پولشويي يا سرمايه گذاري اقتصادي!

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ خصوصي سازي در ورزش اين روزها بيش از گذشته مورد توجه مسئولان قرار گرفته است و آنها تلاش مي كنند تا با ورود سرمايه هاي شخصي افراد در ورزش از وابستگي بيشتر آن به دولت بكاهند.

خصوصي سازي گاهي در تحولات سياسي و اجتماعي مورد توجه قرار مي گيرد و گاه نيز به دست فراموشي سپرده مي شود اما هيچ گاه چالش هاي آن مورد توجه قرار نگرفته است.

در ابتدا بايد دلايلي را كه افراد براي ورود سرمايه خود در ورزش بدون درآمد و بدون بازگشت سرمايه ايران دارند را بررسي كنيم.

براي اين منظور لازم است ميزان مخارج يك فصل ليگ فوتبال ايران را بدانيم كه با احتساب پول قرارداد مربيان  بازيكنان در حدود 300 تا 400 ميليارد تومان است كه اين مبلغ يك عدد چشمگير محسوب مي شود.

اين گردش مالي سبب مي شود تا افراد زيادي جذب اين چرخه شوند و با ورود سرمايه هاي خود به كسب درآمدي مطلوب اميدوار باشند اما در اين بين افرادي مانند دلال ها هستند كه بدون كمترين هزينه و ورود سرمايه، پول افراد اين چرخه را چپاول مي كنند و مانع از فعاليت صحيح افراد در فوتبال مي شوند.

عده اي نيز خود را به ورزش و به خصوص فوتبال نزديك مي كنند تا اعتباري براي خود به دست آورند و به واسطه همين اعتبار و سرمايه گذاري در فوتبال خود را به پست هاي بالاتر و سرمايه هاي كلان تر نزديك كنند كه اين سرمايه گذاري ها اغلب كوتاه مدت است و سود چنداني براي فوتبال ندارد.

عامل ديگري كه افراد را به سمت فوتبال مي كشاند بعد تبليغاتي اين ورزش است كه بيشتر مربوط به كارخانجات خصوصي و شركت هاي بزرگ است.

براي مثال ايرانسل و همراه اول براي تبليغ در ليگ برتر و اسپانسر شدن مبالغ ميلياردي را هزينه مي كنند و براي كسب اين جايگاه از يكديگر سبقت مي گيرند؛ حتي برخي از كارخانجات نيز براي اينكه نام خود را پشت پيراهن بازيكنان درج كنند به دنبال تيم هاي بزرگ مي گردند و هزينه هاي گزاف آن را تقبل مي كنند و در كنار آن از همه گير بودن اين ورزش بهره تبليغاتي مي برند.

اما آنچه بيش از اين ها در موضوع سرمايه گذاري در فوتبال مورد اهميت است حضور برخي از افراد غير فوتبالي در اين ورزش به واسطه علاقه آنها به اين ورزش است!

اين افراد پول هاي شخصي خود را كه مبالغ ميلياردي است با سرمايه گذاري و خريد باشگاه به اين ورزش تزريق مي كنند در صورتيكه در پايان نه تنها سودي عايد آنها نمي شود بلكه با ضرر مالي نيز رو به رو مي شوند.

نكته جالب اينجاست كه اين افراد باز هم براي داشتن باشگاه تلاش مي كنند و خود را زير فشار وام هاي بانكي چند 10 ميلياردي قرار مي دهند.

مسعود رضاييان، مدير عامل سابق فولاد خوزستان در فوتبال ورشكسته ايران سه دليل عمده براي هجوم اين گونه  سرمايه‌گذاران مطرح مي كند كه قابل بررسي است.

وي عنوان مي كند: اين افراد مي‌توانند با هزينه كردن در ورزش كه به مثابه كارهاي خيرخواهانه است، مشمول تخفيف مالياتي ويژه شوند.

مدير عامل سابق باشگاه فولاد به پولشويي در فوتبال اشاره مي كند و مي گويد: عده‌اي از افراد با سرمايه گذاري در فوتبال قصد پولشويي دارند و از اين طريق، پول را وارد چرخه صنعت كشور مي‌كنند كه در مقياس بزرگ‌تر مي‌توانيم به آبراموويچ اشاره كنيم كه پول‌هاي نفتي غيرمجاز از طريق مبادلات غيرقانوني را از طريق ورزش وارد چرخه صنعت كرده است.

با وجود اين شرايط به نظر مي رسد سرمايه گذاري در ورزش نياز به كار كارشناسي و نظارت بيشتر دارد تا مبادا به فوتبال كثيف كشورمان مفاسد اقتصادي نيزاضافه شود.