نماد مقاومت و حماسه در محاصره سيلندرهاي خالي گاز

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»، اعظم علي محمدي؛ سال ها مي گذرد از روزهايي كه خرمشهري ها ناگهان خود را گرفتار جنگي ديدند كه تا پشت در خانه هايشان آمده بود يا بايد فرار مي كردند يا مي جنگيدند تا اين ميهمان ناخوانده راهي به سرزمينمان پيدا نكند.

 

خرمشهر نماد مقاومت كشورمان امروز گرفتار است گرفتارتر از ديروز. نگاهش به وعده هاي مسئولان است. مسئولاني كه با هر سفري اميد تازه اي را دل مردم زنده مي كنند.

 

 

خرمشهر مي خواهد زندگي كند آرام و بي صدا، بي دغدغه سيلندر هاي گاز مايع كه هر روز روي دوش كودكانش جابجا مي شود. نماد مقاومت سال هاي جنگ، امروز مادري پير و نگران است. نگران زناني كه از بوي تند گاز و نفت به ستوه مي آيند  اما خود گرفتار كمبود گاز هستند.

 

اين در به دري مال امروز و ديروز نيست سال هاست كه سرزمين مقاومت گرفتار بيكاري بي آبي و بي گازي است. كودكان خرمشهري در صف هاي طولاني گاز و آب قد مي كشند، پاهاي برهنه شان هرروز به خاك مقدس سرزمين عشق بوسه مي زند. بزرگتر مي شوند آرزوهايشان گم مي شود در ازدحام شانه هاي گرسنه اي كه تكه ناني مي خواهند براي زنده ماندن و لباسي براي مدرسه رفتن. 

 

 

اين سرزمين پر است از باشوهاي كوچكي كه غم نان، غم گاز و غم آب ديوانه شان مي كند. غريبه هاي كوچك سال هاي جنگ امروز غريب تر از ديروز سيلندرهاي گاز به دوش مي كشند تا خانه هايشان گرم باشد.

 

اين سرزمين پر است از مادران نگراني كه بايد خانه هايشان را گرم كنند شايد با چراغ علاء الديني كوچك.

 

بوي ناخوشايند نفت و گاز سر گيجه هاي هميشگي و بيماري هاي مزمن تنها ميراث اين سرزمين ثروتمند براي ساكنانش است. 
 

 

آنها براي خوشبختي دست و پا مي زنند كه ديگري بي هيچ زحمتي مي بلعدشان. بهاي سرفه هاي هميشگي و صداي گرفته كودكان جنوبي نفتي است كه آنها هيچ سهمي از آن ندارند. آنها تنديس هاي تقدير و قاب هاي رنگي تجليل نمي خواهند آنها فقط  مي خواهند زندگي كنند آرام و بي دغدغه ساده ترين امكانات زندگي.