منطقه خطر - احتیاط کنید!

س: مي‌خواستم بدانم نظر اسلام راجع به عشق‌هاي زميني که حتماً منظور عشق بين دو نفر از جنس مخالف است چيست؟ آيا بايد اين عشق را سرکوب کرد يا در اسلام اين نوع عشق که ممکن است در سنين 16 يا 17 سالگي وارد زندگي يک نفر شود مباح شمرده شده است؟ در راديو و تلويزيون گاه‌گاه سخني مي‌شنويم که گويا اين عشق‌ها را بايد سرکوب کرد و از پيش آمدنشان جلوگيري کرد و يا فرد عاشق گناه کرده؟ به نظر اسلام آيا دست خود آدم است که عاشق شود يا نشود؟ شخصي که عاشق شده البته بهتر است که زودتر ازدواج کند تا خود را از گرفتاري نجات دهد(البته اگر عشق در اسلام مجاز شمرده شده باشد) حال اگر در موقعيتي بود که نمي‌توانست ازدواج کند آيا بايد اين مورد را به فراموشي بسپارد؟ نظر حضرت عالي در اين باره و برخورد‌هاي فيزيکي که با اين مسائل مي‌شود چيست؟ اصولا ازدواج را با عشق بهتر مي‌دانيد و خود شخص همسرش را انتخاب کند يا اينکه نديده ازدواج صورت گيرد؟

ج: عواطف يكى از نعمت‌هاى بزرگ الهى است كه هم براى شيرين شدن زندگى اين جهان نقش مهمى ايفا مي‌كند و هم زمينه تعالى روح و عشق به محبوب حقيقى را فراهم مي‌سازد. افراط در مهرورزى (مانند افراط در هر كار ديگرى) تعادل زندگى را به هم مي‌زند و طبعاً تلاش براى كسب چنين امر افراط آميزى مطلوب نخواهد بود؛ مخصوصاً اگر انسان را در معرض گناه قرار دهد. چنين افراطى ممكن است به يك بعدى شدن شخصيت و عقب ماندگى در ساير ابعاد منجر گردد، و حتى گاه موجب ناكامي‌هاى خطرناكى شود. از اين جهت،‌ رعايت اعتدال در اين عرصه نيز مطلوب است.

عشق‌هاى زمينى هم تا حدى كه انسان را به گناه نكشاند حرام نيست ولي خردورزى، دورانديشى و تقوى اقتضا مى‌كند كه انسان به سراشيب سقوط نزديك نشود و هميشه مرزى را بين خود و گناه قرار دهد. بنابراين كسى كه مبتلا به عشق انسانى شده (چه جنس مخالف يا موافق) سزاوار است به خصوص از تماس بدنى خوددارى كند.