از بسم الله الرحمن الرحیم چه می دانیم

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، احمد کارآمد در آخرین بروزرسانی وبلاگ «انعکاس» در بخشی از مطلب خود با عنوان «از بسم الله الرحمن الرحیم چه میدانید؟» آورده است:

 

میان همه مردم جهان رسم است که هر کار مهم و پر ارزشى را به نام بزرگى از بزرگان آغاز مى‏کنند، و نخستین کلنگ هر مؤسسه ارزنده‏اى را به نام کسى که مورد علاقه آنها است بر زمین مى‏زنند، یعنى آن کار را با آن شخصیت مورد نظر از آغاز ارتباط مى‏دهند.

 

ولى آیا بهتر نیست که براى پاینده بودن یک برنامه و جاوید ماندن یک تشکیلات، آن را به موجود پایدار و جاویدانى ارتباط دهیم که فنا در ذات او راه ندارد، چرا که همه موجودات این جهان به سوى کهنگى و زوال مى‏روند، تنها چیزى باقى مى‏ماند که با آن ذات لا یزال بستگى دارد.

 

اگر نامى از پیامبران و انبیاء باقى است به علت پیوندشان با خدا و عدالت و حقیقت است که کهنگى در آن راه ندارد، و اگر فى المثل اسمى از” حاتم” بر سر زبانها است به خاطر همبستگیش با سخاوت است که زوال‏ناپذیر است.

 

از میان تمام موجودات آنکه ازلى و ابدى است، تنها ذات پاک خدا است و به همین دلیل باید همه چیز و هر کار را با نام او آغاز کرد و در سایه او قرار داد و از او استمداد نمود؛ لذا در نخستین آیه قرآن مى‏گوئیم:

 

بنام خداوند بخشنده بخشایشگر

 

(بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ).

 

این کار نباید تنها از نظر اسم و صورت باشد، بلکه باید از نظر واقعیت و معنى با او پیوند داشته باشد، چرا که این ارتباط آن را در مسیر صحیح قرار مى‏دهد و از هر گونه انحراف باز مى‏دارد و به همین دلیل چنین کارى حتما به پایان مى‏رسد و پر برکت است.

 

به همین دلیل در حدیث معروفى از پیامبر(ص) مى‏خوانیم:

 

کل امر ذى بال لم یذکر فیه اسم اللَّه فهو ابتر:

 

«هر کار مهمى که بدون نام خدا شروع شود بى‏فرجام است»

 

امیر مؤمنان على(ع) پس از نقل این حدیث اضافه مى‏کند” انسان هر کارى را مى‏خواهد انجام دهد باید بسم اللَّه بگوید یعنى با نام خدا این عمل را شروع مى‏کنم، و هر عملى که با نام خدا شروع شود خجسته و مبارک است.