غيبت، تلاش عاجزان است!
قال على عليه السلام: «الْغيبَةُ جُهْدُ الْعاجِزِ»؛ «غيبت كردن آخرين تلاش افراد ناتوان است» «نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره 461».
شرح و تفسير
در ميان گناهان كبيره، كمتر گناهى همانند غيبت نشانه پستى و ضعف و زبونى و ناجوانمردى است، آنها كه به مذمّت و عيبجويى مردم در پشت سر آنها مىپردازند و آبرو و حيثيّت افراد را با إفشاى عيوب پنهانى، كه غالب مردم به يكى از اين عيوب گرفتارند، مىبرند و آتش حسد و كينه خود را به اين وسيله فرومىنشانند، افرادى ناتوان و فاقد شخصيّتند، كه در مبارزه بىدليل و ظالمانه خود شهامت ندارند و تمام قدرتشان اين است كه از پشت خنجر بزنند.
در حديث آمده است: «آن كس كه غيبت مردم ميكند، اگر توبه كند، آخرين كسي است كه وارد بهشت مىشود و اگر توبه نكند نخستين كسى است كه وارد دوزخ مىشود!» «بحار الانوار، ج72».
در آيه 12 سوره حجرات، غيبت به خوردن گوشت مرده برادر مسلمان تشبيه شده است!
و در حديث ديگرى چنين مىخوانيم: «در روز قيامت براى جبران خسارت حيثيّتى غيبت شونده، ثواب كارهاى غيبت كننده را به پرونده غيبت شونده منتقل مىكنند و اگر ثوابى نداشته باشد، گناهان غيبت شونده را به پرونده غيبت كننده منتقل مىكنند!» «المحجّة البيضاء، ج5».
با توجّه به آنچه گذشت، انسان عاقل هرگز غيبت نمىكند؛ زيرا غيبت شونده يا دوست اوست و يا دشمنش مىباشد، اگر دوست او باشد، شخص عاقل در تحت هيچ شرايطى حاضر به خوردن گوشت مرده دوست خود نمىشود و اگر دشمنش باشد، هرگز راضى نمىشود كه ثواب اعمالش در روز قيامت به پرونده اعمال او منتقل شود يا مجازات گناهان غيبت شونده را متحمّل شود!.
بنا بر اين عقل سليم حكم مىكند كه با كمك همديگر اين گناه كبيره را از زندگى خويش بشوئيم، و جامعه را از شرّ عواقب سوء و تبعات آن رهايى بخشيم./انتهاي پيام/