نجاتی عارف:با اهدای مدالم به جانباز سرافراز ایران عیار آن بالا رفت

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، قهرمانی همیشه ایستادن بر سکوهای بلند و رسیدن به مدال‌های رنگارنگ نیست، گاهی باید پاکباز باشی و لباس رزم بپوشی، نه برای خودت، برای همه‌ی مردم نازنین‌ات و هر چه داری، حتی جان شیرین‌ را، بی‌ادعا در طبق اخلاص بگذاری. این است مرام و مسلک قهرمانان واقعی. پهلوانانی‌ که عیارشان در روزگار سخت سنجیده می‌شود.

حسین محمدی‌ جانباز سرافراز جنگ رمضان هم یکی از همین قهرمانان گمنام وطن بود که با حماسه‌ای آفرید، این روزها تحسین و ارادت فرزندان پارالمپیکی ایران برانگیخته است و حالا پس از روح‌اله رستمی، «زهرا نجاتی‌عارف» کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته کشورمان نیز با اهدای نشان نقره بازی‌های پاراآسیایی خود به دیدار او شتافته و روایتی که می‌خوانید، حاصل گفت‌وگوی نجاتی‌عارف با روابط‌عمومی کمیته ملی پارالمپیک درباره‌ی این دیدار است.

چه شد که تصمیم گرفتید مدال نقره بازی‌های پاراآسیایی‌تان را به جانباز گرانقدر جنگ سوم تحمیلی، اهدا کنید؟

در جاکارتا وقتی این نشان را به گردنم انداختند، شادی عمیقی را تجربه کردم. از وقتی دیدم که آقای محمدی، برای دفاع از وطن چطور جانفشانی کرده‌اند، ارادت خاصی به ایشان پیدا کردم و با وجود این‌که آقای رستمی قهرمان پاراوزنه‌برداری کشورمان هم به تازگی مدال طلای خود را اهدا کرده بودند، من هم دوست داشتم یکی از مدال‌هایم را تقدیم‌شان کنم. ارزش مدال من در برابر قهرمانی ایشان هیچ است اما از صمیم قلب می‌خواستم قدردانی‌ام را ابراز کنم.

ماجرای دیدارتان چطور پیش آمد؟ در لحظه اهدای مدال، کدام حس یا تصویر بیشتر در ذهن شما ماند؟

پنجشنبه دهم اردیبهشت، محمدی به تجمع شبانه‌ی مردم عزیز همدان آمده بودند و برای من هم سعادتی شد تا از نزدیک دیدار داشته باشیم. ایشان به قدری مهربان و بزرگوارند که وقتی مدالم را اهدا کردم، با محبت و تشکر گفتند: «می‌دانم شما برای کسب این نشان زحمت زیادی کشیده‌اید. از ابراز لطف‌تان ممنونم، حالا اجازه بدهید، این مدال پیش خودتان بماند.» من از محمدی خواهش کردم آن را به یادگار نگه دارند. قطعا این نشان با جانباز سرافرازی مثل او ارزش دیگری پیدا کرد.

دوست داشتید با این کار چه پیامی را منتقل کنید؟

قدردانی فراوان از ایثار و افتخارآفرینی در نهایت تواضع.ما ملی‌پوشان در مسابقات مختلف هدف اول‌مان بالا بردن نام و پرچم ایران است و با کسب مدال به ما می‌گویند افتخارآفرین شده‌ایم. اما در همین مرز و بوم، سربازان و پهلوانانی داریم که در نهایت انسانیت هر روز با محافظت از عزت و پرچم و وطن ایثار می‌کنند. آن‌ها گمنام‌اند. کسی برای‌شان جشن نمی‌گیرد یا با حلقه‌ی گل به استقبال‌شان نمی‌رود.

به نظر شما آیا این دیدار معنای تازه‌ای به مدال شما داده است؟

یقین دارم وزن و ارزش آن بسیار بالا رفته، حالا این نشان به یک قهرمان واقعی رسیده و پس از سال‌ها اعتبار خاصی پیدا کرده است.

برای جوانانی که امروز با شرایط دشوار و تازه‌ای در زندگی روبه‌رو هستند، افرادی مانند جانبازان جنگ تحمیلی ١٢ روزه و یا جانبازان جنگ رمضان چه توصیه‌ای دارید؟

توصیه یک ورزشکار به دیگران، همیشه، پیوستن به ورزش است. جانبازان این دو جنگ هم متاسفانه به صورت ناگهانی و ناعادلانه با شرایط دشواری روبه‌رو شده‌اند که درک و پذیرش آن اصلا آسان نیست. من امیدوارم این عزیزان با توکل به خدا و حفظ روحیه دوباره به زندگی بازگردند و با وجود همه‌ی مصائب و محدودیت‌های که دچار آن شده‌اند، ورزش را یک گزینه‌ی اصلی ببینند؛ اول برای حفظ سلامتی و روحیه و پس از آن برای ادامه مسیر زندگی.

انتهای پیام/