خاك حسین(ع)

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو»، زهرا منصورنیا؛ حسین جان! خاک تو، همدم و همراه من در تمامی سفرها و مشکلاتم است، مشکلاتی که با توکل به خداوند و با توسل به نام تو حل می شوند.

 

آه حسین شهید مظلومم! آرزویم این است که مرا دوباره صدا بزنی تا در تابستانی گرم، مست از بودن و بوییدن نام تو سر به ضریحت بسایم.

 

سلام بر پاکی حضور حسین و سلام بر تو نیکو ترین نشان لیاقت که گلویت، بوسه‏گاه پیامبر بود. ای خلاصه فاطمه و علی! بر ما بتاب که در تیرگی خاک، بی‏آفتاب یاد تو، پامال عبور روزهاییم و تنها عشق است که می‏تواند در تعریف تو، قد راست کند.

 

امروز، خانه محقر علی، در آفتاب جمال تو، به مرکزیت عالم، شناخته خواهد شد و نورِ سرگردانِ حسین که سال‏ها پیش از خلقت آدم در افلاک غوطه می‏خورد، در قاب جسم خویش، حلول خواهد کرد.

 

بیا ای همبازی جبرئیل و پیمبر، که عشق تو، هول قیامت و سکرات مرگ را بر ما آسان می‏کند. حسین جانم می‏گویند: «پایان شب سیه سپید است» و ازاین‏رو خورشید تو دوبار، متولد شد؛ یکی در خانه فاطمه و دیگربار بر نیزه‏های شبزدگان.

 

روزی که عطر تو در ایوان ملائک پیچید، ملائک، تبریک‏گوی پروردگارِ تو بودند، تا ذرات جهان، به سجود درآمدند و تو را ذکر گفتند؛ «یاحسین».

 

خداوند، تو را آفرید تا از رعد گریه‏های شبانه علی، باران رحمت خود را بر زمین ببارد و به ازای هر قطره اشک علی، دریایی به نام حسین را هدیه کند.

 

 آن‏که تو را زیارت کند، هزار هزار درجه نزد خداوند به او عطا کنند؛ چراکه باران مهرِ تو، پوسته سخت دانه دل را می‏شکافد.

 

یا حسین! از قرن‏های آن سوی تقویم، وقتی نوازشِ نور تو در رگ‏هایمان جاری می‏شود، چه تماشا دارد لذت گم شدن و غرق شدن در اسمت، می خواهم تا آخر عمر ناچیزم پاکی نامت در روحم بماند!

 

یا حسین! تو تنها واژه‏ای هستی که وقتی زاده شدی، برخاستی؛ مثل عطر، وقتی که سرِ مظروف آن را جدا می‏کنند و سرریز شدی. تکرار تو بر نوارهای سبز و طلایی و پاک دیوارهای مسجد، یادمان داد که تو بیش از یک نفر بودی.

 

تو را باید آن‏قدر نوشت آن قدر فریاد زد، تا محراب و جانماز و نقش اسلیمی طاق‏نماهای زمین، به ناتمامی تو اقرار کنند.

 

یا حسین! ای سرور شهیدم! همان طور که فرموده‏ اید: «کسی که از راه نافرمانی خدا درصدد چیزی برآید آنچه را امید دارد زودتر از دست می‏دهد و آنچه را بیم دارد زودتر سر می‏رسد».

 

مدد فرما! همواره در راه خدا با قدم هایی استوار طی طریق کنم و سختی راه توان را از زانوان کم طاقتم نگیرد و به بیراهه کشیده نشوم تا اندک ایمانم حفظ و اندک خشوعم بماند./انتهاي پيام/