رئیس مجمع عمومی سازمان ملل

بربوک، رئیس مجمع عمومی سازمان ملل: شناسایی فلسطین حق همه مردم جهان است؛ این یک وظیفه اخلاقی و انسانی است، نه لطف به فلسطینی‌ها. ۷۸ سال پیش، نخستین قطعنامه سازمان ملل با هدف تحقق صلح تصویب شد، اما امروز همچنان شاهد ادامه جنگ و خون‌ریزی هستیم. از آغاز کنفرانس پیام روشنی صادر شد: ما نه‌تنها دولت مستقل فلسطین را به رسمیت می‌شناسیم، بلکه مصمم هستیم این حق را عملی کنیم. ۱۴۲ کشور تاکنون کشور مستقل فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند و همگی یک صدا اعلام کرده‌اند. صلح برای کودکان فلسطینی و اسرائیلی یک لطف نیست؛ حقی است برای کودکانی که نباید موشک‌ها مدرسه‌شان را ویران کند یا در گروگان‌گیری جان ببازند. این وظیفه ماست که به یاد هند و هزاران کودک فلسطینی کشته‌شده توسط حملات اسرائیل، کوتاه نیاییم و برای امنیت، عزت و امید آنان اقدام کنیم. تنها با توقف اشغالگری و شهرک‌سازی و اجرای طرح دو دولت می‌توان آینده‌ای مبتنی بر صلح و عدالت برای همه مردم منطقه رقم زد.

بربوک، رئیس مجمع عمومی سازمان ملل: در ۷ اکتبر طی حملات تروریستی، کودکانی از جمله پسر چهار ساله و مادران کشته شدند؛ جهان این جنایات را به یاد خواهد داشت. همچنین با خانواده‌های فلسطینی دیدار کردم؛ خنده‌هایی که در ویرانی غزه جا مانده است؛ همه یک خواست مشترک داشتند: «ما صلح می‌خواهیم؛ ما آرامش می‌خواهیم.». یک مادر اسرائیلی به من گفت که او نیز نمی‌خواهد از بازگشت فرزندش به قیمت از دست رفتن فرزندی فلسطینی باشد. ما نیاز فوری به یک آتش‌بس دائمی و بی‌قید و شرط در غزه داریم. اسرائیل باید هرچه سریع‌تر راه دسترسی کمک‌های بشردوستانه به غیرنظامیان فلسطینی را باز کند. وحشت و درد غزه نشان داده که ادامه اشغالگری، شهرک‌سازی و گسترش آن به‌ویژه در کرانه باختری و قدس شرقی قابل قبول نیست و باید متوقف شود. تجربه و درد امروز ثابت می‌کند که درگیری از طریق جنگ پایان نخواهد یافت. ما باید از هر اقدام دیپلماتیک و انسانی برای تحقق آتش‌بس، آزادی گروگان‌ها و آغاز روند سیاسی عادلانه استفاده کنیم.

بربوک، رئیس مجمع عمومی سازمان ملل: نامه‌های زیادی از مردم دریافت کردم؛ یکی از آن‌ها همراه با نقاشی سه کودک فلسطینی بود. تصویری که قلبم را شکست. کودکان نباید نقاشی جنگ بکشند؛ آن‌ها باید ریاضی یاد بگیرند، با دوستانشان بازی کنند و در مدرسه شادی را تجربه کنند. اما برای کودکان غزه، واقعیت چیزی جز ویرانی و ترس نبوده است. در ۷۰۰ روز گذشته هزاران نفر جان باخته‌اند و هزاران رؤیا نابود شده است؛ بسیاری حتی بی‌نام و نشان کشته شدند، بدون اینکه جهان بداند. امروز صدای بلند مردم غزه را می‌شنویم؛ صدایی که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. یکی از این صداها، «هند رجب» بود؛ دختری که در تماس با صلیب سرخ با التماس می‌گفت: "می‌ترسم، لطفاً کمک کنید." اما در برابر چشمان ما کشته شد و جهان نتوانست او را نجات دهد. این تراژدی‌ها نشان می‌دهد جامعه جهانی باید مسئولیت خود را جدی بگیرد؛ کودکان حق زندگی، آموزش و امید دارند، نه مرگ و جنگ.