باز اندیشی

بحران آموزش زبان در ایران نه فقط حاصل کمبود منابع و سیاست‌گذاری ناقص، بلکه ناشی از حذف پنهان‌ترین عنصر این میدان است: معلم. مدرس زبان در اسناد رسمی و گفتمان عمومی غایب است؛ نیرویی که به‌جای کنشگری فرهنگی، صرفاً به کارگر آموزشی تقلیل یافته. اگر آموزش زبان قرار است به سیاست فرهنگی بدل شود، نخستین گام بازگرداندن شأن و منزلت معلم به‌عنوان بازیگر اصلی این فرایند است.