آيا مدارس فوتبال به دنبال استعداديابي هستند؟

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ نام مدارس فوتبال شايد در هيچ فصلي به اندازه تابستان بر سر زبان ها نباشد؛ مدارسي كه در تابستان رشد می‌کنند و با پایان فصل گرما به خواب زمستانی فرو می‌روند. 

 
اين مدارس با آغاز فصل تابستان مانند قارچ در هر كوچه و محله رشد مي كند و با استفاده از تبلیغات فریب دهنده و استفاده از اسامی مربیان و بازیكنان مطرح، هزینه هنگفتی را دریافت می كنند، در حالی كه از استانداردهای لازم برخوردار نیستند.

نكته قابل توجه اينجاست كه برای والدین نيز تفاوتی نمی‌کند که فرزندشان در کدام مدرسه فوتبال ثبت‌نام کنند و یا هزینه‌های آن چقدر باشد و تنها به حكم يك پانسیون موقت به آن مي نگرند تا چند ساعتی فرزندان آنها را سرگرم كند، اما اگر والدینی بخواهند فرزند خود را با هدف فوتبالیست‌شدن و فراگیری آموزش‌های تخصصی فوتبال روانه مدرسه فوتبال کنند، آنگاه مشکل یافتن مدرسه فوتبال استاندارد به‌وجود می‌آید.

در حالي كه مدرسه هاي فوتبال غير استاندارد در هر گوشه از كشور در دسترس خانواده ها قرار دارد، مدارس فوتبالي كه با هدف استعداديابي تاسيس شده باشد در سطح كشور به تعداد انگشتان دست هم نمي رسد.

 

شايد بسياري از مدارس فوتبال با هدف استعداد يابي تاسيس شده باشند، اما آنچه در ادامه راه سبب تغيير سيستم اين مدارس مي شود ايجاد ديد تجاري در مسئولين اين موسسه آموزشي است، البته از یک مؤسسه خصوصی هم نمی‌توان انتظار داشت که بدون درنظرگرفتن منافع مالی خود به کار ادامه دهد.

اگر از مدارس فوتبال انتظار تحويل بازیکنان مستعد به تیم‌های باشگاهی و ملی را داريم، بهتر است بار ديگر مدارس فوتبال را تعريف كنيم.

از نگاه رئيس فدراسيون فوتبال گسترش و توسعه رشته ورزشی فوتبال در سراسر کشور و دستیابی به مدارج بالای ترقی در این رشته پرطرفدار و ارتقاي جایگاه قاره ای و جهانی فوتبال کشور در شرایطی امکان پذیر است که آموزش علمی این رشته ورزشی با برخورداری از تکنولوژی مدرن و تدابیر سازمان یافته، از سنین پایه در مدارس فوتبال نونهالان و نوجوانان طراحی و اجرا شود.

اما با وجود اين نگاه در بين مسئولان فدراسيون فوتبال، نبود امکانات مهمترین مشکل مدارس فوتبال در کشور است؛ به‌عنوان مثال حتی گاهي اين مدارس از امکانات ابتدایی نظیر دوش یا امکانات سمعی و بصری محروم هستند و نمی‌توانند در مورد حرکات و تمرینات فوتبال به بازیکنان فیلم نشان دهند؛ حتی برانکارد هم در مدارس فوتبال دیده نمی‌شود. آيا با اين شرايط آموزش علمی این رشته ورزشی با برخورداری از تکنولوژی مدرن و تدابیر سازمان یافته امكان پذير است؟

 

علاوه بر اين مسائل، مقطعی بودن کلاس‎های آموزشی مدارس فوتبال از مشکلاتی است که کیفیت کار آنها را پایین می‎آورد؛ برخی مدارس در ترم پاییز هم فعالیت دارند، اما مدارس توان تیم‎داری در حد مطلوب را ندارند؛ زیرا اسپانسری سراغ تیم‎های پایه نمی‎آید و مدیران باشگاه‎ها هم دنبال نتایج مقطعی هستند و می‎خواهند بازیکنی بیاورند و از قراردادش 20 یا 30 درصد نصیبشان شود، اما نمی‎دانند که اگر صبر کنند و روی یک تیم پایه سرمایه‎گذاری کنند، در عرض 5 سال می‎توانند در قبال انتقال هر بازیکن تیم، 100 میلیون تومان برداشت کنند.

 

 

 

در دنیا  فردی که می‌خواهد فرزندش فوتبالیست شود او را به مدارس فوتبال باشگاه‌های رسمی می‌سپارد که البته این مدارس طبیعتا آزمون ورودی دارند؛ در واقع مدارس فوتبال تخصصی در کشورهای صاحب فوتبال در قالب باشگاه‌های رسمی خلاصه می‌شود كه این مدارس نه‌تنها فصلی نیست، بلکه در تمام طول سال برقرار است و چون دید تجاری بر آن حاکم نیست می‌توان انتظار داشت که بیشتر بازیکنانی که در این مدارس آموزش‌ می‌بینند در آینده جذب تیم‌های رده سنی مختلف آن باشگاه شوند.

دیگر اولویت برای باشگاه کسب درآمد از محل مدرسه فوتبال تخصصی نیست، بلکه نوعی سرمایه‌گذاری برای قوی‌ترکردن زیرساخت‌های باشگاه است؛ سیاستگذاران باشگاه به‌خوبی واقف هستند که اگر برای مدرسه فوتبال خود هزینه کنند چند سال بعد می‌توانند از لحاظ اقتصادی صاحب سود سرشاری شوند.

 

اما آيا مدارس فوتبال ما با اين هدف تاسيس و اداره مي شوند. راه برون‌رفت از بن‌بست در حوزه مدارس فوتبال، ملزم‌کردن باشگاه‌ها به ایجاد مدارس فوتبال است، هرچند می‌دانیم برای مدیری که نمی‌داند یک ساعت دیگر در سمت خود هست یا نه، فکرکردن به آینده و انجام کارهای زیربنایی بسیار دشوار است.