«پرواز پادشاه يا شاهي كيكاووس هم چند سالي بود»؛ سقوط يا صعود؟!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ دستمايه قراردادن المان‌ها و نشانه گذاري‌هاي باستاني در زمينه و فضاي فانتزي با بن مايه‌هايي از هجو و فكاهه با پوشش بداهه و تلخك بازي؛ اين جان مايه تئاتر «پرواز پادشاه يا شاهي كيكاووس هم چند سالي بود» قرار گرفته و يكي از آثار جشنواره تئاتر دانشگاهي در چنين فضايي و با چنان عقبه‌اي روي صحنه رفت.

البته بازپردازش و تلفيق ساختاري و متني در حوزه تئاتر، قابل قبول، و بلكه مورد نياز و تلاشي درخور و ارجمند است، اما آنچه مهم است خروجي اين رهيافت و نتيجه‌اي است كه از اين فرآيند حاصل مي شود.

اينكه نگاه هجوگرايانه در تئاتر «پرواز پادشاه يا شاهي كيكاووس هم چند سالي بود» تا چه حد توانسته هم اشارات و ارجاعات به نوع پوشش فرميك اثر را در فضاي ايران باستان و توران و روم و چين و غيره حفظ كند و چقدر موفق شده به مبناي محوري‌اش يعني «هجو» و «طنز» و «فكاهه» وفادار بماند و در اين ميان، هر يك از عناصر كاتاليزوري اثر مثل «تلخك» تا چه اندازه به تناسب و توازن كليت كار كمك كرده‌اند، اينها سوالات بعدي و آزمون‌هاي مهمي است كه اين اثر نمايشي بايد به آنها پاسخ دهد؛ البته در متن و جلوه اجرا و نه سخن و استدلال كلامي!

تئاتر «پرواز پادشاه يا شاهي كيكاووس هم چند سالي بود» مثل ساير نمونه‌هايش در اين جشنواره از يك شتابزدگي رنج مي برد كه هم در نوشتار و هم در اجرا رخ مي نمايد.

اين شتابزدگي در نوع چينش و ميزانسن كار هم چه به لحاظ مضمون و محتوا و چه در بازي‌ها و حركات و دكور و كليت ميزانسن تئاتري ديده مي شود.

در حالي كه علي القاعده، چنين آثاري نياز بيشتري براي تنظيم و تدوين و تلفيق و تدقيق در نوشتار و اجرايشان دارند؛ چرا كه هم از نوع خاصي از شتابزدگي- ايران باستان و توران و روم و چين و غيره - بهره برده‌اند و هم عناصر سخت و مهيج و مهمي - مثل هجو و طنز و فكاهه - را در خود پذيرفته‌اند، بنابراين بايد بدان وفادار بمانند و اصول و معيارهاي آن را به شكلي متوازن و به نحوي كه كليت كار از رواني و يكدستي قابل قبولي برخوردار باشد، رعايت كنند.

«پرواز پادشاه يا شاهي كيكاووس هم چند سالي بود» اثر مفرحي است و لحظات شادي را براي مخاطبش فراهم مي آورد، در عين حال كه گاه از رگه هاي نازل و حركت به سمت «ابتذال» آسيب مي بيند، اما در كليت كار نوعي شادمانگي و انرژي مستقر در تلفيق هجو و باستان نگري در آن ديده مي شود.

شايد بتوان گفت، تلخك اين تئاتر يكي از امروزي ترين و درست ترين تلخك‌هاي سال‌هاي اخير تئاتر است كه هم گيرايي و اجراي خوبي دارد، هم از گفتارها و رفتارهاي بروز بهره برده است و در نهايت حسي ملهم از طنز، كنايه، حركت، هجو، بذله گويي و سرمستي و تراژدي و البته تذكر را براي مخاطب به همراه دارد و اينها هم در ضمن يك اجراي خوب و خوش ريتم و مسلط بدست مي آيد.

«پرواز پادشاه يا شاهي كيكاووس هم چند سالي بود» مي توانست اجراي بهتري باشد اگر در دام اين دكور محدود و بسته نمي افتاد و قدرت بيشتر و بهتري براي چينش و حركت داشت.

در مرداب اين تئاترهاي بي ريشه و باسمه‌اي و غمزده و ياس آلود و افسردگي آور، اجراي تئاتري مثل «پرواز پادشاه يا شاهي كيكاووس هم چند سالي بود» فرصت مغتنمي است كه اي كاش با رعايت مباني تئاتر و دستاويز قرار دادن متني قويتر و دوري از شتابزدگي‌هاي متنوعش، اثر مطبوع تري را به نمايش مي گذاشت./انتهاي پيام/