چرا نعمتها از بين مىروند؟
امام باقر عليه السلام مىفرمايد: إنَّ اللَّهَ قَضَى قَضاءً حَتْماً أَلّا يُنْعِمَ عَلَى الْعَبْدِ بِنِعْمَةٍ فَيَسْلُبُها إيّاهُ حَتّى يُحْدِثَ الْعَبْدُ ذَنْباً يَسْتحِقُّ بِذلِك النَّقِمَةِ «اصول کافي، ج2»
ترجمه: خداوند يك حكم قطعى كرده است كه نعمتهايى را كه به مردم داده از آنها نگيرد، مگر اين كه گناهى مرتكب شوند كه موجب سلب آن نعمت شود.
شرح كوتاه:
نعمتهاى خدا بىپايان است؛ اما بىحساب نيست، بدون حساب به كسى نمىدهد و بىحساب از كسى نمىگيرد، هنگامى كه مردم جهان نعمتهاى او را وسيله غرور و فساد تبهكارى و ستم قرار دادند، همان نعمتها تبديل به عوامل بدبختى آنها مىشود، نعمت آنها سلب و بلا جاى آن را مىگيرد، صنايع و تكنولوژى آنها ويرانگر و اجتماع آنها مايه نفاق و توسعه زندگى آنها مايه ناراحتى و حتى وسيلههاى سرعت عامل عقبماندگى آنها مىشوند، چراكه از نعمتها سوء استفاده كردند!./انتهاي پيام/