پایان یک عصر؛ آرژانتین برای مسی فرش قرمز پهن کرد، پرتغال درگیر ابهام رونالدو

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجو، آرژانتین امشب فقط برای یک مسابقه دوستانه مقابل بنین وارد زمین نمی‌شود؛ این کشور آماده می‌شود با مردی خداحافظی کند که بیش از دو دهه پیراهن آلبی‌سلسته را بر تن داشت و سرانجام توانست رابطه‌ای پر فراز و نشیب با مردم سرزمینش را به یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های عاشقانه فوتبال تبدیل کند. ورزشگاه مونومنتال میزبان آخرین بازی ملی لیونل مسی است؛ کاپیتانی که پس از ۲۰۷ بازی، ۱۲۵ گل و ۶۸ پاس گل ملی، برای آخرین بار شماره ۱۰ آرژانتین را بر تن می‌کند.

در آرژانتین سال‌های اخیر، تقریباً همه‌چیز حول محور شماره ۱۰ شکل گرفته است. نه به این معنا که بازیکنان صرفاً «تحت فرمان» او باشند، بلکه تیم لیونل اسکالونی به‌گونه‌ای ساخته شد که بهترین ویژگی‌های مسی را آزاد کند؛ هافبک‌هایی که برای بازپس‌گیری توپ می‌جنگند، بازیکنانی که فضا می‌سازند و مهاجمانی که می‌دانند وقتی توپ به پای مسی برسد، یک پاس، یک دریبل یا یک ضربه می‌تواند سرنوشت مسابقه را عوض کند. همین ساختار بود که در نهایت آرژانتین را به قهرمانی کوپا آمریکا ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴ و مهم‌تر از همه جام جهانی ۲۰۲۲ رساند. 

امشب اما داستان از تاکتیک فراتر می‌رود. بلیت‌های مراسم خداحافظی او در زمانی بسیار کوتاه به فروش رسید و قهرمانان جام جهانی ۲۰۲۲ نیز برای بدرقه کاپیتان دعوت شده‌اند. این دیگر فقط حمایت از یک فوتبالیست نیست؛ خداحافظی نسلی است که سال‌ها با شماره ۱۰ خود خندید، گریه کرد، شکست خورد و سرانجام قهرمان جهان شد. 

آرژانتینی‌ها پیش از مسی نیز معنای داشتن یک اسطوره ملی را با دیه‌گو مارادونا تجربه کرده بودند؛ مردی که جام جهانی ۱۹۸۶ را به نمادی از تاریخ فوتبال آرژانتین تبدیل کرد. شاید به همین دلیل است که این کشور امروز بهتر از هر زمان دیگری می‌داند چگونه از آخرین روزهای یک اسطوره محافظت کند. رابطه آرژانتین با مسی همیشه چنین نبود؛ او سال‌ها به دلیل ناکامی‌های ملی مورد انتقاد قرار گرفت، اما بازگشتش پس از خداحافظی موقت در سال ۲۰۱۶ و قهرمانی‌های متوالی، نگاه یک ملت را برای همیشه تغییر داد.

و اعداد، ابعاد این دوران را بهتر نشان می‌دهند. مسی هشت توپ طلا دارد، چهار بار لیگ قهرمانان اروپا را فتح کرده، ۱۰ قهرمانی لالیگا، هفت کوپا دل‌ری، دو لیگ فرانسه، دو کوپا آمریکا و یک جام جهانی را در کارنامه دارد. او از مرز ۹۰۰ گل رسمی گذشته و حوالی ۹۳۰گل به ثمر رسانده است. شمار پاس‌گل‌های دوران حرفه‌ای او رقمی بیش از ۴۲۰ است؛ او همچنین بیش از ۶۰ هت‌تریک رسمی در دوران حرفه‌ای خود داشته است.

