فوتبالی که با «توهین» زنده است

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، هر هفته در ورزشگاه‌های لیگ برتری شاهد اتفاقات عجیب و غریبی هستیم. چگالی این توهین‌ها در لیگ یک و لیگ ۲ نه تنها کمتر نیست که به شکل محسوسی افزایش پیدا می‌کند.

کارشناسان فوتبال بر این باورند که احکام انضباطی صادر شده برای متهمان پرونده‌های اخلاقی، بازدارنده نیست. عدم تناسب جرم و احکام صادر شده موجب شده هر هفته پرونده‌های جدیدی با موضوع اخلاق باز شود.

حنیف عمران زاده کنفرانس مطبوعاتی بعد از بازی تراکتور – چادرملو را به دلیل توهین ۹۰ دقیقه‌ای هواداران میزبان، ترک کرد. در حالی که خداداد عزیزی سرپرست تیم فوتبال تراکتور، حجم توهین‌های دیروز را در مقایسه با بازی فصل قبل در یزد، بسیار ناچیز دانست.

۲ باشگاه پرطرفدار تهرانی که باید جمعه در برابر هم قرار بگیرند، هفته هاست که از راه‌ها و با شیوه‌های متنوع از خجالت هم در می‌آیند. بیانیه‌های توهین آمیز، مصاحبه‌های آتشین، استوری‌ها و توییت‌های شگفت انگیز و خلاصه هر ابزارری که بتواند آنها را نزد هواداران محبوبتر کند.

اتفاقی که در حال رخ دادن است، مسابقه برای جا کردن در دل هواداران است؛ اما هیچ کس نمی‌داند پایان این مسابقه، سقوط است.

اینکه مدیران و مربیان باشگاه‌ها وارد این بازی شده‌اند و مسابقه بیانیه نویسی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخته‌اند، اتفاق مبارکی نیست. اینکه مدیران باشگاه‌ها از فضای مسموم ورزشگاه‌ها دفاع می‌کنند اتفاق خوبی نیست. اگر در یک شهر توهین صورت گرفت، دلیل مناسبی برای توهین در بازی برگشت نیست. وظیفه سازمانی مدیران باشگاه ها، «مدیریت» است نه هواداری. مدیران باید اتمسفر هواداری را در فضای مجازی و اوضاع ورزشگاه‌ها را در زمان مسابقه تحت کنترل داشته باشند نه آنکه خود بازیگر این میدان شوند.

آنچه بر فوتبال ما حاکم شده، مجموعه‌ای از حاشیه‌های تند است که متن فوتبال ما را بلعیده. شاید این زشتی بیش از حد موجب شده حجم قابل توجهی از مردم، دیگر عاشق سینه چاک فوتبال نباشند.