راه نجات از شكم ماهي روزگار

گروه معارف «خبرگزاری دانشجو»؛ روایت معراج، قصه اعتکاف پیامبر (ص) با خدا است، معراج باعث شده تا پیامبر (ص) آنگاه که با خدا در خلوتِ ناب و خالص قرار گرفتند، خداوند با ایشان رازهایی را در میان گذارد، آن رازها اساسی‌ترین مطالبی است که می‌توان در این دنیا به آن‌ها توجه کرد و بهترین استفاده را از فرصت زندگی دنیایی به‌دست آورد.

 

راوی حدیث معراج، وجود مقدس امیرالمؤمنین(ع) هستند. در این حدیث آمده است:

«أَنَّ النَّبِيَّ سَأَلَ رَبَّهُ سُبْحَانَهُ لَيْلَةَ الْمِعْرَاجِ، فَقَالَ يَا رَبِّ» در شب معراج وجود مقدس پیامبر(ص) از خدا سوال کرد: ای پروردگارم «أَيُّ الْأَعْمَالِ أَفْضَلُ»؟

بهترین و افضل اعمال کدام است؟

 

این سوال زرنگی و زیرکی پیامبر را می¬رساند که در خلوت با خدا از بهترین و افضلِ اعمال سوال می‌کند.

«فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: لَيْسَ شَيْ‏ءٌ عِنْدِي أَفْضَلَ مِنَ التَّوَكُّلِ عَلَيَّ وَ الرِّضَا بِمَا قَسَمْتُ» حضرت حق در پاسخ می فرماید: در پیش من هیچ عملی بهتر از «توکل» و «رضا به آنچه قسمت بنده‌ام کرده‌ام» نیست.

توکل یعنی آنچنان اطمینان به مدیریت و برنامه‌های خداوند نسبت به خودت و جامعه‌ات داشته باشی که تماماً او را در همه امور وکیل خود قرار دهی و مطمئن باشی او با تمام قدرت و در نهایت دقت و حکمت امور بند‌گانش را به عهده گرفته و بندگان باید با اطمینان به خدا از دستورات او پیروی کنند و هیچ دغدغه‌ای نداشته باشند.

یکی از وسوسه‌های شیطان این است که می‌آید و با وسوسه‌های خود سر به سر ما می‌گذارد که «این هم شد کار، همین طور این‌جا نشسته‌ای و مشغول ذکر هستی، دنیا از دستت رفت، بلند شو کاری بکن، و یک آجری روی آجر بگذار، همه مردم در کار و تلاش‌اند ولی تو که این‌جا نشسته‌ای عقب افتادی».

اگر انسان بتواند نیّت‌هایش را خالص کرده و توکل به خدا جزء عقیده‌اش بشود، بزرگ‌ترین بصیرت و علم شعور در هستی را به‌دست آورده‌ است.

ذکر یونسیه عامل نجات هر مؤمن

از اذکاری که خوب است در حین اعتکاف با آن مأنوس شده و راه ورود آن را به قلب خود باز کند؛ ذکر یونسیه است. طبق آیات 87 و 89 سوره انبیاء حضرت یونس در آن تنهایی محض در وسط دریا، در شکم ماهی به خداوند عرضه داشت: «لا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» تو یگانه محبوب و مولا و فرمانروای من هستی، بسیار بلند مرتبه‌ای، من از ظالمین بودم که منتظر دستورات تو نشدم و با ظاهرشدنِ آثار بلا شهر را رها کردم.

آدمی چه بخواهد یا نخواهد در یک دریای تنهایی است، در شکمِ ماهی روزگار، و غیر از خدا هیچ‌کس در هیچ شرایطی نیست که او را نجات دهد. اگر به غیر خدا امید داشته باشد هرگز آن غیرِ خدا نجاتش نمی‌دهد و حتی موجب روسیاهی اش می‌شود.

ما هم یونس‌وار در خلوت ظلمات این دنیا تنها هستیم و هیچ‌کس جز خدا نمی تواند ما را نجات دهد، یونس‌وار همان ذکر حضرت را در حال سجده تکرار می‌کنیم و امید به نجات داشته داریم چراکه در ادامه آیه می‌فرماید: «فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنجِي‌الْمُؤْمِنِينَ»؛پس دعاى او را برآورده كرديم و او را از اندوه رهانيديم و مؤمنان را نيز چنين نجات مى‏دهيم.

خداوند می فرماید: به جهت ذکر یونسیه، او را از نگرانی نجات دادیم و به همین شکل هر مؤمنی را نجات می‌دهیم.

منبع: جزوه اعتکاف استاد طاهرزاده

/انتهای پیام/