چرا هنوز 313 یار حضرت ولی‌عصر(عج) جمع نشده‌اند

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، آیا هیچ وقت در نیمه شعبان امسال تصمیم گرفته ايم که تا نیمه شعبان سال بعد، یکی از گناهامان را به خاطر امام زمان کنار بگذاریم؟ حق الناس را زیر پا نگذاریم؟ هر وقت به آن حدی رسیديم که بدون حضرت ولی عصر(عج) زندگی برایم سخت بشود و هر وقت فهمیديم که حجت خدا از ما می خواهد که گناه نکنيم؛ می توانيم ادعا کنيم که منتظرش هستيم.

شنیده بودم حضرت مهدی(عج) خیلی غریبه حتی غریب تر از حضرت علی(ع)؛ اما هیچ وقت درک نکرده بودم. امروز دو روز بعد از نیمه شعبان روز میلاد امام دوازدهم شیعیان است، کار جالبی که صدا و سیما از سال گذشته شروع کرد این بود که ساعت 23 شب میلاد، زمزمه یکصدای دعای سلامتی ولی عصر(عج) به نیت فرج و ظهور توسط همه ملت ایران قرائت شد.

از روز نیمه شعبان تا به امروز که دو روز از روز میلاد امام عصر ما می گذرد، چقدر به یاد امام خود بودیم و چند گناه را برای خوشحالی او ترک کردیم تا یک قدم برای فرجش برداریم؟ حال آنکه در مملکت شیعیان، شب ولادت و شام میلاد امام زمان خود، بیشتر از همیشه صدای مجالس بزم و گاهاً می و مطرب خیلی از شهرهای بزرگ و حتی شهرهای کوچک را برداشته بود.

ما مدعیان منتظِر فرج منتظر نیز همیشه صدر دعاهایمان حل مشکلات خودمان هست، در ایام ولایت که خداوند متعال بیشتر از همیشه به خاطر ولادت بهترین، صالح ترین و پاک ترین بندگان خود عیدی می دهد و در مجالس مولودیه خوانی که به یاد امام زمان(عج) بر پا شده است، می خواهیم دعا کنیم که منتظر بیاید؛ دعا می کنیم امام زمان(عج) بیاید تا همه مشکلات ما هم حل بشود.

خودمان عادلانه قضاوت کنیم که چرا و برای چه کسی یا برای چه چیزی در این مجالس و ایام دعا می کنیم؟ آیا حل مشکلات خودمان مهمتر است یا اینکه امام زمان(عج) بیاید و از غربت نجات پیدا کند، از اینکه حتی شیعیان امام هم نمی دانند امامشان از آنها چه می خواهد خیلی دردناک است؛ مگر نه؟؟؟!!!...

هنوز چند روز از میلاد امام زمان(عج) نگذشته است، هر کس اعمال خود را بررسی کند که طی این دو روز، چند گناه کردیم و تا نیمه شعبان سال بعد چند گناه دیگر می خواهیم مرتکب شویم؟ اصلاً می دانیم گناه چیست که قلب نازنین مهدی زهرا(عج) را به درد می آورد؟؟؟!!!...

آیا فقط مولودی خوانی، شادی، پخت آش نذری برای حل مشکلات مان، پخش شیرینی و شربت و دعای فرج کافیست؟ چه چیزی می خواهیم؟ دنبال چه هستیم؟ امام زمان را برای چه می خواهیم؟ به خاطر خود امام(عج) یا به خاطر خودمان می خواهیم؟

در ایام جشن و سرور ولادت آقا، مداحان اهل بیت تأکید می کردند که صدر همه دعاهایمان دعای فرج امام زمان(عج) باشد؛ چون با آمدن ایشان، مشکلاتمان حل می شود، برای غربت غریب دوران مان، حضرت مهدی(عج) دلم گرفت. با خود گفتم؛ هر وقت به آن حدی رسیدم که بدون حضرت ولی عصر(عج) زندگی برایم سخت بشود، آن موقع می توانم ادعا کنم که منتظرش هستم.

و هر وقت برای فرج و ظهورش بدون در نظر گرفتن مشکل خودم دعا کردم اون موقع می توانم بگویم که من هم منتظرم.

هر وقت فهمیدم که حجت خدا از من می خواهد که گناه نکنم و در همه امور زندگی گوش به فرمان او باشم، قلب نازنین آقا خوشحال شده و به من به عنوان یک شیعه واقعی افتخار کند، آن وقت مي توانم ادعا كنم منتظرش هستم.

درست است که برای زمستان زغال هم خوب است؛ ولی کسی که بی تو نخشکد شقی تر از چوب است از روز میلاد تا همین حالا چند گناه مرتکب شده ایم؟ و چقدر تلاش کرده ایم که گناه نکنیم؛ البته نه فقط گناه های بزرگ، بلکه گناه های کوچک.

خیلی وقت ها فکر می کنیم که چون جشن امام زمان(عج) است، شربت و شیرینی به عاشقان مهدی بدهیم و لیوان یکبار مصرف شربتی را نوش جان کرده ایم را در کوچه و خیابان رها کنیم تا آن کارگر شهرداری آنها را جمع آوری کند، گناه نیست، حق الناس نیست و... آیا هیچ وقت در نیمه شعبان امسال تصمیم گرفته ایم که تا نیمه شعبان سال بعد، یکی از گناهامان را به خاطر امام زمان کنار بگذاریم؟

غیبت نکنی، تهمت نزنیم، دروغ نگوییم و حق الناس را زیر پا نگذاریم، به پدر و مادرمان بی احترامی نکنیم و یا کار خوبی را که تا کنون انجام نمی دادیم، شروع کنیم مثل رسیدگی به حال فقرا و ایتام و هر کار خوب دیگری که آقا می پسندند را برای خود ملکه کنیم .... حالا شاید درک کنم که چرا هنوز 313 یار حضرت ولی عصر(عج) جمع نشده اند تا حجت خدا با وجود و یاری آنها ظهور کند؟