خدايا مرا همنشين نيكانت كن
گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»، در دعاي روز سيزدهم ماه مبارك رمضان آمده است:
اللهمّ طَهّرني فيهِ من الدَنَسِ والأقْذارِ وصَبّرني فيهِ على كائِناتِ الأقْدارِ ووَفّقْني فيهِ للتّقى وصُحْبةِ الأبْرارِ بِعَوْنِكَ يا قُرّةَ عيْنِ المَساكين.
خدايا پاكيزه ام كن در اين روز از چرك وكثافت وشكيبائيم ده در آن به آنچه مقدر است شدنى ها وتوفيقم ده در آن براى تقوى وهم نشينى با نيكان به ياريت اى روشنى چشم مستمندان.
همنشين
شخصيّت انسان داراى ابعادى است، و امورى كه شخصيّت انسان را تشكيل مىدهند مختلفند، مانند جنبههاى وراثت، پدر و مادر، استاد و وسايل ارتباط جمعى. يكى از امورى كه در ترسيم شخصيّت انسان خيلى مؤثّر است، همنشين است. همنشين در وضع روحى و فكرى و اخلاقى انسان تأثير مىگذارد؛ و اثرش به قدرى زياد است كه گاهى يك همنشين خوب انسان را بهشتى و يك همنشين بد انسان را جهنّمى مىكند. بنابراين بايد در انتخاب دوست براى خود، كاملًا مراقب باشيم.
حديثى از امام على عليه السلام گواه بر اين مطلب است كه مىفرمايد: «اذَا اشْتَبَهَ عَلَيْكُم حالُ الرَّجُلِ فَلَمْ تَعْرِفُوهُ فَانْظُروا الى خُلَطائِهِ وَ جُلَسائِهِ فَانَّ الْمَرْءَ عَلى دينِ خَليلِهِ وجَليسِهِ؛ اگر حال كسى بر شما مشتبه شد و نمىتوانيد بفهميد كه خوب است يا بد، به دوستان و همنشينانش نگاه كنيد چرا كه انسان دين دوستانش را دارد».
اين روايت نشان مىدهد كه دين و ايمان انسان بستگى به دوست او دارد.
در روز قيامت جهنّميان به جهنّم و بهشتيان به بهشت مىروند، امّا از آيات استفاده مىشود كه اينها يك ارتباطى باهم دارند و هم ديگر را مىبينند و گاهى گفتگوهايى بين آنها ردّ وبدل مىشود، از جمله آن گفتگوها اين است كه بهشتيان مىگويند: « «مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ»؛ چه چيز شما را به دوزخ وارد ساخت؟» آنها دلايلى ذكر مىكنند: « «قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ* وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ* وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ»؛ مىگويند ما از نمازگزاران نبوديم، و اطعام مستمندان نمىكرديم، و پيوسته با اهل باطل همنشين و هم صدا بوديم»، و سرانجام آن « «وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ»؛ و همواره روز جزا را انكار مىكرديم». « مدّثر، آيه 42- 45»
امام سجّاد عليه السلام در تفسير اين حديث مىفرمايد: همنشينى با نيكان، انسان را به نيكى دعوت مىكند. همنشينى با ائمّه عليهم السلام افراد بسيارى را بزرگ كرده است، به عنوان مثال فضّه كه خادمه حضرت زهرا عليها السلام بود و مستجاب الدعوه شد و بيست سال با قرآن سخن مىگفت و يا قنبر با امام على عليه السلام همنشين شد و به مقام عالى رسيد، بنابراين همنشينى ناخود آگاه در انسان اثر مىگذارد.
/انتهاي پيام/