مراقب رسوخ بدعت ها باشيم
ماه شعبان كه از راه ميرسد، پس از سپري شدن آغازين روزهاي آن كه مصادف با ولادت امام حسين (ع)، حضرت اباالفضل (ع) و امام سجاد (ع) ميباشد، گويي شهر و ديار، كوي و برزن به جنبش و تكاپو براي گراميداشت مولود نيمه شعبان ميافتد و از اين رهگذر صحنههاي زيباي عشق به مهدي موعود (عج) در جنبشي كاملاً مردمي و عاشقانه خلق ميشود كه بدون شك در ايام ديگر سال مثل آن تكرار نشدني است.
برگزاري جشنهاي با شكوه نيمه شعبان اگر چه زيبا و پر از حسنه است اما متأسفانه رسوخ خرافات و انجام برخي حركات نسنجيده، زيبايي آن را تحتالشعاع قرار ميدهد كه يكي از اين مسايل در ايجاد طاقهاي نصرت در كوچهها و معابر عمومي شهر، خود را نشان ميدهد و اين گونه ميشود كه به عنوان مثال ساختن مجسمههاي اژدها يا آهو و نيز حوضچه و اين قبيل ساختههاي عوامانه، ضمن آن كه حال و هواي مذهبي و معنوي جشنها را كمرنگ و نامحسوس ميكند، به دليل رسوخ خرافات و بدعتهايي در آن، ذهن جوان مسلمان ايراني را از درك حقيقت و معرفت مهدوي دور ميكند، حقيقت و معرفتي كه بيگمان غايت اصلي همه اين شور و شعفها و برگزاري جشنها ميباشد و غفلت از آن ضايعه اسف باري است كه دل نازنين امام عصر (عج) را به درد ميآورد.
مسأله تأسف بار ديگر پخش موسيقيهاي لسآنجلسي در چادرهايي است كه به مناسبت نيمه شعبان در كوچه و محلات داير ميشود كه گذشته از حرمت شرعي آن، خود عامل وهن اهل بيت (ع) و شخص امام زمان (عج) است، البته ناگفته نماند كه در ساليان اخير، حجم اين قبيل ناهنجاريهاي ديني در شهرها رو به كاهش گذاشته است، با اين حال نميتوان به طور كلي از وجود آن غافل شد و بيتفاوت از كنارش گذشت.
نكته حايز اهميت ديگر در اين ميان، ضرورت تبيين زواياي گوناگون مهدويت براي جوانان و به ويژه پاسخگويي به دهها و صدها شبههاي است كه در ارتباط با امام زمان (عج) طرح ميشود، اين وظيفه البته در وهله نخست از عالمان ديني مورد انتظار است و اين كه بتوانند متناسب با درك و فهم مخاطبان خويش و نيز بهرهگيري از بيان شيوا و جذاب در انجام اين مأموريت خطير موفق باشند و براي اين كار چه زماني بهتر از ايام نيمه شعبان و چه مكاني مناسبتر از چنين محافلي كه جوانان در آن گردهم ميآيند.
آنچه مشخص است اين كه متأسفانه عوامل تخريب فرهنگ مهدويت متأسفانه در سالهاي اخير افزايش يافته و تاسف بالاتر اين است كه اين كار به نام دين و توسط كساني صورت ميگيرد كه بايد مروج فرهنگ مهدويت باشند، شايد اشاره به اين عوامل به اختصار لازم باشد تا خطرها مطرح گردند و افرادي كه براي مقابله با اين خطرها احساس وظيفه ميكنند به فكر چاره بيافتند.
1 ـ ترويج خرافات و پيرايه بستن به وجود مقدس حضرت حجت (عج).
2ـ توقي يا تعيين زمان براي ظهور حضرت كه مورد نهي صريح است، ولي متأسفانه در سالهاي اخير به شدت رواج يافته است.
3 ـ ادعاي ارتباط با حضرت حجت (ع) كه شمار مدعيان در سالهاي اخير رو به فزوني رفته و همچنان ادامه دارد.
4 ـ بيان اين قبيل ادعاها، چه مربوط به گذشته و چه مربوط به حال توسط بعضي منبريها و مداحان و سرگرم كردن مردم بي خبر به مطالبي كه با مباني ديني در تضاد است.
5 ـ پخش اين مطالب از رسانه ملي كه وجههاي حكومتي دارد و در باور مردم تاثيرگذار است.
6 ـ اضافه شدن بر تعداد اماكني كه ادعاي تعلق آنها به حضرت امام زمان (ع) از طريق افراد سودجو مطرح ميشود و افراد بي خبر نيز آنرا باور ميكنند و اين اماكن به محل رفت و آمدهاي عمومي تبديل ميشوند و عناصر فريبكار هر روز پيرايههايي نيز بر پيرايههاي موجود اضافه ميكنند.
7 ـ رواج ملاهي و مناهي و منكرات در مجالس جشن نيمه شعبان و به فراموشي سپرده شدن سنتهاي قديمي كه بر اعتقادات ديني استوار بودند و پايههاي اعتقادي مردم را تحكيم ميكردند.
8- سو استفادههايي كه دشمنان مهدويت از رواج خرافات در ميان مردم ميكنند و اصل اعتقاد به مهدي موعود را زير سوال ميبرند.
در برخورد با اين خطرها وظيفه همه پيروان اهل بيت (ع) بسيار سنگين است، در اين ميان علماي حوزههاي علميه كه وظيفه ذاتي آنان حراست از مرزهاي اعتقادي است بايد احساس مسئوليت بيشتري داشته باشند، حوزههاي علميه هر چند در سالهاي اخير پيشرفتهاي خوبي در زمينههاي مختلف كارهاي تحقيقي داشتهاند ولي در برابر گسترش خرافات و انحرافاتي كه به نام دين در جامعه رواج يافته متأسفانه كار قابل ملاحظهاي انجام ندادهاند.
سكوت و بي عملي حوزههاي علميه در برابر اين انحرافات در تاريخ اسلام و شيعه و به ويژه انقلاب اسلامي و نظام جمهوري اسلامي منعكس خواهد شد و به هيچ وجه قابل دفاع نخواهد بود، جاي شهيد مطهري خالي كه با قلم و بيان خود در برابر اين همه انحرافات بايستد و امام زمان (ع) را با علم خود در اين دوران غربت ياري كند.
فرهنگ مهدوي مظلوم است، اين مظلوميت را حوزههاي علميه با قيام علمي و تبليغي خود ميتوانند برطرف كنند.
و ختم كلام هم اين كه اگر ما ادعاي شيعه بودن داريم و خود را از محبان حضرت حجت (عج) به حساب ميآوريم كه انشاءالله همين گونه است، بايد ضمن حضور در شاديهاي اهل بيت (ع) با رفتار و كردار خود وظيفه شيعه بودن خويش را به درستي انجام دهيم و بكوشيم كه در برگزاري جشنهاي ماه شعبان، موجب عزتمندي بيشتر دين و آيينمان گرديم، نه اين كه خداي ناكرده با افتادن در دام خرافات، موجب وهن بزرگان دينمان باشيم.
/انتهاي پيام/