ناگویا آزمون بزرگ ورزش ایران بعد از هانگژو

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، بازی‌های آسیایی ناگویا آغاز خواهد شد؛ رقابت‌هایی که برای ورزش ایران اهمیت بسیار زیادی دارد و شاید بتوان گفت جایگاه آن کمتر از رویدادی معتبر همچون المپیک نیست. در دوره پیشین این مسابقات، نمایندگان کشورمان با کسب ۹ مدال طلا، ۱۸ مدال نقره و ۱۸ مدال برنز در رنکینگ مدالی یازدهم شدند. آخرین دوره‌ای که ورزش ایران در بازی‌های آسیایی رتبه‌ای تک‌رقمی را تجربه کرد، جاکارتا ۲۰۱۸ بود؛ جایی که کاروان ایران در جایگاه پنجم ایستاد. یازدهمی در بازی‌های آسیایی هانگژو، که بدترین عملکرد ورزش ایران در ادوار مختلف این رقابت‌ها محسوب می‌شود، زنگ خطری جدی برای مدیران تصمیم‌ساز ورزش کشور بود.

از زمان حضور احمد دنیامالی در رأس وزارت ورزش، تأکید ویژه‌ای بر بهبود نتایج و به‌ویژه کسب مدال‌های خوشرنگ‌تر در ناگویا وجود داشته است. او بارها انتظارات خود را از کاروان اعزامی ایران به این رقابت‌ها مطرح کرده است. در همین راستا، محمود خسروی‌وفا، رئیس کمیته ملی المپیک نیز نگاهی خوش‌بینانه به بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ دارد و معتقد است ورزشکاران ایران می‌توانند عملکردی بهتر از دوره قبل داشته باشند؛ حتی تا کسب رتبه پنجم در جدول مدالی.

اولتیماتوم دنیامالی به فدراسیون‌ها نشان داد که اعزام کاروانی با عملکردی بهتر از هانگژو تا چه اندازه برای وزارت ورزش اهمیت دارد. او حدود دو ماه پیش تأکید کرد: «وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک تاکنون هرگونه شرایط و امکانات را برای حضور قدرتمند تیم‌ها فراهم کرده‌اند و در مقابل، انتظار کسب نتیجه داریم. در بحث منافع ملی با هیچ فدراسیونی تعارف نداریم. فدراسیون‌ها و کادر فنی باید پاسخگو باشند. روش‌های سنتی دیگر جواب نمی‌دهد و توجه به علم روز ورزش، روانشناسی و تغذیه یک ضرورت است. تا بازی‌های آسیایی ناگویا برخوردهای سخت‌گیرانه‌تری خواهیم داشت، چرا که جایگاه کشور برای ما بسیار مهم است.»

بر همین اساس، از ابتدای سال جاری، وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک جلسات تخصصی و فنی متعددی با رؤسا و کادر فنی فدراسیون‌ها برگزار کرده‌اند؛ جلساتی که به گفته اصغر رحیمی، سرپرست کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، با هدف حضور کیفی در این رقابت‌ها ادامه‌دار خواهد بود. رحیمی در گفت‌وگو با ایرنا عنوان کرد:
«قرار بر این شده که کاروان ایران از هر نظر کیفی باشد. وقتی صحبت از اعزام کیفی است، این نگاه باید در انتخاب کادر و همراهان هم لحاظ شود، به‌ویژه با توجه به محدودیت‌های مالی. جلسات با فدراسیون‌ها هم برای ارزیابی شرایط آنهاست و هم برای آشنایی بیشتر با الزامات بازی‌های آسیایی. تقریباً با همه فدراسیون‌ها جلسه داشته‌ایم و پیش از پایان سال نیز ارزیابی نهایی انجام خواهد شد.»

نکته قابل تأمل این است که باید دید مبنای اعزام کیفی در سیاست‌های وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک دقیقاً بر چه شاخص‌هایی استوار خواهد بود. بدون تردید، کسب مدال مهم‌ترین معیار اعزام است؛ هرچند در برخی رشته‌ها، مانند فوتبال، شرایط متفاوت است. با توجه به هزینه‌های بالای اعزام تیم‌های گروهی، اعزام تیم فوتبال امید به ناگویا توجیه چندانی ندارد؛ تیمی که حتی شانس حضور در جمع چهار تیم برتر را هم ندارد و در بهترین حالت می‌تواند به مدال برنز برسد. در مقابل، اعزام ورزشکاران جوان و مستعد در رشته‌هایی مانند دوومیدانی، شنا و ژیمناستیک می‌تواند هم کم‌هزینه‌تر باشد و هم زمینه کسب تجربه در میادین معتبر بین‌المللی را فراهم کند.

در نهایت باید دید این اولتیماتوم‌ها و جلسات تخصصی چه خروجی‌ای خواهند داشت؛ اما دست‌کم نتیجه این اقدامات، مشخص شدن یک چارچوب روشن برای اعزام‌هاست. اگر کیفی‌گرایی به‌درستی اجرا شود، می‌توان امیدوار بود از حضور افرادی که صرفاً نقش توریست را در مسابقات بین‌المللی ایفا می‌کنند و بدون دستاورد به کشور بازمی‌گردند، جلوگیری شود.

انتهای پیام/