مسیر جاودانگی گلزنان ایران در جام جهانی

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، در دنیای فوتبال، جام جهانی همان دادگاه تاریخ است که تنها به «گلزنان» حکم جاودانگی می‌دهد. برای ایران، این حکم در یک روز سرد در ۱۹۷۸ آرژانتین امضا شد؛ وقتی ایرج دانایی‌فرد فقید، تور دروازه اسکاتلند را لرزاند تا نام ایران برای نخستین بار در شناسنامه گلزنان جهان ثبت شود. همان روزها بود که حسن روشن هم با گشودن دروازه پرو، نشان داد که این تازه آغاز ماجراجویی ماست.

بیست سال سکوت، با فریادهای «حمید استیلی» در لیون فرانسه شکسته شد. آن ضربه سرِ قرن به آمریکا و فرار بی‌امان مهدی مهدوی‌کیا، فوتبال را از یک ورزش به یک جشن ملی تبدیل کرد. پس از آن، نوبت به یحیی گل‌محمدی و سهراب بختیاری‌زاده رسید تا در ۲۰۰۶، نام مدافعان را هم به لیست فاتحان اضافه کنند. در سال‌های بعد، رضا قوچان‌نژاد در برزیل و کریم انصاری‌فرد در روسیه، هر کدام با یک ضربه، سهم خود را از این میراث جهانی برداشتند.

اما عصر جدید، عصر جابه‌جایی مرزها بود. مهدی طارمی در قطر ۲۰۲۲ با بریسِ تاریخی‌اش مقابل انگلیس، استانداردهای گلزنی ایران را تغییر داد. در همان تورنمنت، روزبه چشمی و رامین رضاییان با شلیک‌هایشان به قلب ولز، یکی از دراماتیک‌ترین بردهای تاریخ را ساختند.

حالا در جام جهانی ۲۰۲۶، تاریخ دوباره ورق خورد. رامین رضاییان که انگار با زمان در حال مسابقه است، با باز کردن دروازه نیوزیلند به اولین ایرانی تبدیل شد که در دو جام جهانی پیاپی گلزنی کرده و در کنار طارمی، بر تخت پادشاهی بهترین گلزنان ایران در این رقابت‌ها تکیه زد. در کنار او، محمد محبی* هم با پیوستن به این جمع نخبه، نشان داد که مشعل این افتخار، نسل به نسل در حال انتقال است.

این فهرست، دیگر فقط عدد و رقم نیست؛ این یک «حافظه جمعی» است. از دانایی‌فرد تا رضاییان، هر گل قطعه‌ای از پازل غرور ماست که در بزرگ‌ترین صحنه نمایش دنیا تکمیل شده است.