند. اشتباهى رخ داده! اين پرونده، نامه اعمال ما نيست! ما گناهانى مرتكب شدهايم كه در اين نامه ثبت نشده! و عباداتى در اين نامه مىبينيم كه آن را به جا نياوردهايم! حتماً اشتباهى شده، و نامه اعمال شخص ديگرى را به ما دادهاند!
خطاب مىرسد: نه، اشتباهى رخ نداده! اين، نامه اعمال خود شماست، و چون شما در دنيا موفّق به توبه شدهايد (و توبه شما ريشهدار و حقيقى بوده) و با اعمال نيك و صالح، گذشته سياه خود را جبران نمودهايد، ما گناهان و معاصى پرونده شما را تبديل به حسنات و عبادات كردهايم! پيامبر اكرم سپس آيه شريفه «اوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ «سوره فرقان، آيه 70»» را تلاوت فرموده، و به اين آيه شريفه استدلال كردند. سپس آثار خوشحالى فوقالعادهاى در چهره مباركشان آشكار شد و به گونهاى تبسّم فرمودند كه دندانهايشان نمايان گشت. «نورالثّقلين، جلد 4، صفحه 33( به نقل از تفسير نمونه، جلد 15، صفحه 161)»
راستى، بايد قدردان چنين خداى بى نهايت مهربان باشيم، و هرگز دامان رحمتش را رها نكنيم. دور افتادگان از رحمتش بايد هر چه زودتر به درياى موّاج مهر و لطف و كرمش باز گردند. گنهكاران به سوى خدا باز آيند، تا گناهانشان را ببخشد، مجازات را از آنها بردارد، و معاصى آنها را تبديل به حسنات نمايد، و در روز قيامت هم رسوايشان نكند!
بلكه بتوانند به نامه اعمالشان افتخار كنند، و از فرط خوشحالى ديگران را نيز به مطالعه آن دعوت نمايند!
حقيقتاً چقدر غافلند كسانى كه از درِ رحمت چنين خداى مهربان و كريم و رحيم و جواد و غفور و توبهپذيرى دور شده، و هر روز فاصله خود را بيشتر مىكنند!
/انتهاي پيام/