چرا دربلاها، صالحان هم به پای بدکاران میسوزند؟
گروه معارف؛ در پاسخ آنان بايد گفت: اگر چه اين بلاها گاه صالح و طالح را در بر مىگيرد امّا خداوند جلّ و علا سود هر دو را در آنها نهاده است؛ زيرا صالحان هنگامى كه گرفتار مىشوند به ياد نيكيها و نعمات گذشته خداوند و پروردگار خويش مىافتند و پيشانى بر خاك مىنهند و او را سپاس مىگزارند و شكيبايى پيشه خود مىسازند. بدكاران و فاسدان نيز وقتى كه گرفتار اين بلاها مىشوند، قدرى شكسته مىشوند و از معصيت و فساد مىپرهيزند.
نيز نعمت و سلامتى هم به سود هر دو گروه است: صالحان از نيكويى و صالح بودن خود شادند و مسرور و با اين نعمتها بر رغبت و شوقشان به سوى عمل صالح افزوده مىشود و فاجران و فاسدان نيز به رأفت و مهر خداوندگارشان پى مىبرند و در مىيابند كه خداوند جلّ و علا بىآنكه آنان سزاوار مستحق باشند به آنان نعمت و سلامتى عطا فرموده است آنگاه اين رأفت و گذشت الهى باعث مىگردد كه اين افراد هم نسبت به مردم رأفت ورزند و از آنان درگذرند.
ممكن است كسى بگويد: اين كه گفتيد هنگامى است كه بلاها در مال مردم بيفتد امّا چه مىگوييد هنگامى كه بلا در «جان» آنان بيفتد؛ مانند:
آتشسوزى، غرق شدن، سيل و زلزله كه باعث مىگردد كه جانشان را از دست بدهند؟
در پاسخ گفته مىشود: خداوند جلّ و علا در اين هم خير و صلاح هر دو گروه را نهاده است؛ زيرا صالحان از اين سراى پيچيده در بلاها و سختيها راحت مىشوند [و به منزل نعمت و راحتى مىرسند] فاجران و فاسدان نيز اگر بر اثر اين بلاها بميرند از سويى باعث كاهش عذاب آخرت آنان است و از سوى ديگر باعث مىگردد كه به فساد و فسق ادامه ندهند.
كوتاه سخن اينكه آفرينشگر والامرتبه، با حكمت و قدرت خود همه اين امور را به سود و مصلحت همه مىگرداند. چنان كه اگر توفان، درختى يا نخلى را از ريشه در آورد سازنده ماهر، آن را بر مىدارد و در جايهاى فراوان به كار مىگيرد.
تدبيرگر و حكيم عالم نيز چنين است. اگر بلاهاى جانى و مالى فرود آيد همه را به سود و مصلحت همه مردم مىگرداند.
اگر بگويد: اصلا چرا واقع مىشوند؟
در پاسخ گفته مىشود: براى آنكه فاجران و فاسدان از سلامتى و راحتى در گناه و فسق و فجور بيشتر و گناهان افزونتر گرفتار نيايند و نيكوكاران نيز از تلاش و مجاهده [كه لازمه آن تحمّل دشواريها و ناگواريهاست] باز نمانند. غالبا اين دو حالت زمانى رخ مىنمايند كه مردم در راحتى و وفور نعمت باشند و اين بلاها آنان را از سقوط باز مىدارد و به آنچه سود و مصلحت آنان در آن است آگاه مىسازد.
اگر از اين بلاها در امان و راحت باشند، در طغيان و معصيت فرو مىروند، چنان كه مردم در آغاز چنين بودند و چنان در معصيت و فساد غرق شدند كه به بلا و طوفان گرفتار گشتند تا زمين از لوث آنان پاكيزه شود./انتهاي پيام/