در سوی دیگر این نسل، داستان کریستیانو رونالدو قرار دارد؛ بازیکنی که تأثیرش بر فوتبال دنیا قابل انکار نیست. پیش از دوران رونالدو، پرتغال هرگز قهرمان یک تورنمنت بزرگ در رده بزرگسالان نشده بود. بهترین دستاوردهای آن‌ها مقام سوم جام جهانی ۱۹۶۶ و حضور در فینال یورو ۲۰۰۴ بود. پس از ظهور رونالدو، پرتغال یورو ۲۰۱۶ را فتح کرد و سپس در لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ نیز به قهرمانی رسید؛ یعنی تمام جام‌های بزرگ تاریخ تیم ملی بزرگسالان پرتغال در دوران حضور او به دست آمده‌اند. پرتغالی‌ها با رونالدو موفق شدند در تمامی جام جهانی‌ها حضور پیدا کنند، و CR7 توانست آقای گل پرتغال در این تورنمنت بزرگ شود.

البته این به معنای نادیده گرفتن نسل‌های قبل نیست. لوئیس فیگو خود برنده توپ طلا بود و نسل او پرتغال را تا فینال یورو ۲۰۰۴ و نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۰۶ رساند؛ اما تفاوت بزرگ اینجاست که دوران رونالدو سرانجام آن نسلِ همیشه نزدیک به قهرمانی را به یک تیم جام‌دار تبدیل کرد.

رونالدو نیز از نظر اعداد میراثی تقریباً بی‌رقیب به جا گذاشته است: پنج توپ طلا، پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و رکورد ۱۴۰ گل در این مسابقات. او موفق به ثبت ۹۷۹ گل رسمی در رده بزرگسالان شده که ۱۴۶ گل آن برای پرتغال بوده است؛ رکوردی که او را بالاتر از تمام گلزنان تاریخ فوتبال ملی مردان قرار می‌دهد. تعداد بازی‌های ملی او نیز به ۲۳۴ رسیده و رکورد جهانی است. رونالدو حدود ۲۸۰ پاس گل داده است و شمار هت‌تریک‌های رسمی او نیز بیش از ۶۵ مورد است.

همین‌جا تفاوت احساسی دو پایان بیشتر به چشم می‌آید. آرژانتین برای آخرین بازی مسی یک مراسم ملی ساخته است؛ ورزشگاه، هم‌تیمی‌های قدیمی و هواداران برای بدرقه او آماده شده‌اند و حتی شماره ۱۰ تا پیش از برگزاری بازی خداحافظی‌اش به بازیکن دیگری سپرده نشده است.

در پرتغال اما آخرین هفته‌های رونالدو با تنش همراه شده است. او پس از نیمکت‌نشینی و اختلاف با ژرژ ژسوس اردوی تیم را ترک کرد و در فهرست بعدی، شماره ۷ به رافائل لئائو رسید. رئیس فدراسیون و سرمربی پرتغال همچنان از امکان بازگشت او صحبت کرده‌اند اما این اقدام از روی قصد همه چیز را به وضوح نشان می‌دهد، تنها پس از ۲۰ ساعت از درگیری رونالدو با فدراسیون پرتغال شماره 7 که میراث کریستیانو بود از او گرفتند و به بازیکنی دادن که شاید روزی آروزی دیدن رونالدو را از نزدیک داشت.

شاید تلخ‌ترین تصویر پایان عصر مسی و رونالدو همین باشد، دو بازیکنی که بیش از دو دهه فوتبال جهان را میان خود تقسیم کردند، اما مسیر خداحافظی‌شان فعلاً دو شکل متفاوت پیدا کرده است. در بوئنوس‌آیرس، یک ملت آماده است آخرین بار نام «مسی» را از سکوهای مونومنتال فریاد بزند؛ اما در پرتغال آینده بزرگ‌ترین گلزن تاریخ فوتبال هنوز میان اختلاف، ابهام و احتمال بازگشت معلق مانده است.

انتهای پیام/