آراستگى ظاهرى در زندگى پيامبر اكرم(ص) و امامان(ع)
ابوايّوب انصارى ميزبان پيامبر صلى الله عليه و آله در مدينه مىگويد: «شبى براى پيامبر صلى الله عليه و آله غذايى همراه پياز و سير آماده كرديم و به حضور آن حضرت برديم. حضرت از غذا نخورد، و آن را رد كرد، ما جاى انگشتان آن حضرت را در آن غذا نديديم. من بى تابانه به حضور آن حضرت رفته و عرض كردم: پدر و مادرم به فدايت چرا از غذا نخوردى، و جاى دست شما در آن غذا نبود تا با خوردن آن قسمت، طلب بركت كنيم؟ در پاسخ فرمود: آرى غذاى امروز «سير» داشت و چون من در اجتماع شركت مىكنم و مردم از نزديك با من تماس مىگيرند و با من سخن مىگويند، از خوردن غذا معذورم. ما آن غذا را خورديم، و از آن پس چنان غذايى براى پيامبر صلى الله عليه و آله آماده نكرديم.» «سيره ابن هشام، ج2»
امام صادق عليه السلام به قدرى از عطريات استفاده مىكرد كه هرگاه كسى وارد
مسجد مىشد و او را نمىديد، از محلّى كه بوى عطر از آن استشمام مىشد، مىفهميد كه امام صادق عليه السلام در همان محل بوده است، زيرا محلّ سجده او هميشه خوشبو بود. «فروع کافي، ج6»
حسنبن جهم مىگويد: «به محضر امام كاظم عليه السلام رفتم، ديدم موى صورتش را با رنگ سياه، رنگين نموده است، عرض كردم: فدايت شوم، محاسنت را رنگ كردهاى؟ فرمود: همانا خضاب كردن پاداش دارد، خضاب و آراستگى موجب افزايش حفظ عفّت زنان مىگردد، زيرا بعضى از زنان بر اثر آن كه همسرانشان خود را نمىآرايند، به فساد و بى عفّتى كشيده مىشوند». «بحارالانوار، ج76»