چگونه دعا کنيم؟
تعريف دعا
دعا در لغت به معناي صدا و نداء، و در اصطلاح به معناي درخواست از خداوند متعال است.
شرايط استجابت دعا
*حضور قلب: با توجه به اين كه دعا، درخواست است و خواستن امرى باطنى است، نتيجه مىگيريم كه دعاى بدون حضور قلب، دعا نيست؛ در روايت نيز آمده است: خداوند دعاي غافل و مشغول به خيالات باطله را نميپذيرد.
*خضوع و فروتنى.
* باور داشتن قدرت الهي: شناخت خدا و اعتقاد به قدرت او و علم او به نياز بندگان يكى ديگر از شرايط دعا مىباشد و در صورتى تحقق مىيابد كه دعا كننده خداوند را شناخته و علم و قدرت او را نسبت به خواسته خود باور داشته باشد.
* اميدوارى به خدا و قطع اميد از ديگران. از پيامبر اكرم(ص) روايت كردهاند كه خداوند متعال به يكى از پيامبرانش وحى كرد: «قسم به عزت و جلالم، بدون شك، اميد هر كسى را كه به غير من اميدوار شود حتما قطع مىكنم، و بدون ترديد و حتما لباس خوارى در ميان مردم به او مىپوشانم، و درب من براى كسى كه مرا بخواند باز است. كيست كه در حوادث ناگوار به من اميد بسته و من اميد او را براى بر طرف شدن ناگواريش قطع كرده باشم؟ كيست كه براى كار مورد علاقهاش به من اميدوار شده و من اميد او را از خود قطع نموده باشم؟ تمام آرزوهاى بندگان نزد من محفوظ است. ولى آنها به حفظ من راضى نشدند، آسمانهاى خود را پر از كسانى نمودم كه از تسبيح من خسته نمىشوند و به آنان دستور دادم درها را بين من و بندگانم نبنديد ولى بندگانم به سخن من اعتماد نكردند. آيا نمىداند اگر حادثهاى از حوادث ناگوار من به او برسد كسى جز من نمىتواند آن را برطرف كند آيا من كه قبل از درخواست عطا مىكنم، فكر مىكند، اگر از من درخواست شود خواسته او را نمىدهم آيا من بخيلم؟ كه بندهام مرا بخيل مىداند آيا جود و كرم، مال من نيست؟ آيا عفو و رحمت به دست من نيست؟ آيا محل آرزوها نيستم؟ چه كسى غير من آرزوها را قطع مىكند؟ آيا اميدواران نمىترسند كه به غير من اميدوار مىشوند اگر اهل آسمانها و زمينهايم همگى آرزو كنند و به هر كدام از آنان به اندازه تمام آنچه همگى آرزو كردهاند، بدهم به اندازه جزء ذرهاى از داراييم كم نمىشود. و چگونه مالى كه من سرپرست اويم كم مىشود چه بيچارهاند كسانى كه از رحمتم مأيوس هستند. چه بدبختند كسانى كه از دستوراتم سرپيچى كرده و من را در نظر ندارند».
نيز روايت شده است: «فرعون در حال غرق شدن از موسى كمك خواست ولى او را يارى نكرد، خداوند به موسى وحى كرد علت اين كه فرعون را يارى نكردى، اين بود كه تو او را نيافريدهاى و اگر از من يارى مىخواست ياريش مىنمودم».
* پرهيز از گناه به ويژه ستم مالى و آبرويى به مردم. در حديث قدسى آمده است: «دعا از تو، اجابت از من، زيرا دعائى از من پوشيده نمىماند مگر دعاي کسي که لقمه حرام خورده».
* گريستن. روايت شده است: «بين بهشت و جهنم، گردنهاى است كه كسى از آن عبور نمىكند، مگر كسانى كه از ترس خدا، خيلى گريه كرده باشند».
* سپاس و ستايش كردن خداوند.
* ذكر نامهاى خدا كه مناسب دعا مىباشد: مثلا براي رفع مشكلات مالي يا رزاق گفته شود و براي شفاي مريض يا شافي.
* ياد كردن از نعمتهاى خداوند و شكر آنها.
* اعتراف به گناهان و آمرزش خواستن براى آنها.
* درنگ و عجله نكردن، و اصرار و پافشارى در دعا: زيرا كه خداوند درخواست كننده لجوج را دوست دارد. و حداقل پافشارى اين است كه دعاى خود را سه بار تكرار كرده و خواسته خود را سه بار بگويد.
* پنهان دعا كردن: زيرا فرمان خداوند است كه «در پنهان دعا كنيد» و از آفت ريا نيز دور مىماند. و روايت شده است: «دعاى پنهانى برابر با هفتاد دعاى آشكار است».
* شريك ساختن ديگران در دعا: همچنانكه بسيار سفارش شده است به تنهايي و فقط براي خود دعا نکنيد.
* با ديگران دعا كردن: دعا در جمع نيز باعث اجابت است. بهترين جمعيت براى دعا چهل نفر است و بجاى آن چهار نفر هم مىتوانند كه هر كدام ده بار دعا كنند. و اگر نتوانست در جمع دعا كند، خود نيز مىتواند چهل بار دعا كند.
*تضرع در دعا به همراه قلب خاضع و بدن متواضع و چاپلوسى. خداوند به حضرت عيسى(ع) وحى نمود: «عيسى مانند غريق غمزدهاى كه ياورى ندارد، به درگاه من دعا و دلت را برايم خوار كن و در خلوت بسيار بياد من باش. و بدان من با چاپلوسى كردن تو خوشحال مىشوم. با زنده دلى و نشاط اين عمل را انجام بده و صداى غمناك خود را به من برسان.»
* صلوات فرستادن بر محمد(ص)نيز در اول و آخر دعا باعث اجابت است: از امام صادق(ع) روايت شده است: «كسى كه به درگاه خدا حاجتى دارد، بايد ابتدا بر محمد و آل محمد صلوات فرستاده، سپس حاجت خود را بخواهد و دعاى خود را با صلوات بر محمّد و آل محمد به پايان برساند، چون خداى متعال كريمتر از اين است كه ابتدا و انتهاى دعا را پذيرفته و وسط آن را رها كند، زيرا چيزى مانع از اجابت صلوات بر محمد و آل محمد نمىشود.»
* پاكدلى و روى آوردن با تمام وجود به خداوند. امر ديگرى كه باعث اجابت است توجه كردن بنده به مولاى بخشنده، مهربان و رحيم با قلب، باطن و روح خود مىباشد. نيز بايد دل خود را از غير خدا بخصوص افكار پستى كه باعث نجاست دل و كثيف شدن روح پاك نمود. زيرا اين امور باعث هلاكت دل مؤمن و حتى روگرداندن خداوند متعال از او مىشود و از ضعف ايمان سرچشمه گرفته و نوعى بىادبى به خدا و اطاعت از شيطان مىباشد.
* دعا قبل از بلا. چنين دعايى خيلى مؤثرتر از دعايى است كه پس از رسيدن بلا و سختى صورت مىگيرد.
* صدقه دادن. همانگونه كه روايت شده است صدقه دادن قبل از دعا باعث اجابت آن مىگردد.
* اوقات خاص. دعا در اوقات خاصي به اجابت نزديک است.
* مكانهاى خاص. انتخاب مكانهاى شريف نيز، دعا را به اجابت نزديک ميکند، مانند «رأس الحسين(ع) و مكانى كه زير گنبد آن قرار دارد./انتهاي پيام/