از جهش ۴۶ درصدی طلا‌های ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا تا ناکامی میلیاردی اعراب

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجو، کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ با کسب ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و مجموع ۵۲ مدال در جایگاه ششم جدول مدال‌ها قرار گرفت؛ جایگاهی که با توجه به شرایط ویژه کشور و فضای جنگی، می‌تواند از زوایای مختلف مورد بررسی قرار گیرد.

مهم‌ترین نکته در عملکرد ایران، رشد تعداد مدال‌های طلا نسبت به بازی‌های آسیایی هانگژو است. ایران در هانگژو با ۱۳ مدال طلا به کار خود پایان داده بود و حالا با رسیدن به ۱۹ طلا، رشد حدود ۴۶ درصدی را تجربه کرده است. ایران در هانگژو هفتم شده بود و در ناگویا یک پله صعود کرد و به رتبه ششم رسید.

ازبکستان نیز در کنار ایران یکی از نمایندگان موفق منطقه بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد در آسیا، صرفاً برخورداری از منابع مالی گسترده تضمین‌کننده موفقیت ورزشی نیست.

چین؛ نتیجه یک نظام استعدادیابی

برای درک تفاوت میان «هزینه کردن» و «سرمایه‌گذاری ورزشی» می‌توان به چین نگاه کرد. چین سال‌هاست توسعه ورزش قهرمانی را بر پایه یک ساختار گسترده استعدادیابی، آموزش و پرورش ورزشکار دنبال می‌کند و نتیجه آن حضور قدرتمند این کشور در طیف وسیعی از رشته‌هاست.

چین در ناگویا ۲۰۲۶ با ۱۶۹ طلا، ۸۹ نقره و ۸۳ برنز و مجموع ۳۴۱ مدال در صدر جدول قرار گرفت. این کشور نه‌تنها در بازی‌های آسیایی، بلکه در سطح المپیک نیز یکی از قدرت‌های اصلی ورزش جهان محسوب می‌شود.

تفاوت اصلی اینجاست: موفقیت چین را نمی‌توان صرفاً به بودجه یا تعداد امکانات نسبت داد؛ پشت این موفقیت، یک زنجیره نسبتاً منظم از استعدادیابی، آموزش، پرورش قهرمان، مربیگری و حضور مستمر در مسابقات وجود دارد.

کشورهای عربی؛ پول پاشی، الزاماً مدال بیشتر نیست

در سوی دیگر، عملکرد برخی کشورهای عربی در ناگویا قابل توجه است. عربستان با ۴ طلا، ۳ نقره و ۱۰ برنز و مجموع ۱۷ مدال در جایگاه هجدهم قرار گرفت. امارات و قطر نیز با کسب ۷ و ۶ مدال طلا در رده‌های سیزدهم و چهاردهم قرار گرفتند.

مجموع مدال‌های عربستان، قطر و امارات ۴۸ مدال است؛ یعنی چهار مدال کمتر از مجموع مدال‌های ایران.

این اعداد یک نکته مهم را نشان می‌دهد: پول پاشی بیهوده، به‌تنهایی به معنای ایجاد قدرت پایدار در ورزش قهرمانی نیست. اگر سرمایه‌گذاری بدون ساختار استعدادیابی، لیگ‌های قدرتمند، مربیان باکیفیت و مسیر مشخص رشد ورزشکار انجام شود، الزاماً به افزایش متناسب مدال منجر نخواهد شد.

بحرین نمونه متفاوتی در این دوره بود و با کسب ۱۱ مدال طلا در جایگاه دهم قرار گرفت. اما نکته قابل توجه این کشور در استفاده از ورزشکاران و بازیکنان دارای تابعیت یا پیشینه ورزشی خارجی است؛ بازیکنانی که بحرینی نیستند اما برای بحرین مدال گرفتند و در واقع لژیونر بودند.

مسئله اصلی ایران؛ حفظ مسیر رشد

عملکرد ایران در ناگویا یک پیام مهم دارد: حتی در شرایط دشوار نیز می‌توان با اتکا به ظرفیت‌های داخلی و ورزشکاران ایرانی، جایگاه قابل توجهی در آسیا به دست آورد.

اما مهم‌تر از جشن گرفتن رتبه ششم، این است که رشد ۴۶ درصدی تعداد طلاها به یک روند تبدیل شود، نه یک اتفاق مقطعی.

ایران برای رسیدن به جمع قدرت‌های اول آسیا نیاز دارد مدل استعدادیابی خود را تقویت کند، رشته‌های مدال‌آور را توسعه دهد، پشتوانه‌سازی را جدی‌تر بگیرد و فاصله میان رده‌های پایه و تیم‌های ملی بزرگسالان را کاهش دهد.

در نهایت، مقایسه ناگویا نشان می‌دهد که در ورزش قهرمانی، «پول» یک ابزار است، نه خود موفقیت. چین نشان داده که پول وقتی در یک سیستم منظم استعدادیابی و پرورش قهرمان قرار بگیرد، می‌تواند به قدرت ورزشی تبدیل شود؛ در مقابل، صرف افزایش هزینه‌ها بدون ایجاد چنین ساختاری لزوماً به همان نتیجه منجر نمی‌شود.

ایران حالا ششم آسیاست؛ چالش اصلی این است که این ششمی را به نقطه شروعی برای نزدیک شدن به پنج قدرت بالای قاره تبدیل کند.

انتهای پیام/