افشاگری نانی از روزهای تمرین با رونالدو/ رمزگشایی از ژن برنده

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، سال‌ها پیش از آنکه پیراهن شماره ۷ منچستریونایتد و رئال مادرید به تسخیر او درآید، رونالدو تنها یک نام در فهرست طولانی استعداد‌های آکادمی اسپورتینگ لیسبون بود. نانی که خود نیز مسیری مشابه را طی کرده، به یاد می‌آورد که چگونه در ۱۶ سالگی میان دو راهی انتخاب باشگاه گیر افتاده بود. او حتی به‌طور هم‌زمان با دو تیم تمرین می‌کرد و به هر دو پیشنهاد پیش‌فصل پاسخ مثبت داده بود، اما سرانجام کشش قلبی و حضور دوستانش، او را به سمت اسپورتینگ و مسیری سوق داد که به رونالدو ختم می‌شد.

لذت بازی در سایه تعهد

نانی معتقد است در آن روزها، هیچ‌کدام از آنها تصور نمی‌کردند روزی بر قله فوتبال جهان بایستند. آنها صرفاً دو نوجوان عاشق توپ بودند که با لذتی خالصانه بازی می‌کردند. با این حال، تفاوت میان «یک بازیکن خوب» و «یک اسطوره» در همان سنین پایین شکل گرفت. نانی می‌گوید: «همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد، اما آن‌چه ما را جلو انداخت، روحیه فداکاری و تعهدی بود که شاید در دیگر هم‌سالانمان به آن شدت دیده نمی‌شد.»

رونالدو باختن را بلد نبود

اما چه چیزی رونالدو را از دیگران متمایز می‌کرد؟ نانی پاسخ این سوال را در روحیه رقابت‌جویی افراطی کریس می‌بیند. به گفته او، رونالدو از همان کودکی می‌دانست دقیقاً به دنبال چیست. او فوتبال را بازی نمی‌کرد، بلکه با آن زندگی می‌کرد. تفاوت بزرگ او در واکنشش به ناکامی‌ها بود؛ اگر در تمرینات یا بازی‌های کوچک شکست می‌خورد، چنان برآشفته می‌شد که اشک‌هایش جاری می‌شد. همان اشک‌های دوران نوجوانی، سوخت موتور محرکی شد که بعد‌ها از او ماشینی برای پیروزی ساخت؛ عطشی سیری‌ناپذیر که حتی پس از ۵ توپ طلا نیز فروکش نکرده است.