کجاست صدایی که به اعتراض برخیزد؟ / اینجا انسان را زنده زنده می‌سوزانند

به گزارش  علی سلیمانیان در وبلاگ دادگاه انقلاب اسلامی آورده است؛ ‏۲ سال است که می‌انمار صحنه فجیع‌ترین نسل کشی‌هاست و گویا موقعیت ‏ژئوپولیتیکی‌اش، همه را مجاب کرده که چشم بر همه آنچه که آنجا ‏می‌گذرند فروبندند و از اینکه نمی‌ببینند در برمه چه بر سر انسان آمده ‏است، دم بر نیاورند. ‏

‏ اگر برمه جایی در اروپا و امریکا و یا لااقل جایی در خاورمیانه بود، ‏شاید مدت‌ها پیش داد همه و حداقل داد وجدان‌های بیدار بشری در می‌آمد، ‏اما افسوس که آن‌ها که در می‌انمار سلاخی و آواره شده‌اند مظلوم‌تر از ‏این حرف‌ها هستند. ‏

نمی‌دانم برای بشر امروز یا لااقل وجدان‌های چه آماری از نسل کشی و ‏غارت و آوارگی نیاز است تا توجهی هر چند کوتاه به برمه داشته باشند ‏و سری نیز به شرق بگردانند؟

گویا فقط استضعاف را محدود به مناطق خاصی از جهان کرده‌اند، و ما ‏فقط به حمایت از آنان بسنده کرده‌ایم؟ و به آن دل خوشیم؟

کجایند وجدان‌های بیداری که هرگز ظلم را برنتافته‌اند؟ کجایند نهاد‌ها و ‏تشکل‌هایی که عدالتخواهی و ظلم ستیزی را آمال خود می‌دانند؟! کجایند ‏مدعیان حقوق بشری که برای اعدام یک جانی و یک قاچاقچی مواد ‏افیونی مخدر، گوش عالم را کر کرده‌اند؟ کجایند رسانه‌هایی که مدعی ‏انسانیت‌اند و حقانیت؟

کجاست کمک‌هایی که کودکان بی‌پناه برمه را به قدر وعده‌ای غذا هم که ‏شده، سر سفره طعامی بنشاند؟ کجاست آن بیانیه‌هایی که برای همه چیز ‏حتی روز جهانی سرویس بهداشتی! صادر می‌شوند اما از نسل کشی در ‏بایکوت مطلق خبری، حتی ککشان هم نمی‌گزد؟

کجایند روشنفکرانی که برای نشان دادن اوج عاطفه‌شان، دنبال سرپناه ‏برای سگان ولگرد می‌گردند هر چند که از کنار بی‌سرپناهی انسانی در ‏همسایگیشان به راحتی رد می‌شوند؟ کجایند کسانی که دادشان از قربانی ‏کردن احشام درآمده است اما چشمشان هرگز کشتار ده‌ها هزار نفری نسل ‏آدم را نمی‌بیند؟

کجایند علمای اسلام؟ الازهر کجاست؟ علمای قم و نجف و مشهد کجایند؟ ‏و کجاست حزب الله؟ کجایند حامیان گفتمان انقلاب اسلامی؟ کجایند ‏آزادگان؟ کجاست تجمعات و اعتراضات و تحصن‌ها به سلاخی بنی‌آدم در ‏گوشه‌ای از جهان که حتی نمی‌گذارند آه‌شان را کسی بشنود؟ کجاست ‏صدایی که به اعتراض برخیزد؟