شهیده پرستار مرضیه نبوی‌نیا

خواهر «شهیده پرستار مرضیه نبوی‌نیا» در گفت‌وگو با SNNTV: افراد مسلح قمه‌به‌دست مقابل درمانگاه تجمع کردند و با آتش زدن محل، اجازه هیچ‌گونه کمک‌رسانی ندادند؛ نه مردم، نه نیروهای امدادی و نه آتش‌نشانی. هر کسی نزدیک می‌شد، جانش در خطر بود. آن‌ها با کوکتل مولوتوف و باز کردن انشعاب گاز، ساختمان درمانگاه را به آتش کشیدند. نشت گاز برای حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ادامه داشت و سپس با پرتاب کوکتل، آتش‌سوزی مهیبی رخ داد؛ به‌طوری‌که هیچ‌کس جرئت نزدیک شدن نداشت. خواهرم ساعت‌ها در آتش سوخت و کسی نتوانست کمکش کند. وقتی تابوتش را آوردند، به پدر و مادرم گفتم: «این تابوت نیست، این گهواره‌ی مرضیه است». او یک انسان غیرنظامی و ماما بود؛ کسی که کارش تولد انسان‌ها و مراقبت از مادران باردار بود و در حین خدمت، مظلومانه به شهادت رسید.

همسر «شهیده پرستار مرضیه نبوی‌نیا» در گفت‌وگو با SNNTV:در زمان کرونا، همسرم باردار بود. بهش می‌گفتم در این شرایط که باردار هم هستی، نرو سر کار.اما خودش می‌گفت: «اگه خدا بخواد، اتفاقی پیش نمیاد. اینجا هوام رو داره و می‌تونم به مردم خدمت‌رسانی کنم؛ همین دعای مردم پشت سرمون باشه، برای من کافیه.»زندگی‌اش وقف دیگران بود؛ هم قرآن حفظ می‌کرد، هم خانه‌داری، هم بچه‌داری و هم همسرداری. با وجود تمام سختی‌ها، از خودگذشتگی داشت.همیشه می‌گفت: عمر ما محدوده و باید به درد بخور باشیم. حتی اگر ۸۰ یا ۹۰ سال هم عمر کنیم، در یک چشم به هم زدن می‌گذره. مهم اینه که توی زندگی‌مون مفید باشیم؛ برای خانواده، مردم و جامعه.

همسر «شهیده پرستار مرضیه نبوی‌نیا» در گفت‌وگو با SNNTV:دخترش، زینب خانم، الان ۵ ساله است. او خیلی به مادرش وابسته بود، طوری که بدون مادرش نمی‌خوابید. این مدت نبودن مادر برای او خیلی سخت گذشت.هنوز قبول نمی‌کرد که مادرش نباشد. می‌پرسید: «مامانم کجاست؟ چرا نمیاد؟» تا اینکه یک روز، وقتی در بغل پدرش بود، جلوی بیمارستان رفت و دید آنجا آتش گرفته. گفت: «نکنه مامانم سوخته؟» بالاخره با او حرف زدند و متوجه شد که مادرش دیگر در بین ما نیست.