راهكارهاى سالم سازى ارتباط دختر و پسر چيست؟
گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»، سالم سازى ارتباط دختر و پسر وابسته به تقويت مبانى اخلاقى و اعتقادى است كه طرفين (دختر و پسر) با تقويت اين دو مبنا مىتوانند ارتباط سالمى در جامعه اسلامى داشته باشند.
در صورت عدم تحقق مبانى پيش گفته و ضرورت ارتباط طولانى مدت، راهكار شرعى، ايجاد عقد موقت است.
توضيح راهكارها
1. تخلق به اخلاق معاشرت كه در زمينههاى زير توصيه مىگردد:
الف- حيا
از اميرالمومنين على (ع) نقل شده است كه حيا موجب پيدايش هر زيبايى است «« الحياء سبب الى كل جميل»، بحارالانوار، ج 77، ص 211، ح 1»؛ بنابراين، براى زيبا شدن هرچه بيشتر زندگى و جلا بخشيدن به روابط و معاشرت، به كار بردن اين مفهوم راهگشاست. شرم و حيا به معناى خوددارى از حركت و عملى است كه انجامش مورد سرزنش و ملامت باشد. و در اين مورد خاص حالتى بسيار با ارزش و مانعى فوق العاده مهم در برابر گناه و كيفيتى قابل توجه است. بىترديد كسى كه به خداوند ايمان دارد و از قيامت و حوادث آن بيمناك است، چه در آشكار و چه در پنهان از اينكه در محضر پروردگار به گناه و معصيت دست بزند، حيا و شرم مىكند و در نهايت با كمك و يارى اين حالت نفسانى، به سوى گناه گام بر نمىدارد.
پيامبر اسلام (ص) فرمود: اما حيا، حقيقتى است كه امور و خصلتهايى از آن منشعب مىشود؛ مانند نرم خويى، مهربانى، آگاهى و توجه به مراقبت خدا در پنهان و آشكار، سلامت نفس، دورى از گناه و شر، خوش رويى، بزرگوارى و بلندى نظر، پيروزى، نام نيك در ميان مردم ...؛ اينها خصلتهايى است كه خردمند به وسيله حيا به آنها مىرسد؛ پس خوشا به حال كسى كه خيرخواهى خدا را بپذيرد و از رسوايىاش در محضر حق بترسد. «حسين انصاريان، فرهنگ مهرورزى، ص 120. به نقل از تحف العقول، ص 17 و بحارالانوار، ج 1، ص 118، باب 4، حديث 11»
از رسول گرامى اسلام (ص) نقل شده است كه مانند پيامبران باقى نمىماند مگر سخن مردم كه اگر حيا نكنى هر كارى انجام خواهى داد. «عيون اخبار الرضا، ج 2، ص 56، حديث 207»
اين سخن رسول خدا كه بيانگر و مؤيد ضرب المثل معروف عرب است، روشنگر اين واقعيت مىباشد كه حيا جوهره هر خوبى است؛ زيرا اگر انسان به مرتبهاى برسد كه هرچه بخواهد انجام بدهد، از مرتبه انسانيت خارج مىشود و آنچه در اين راستا پيشگير، مانع و همچون سدى است در برابر تمايلات انسانى، حياء و شرم مىباشد.
همچنين از اميرالمومنين على (ع) نقل شده است كه عاقلترين مردم با حياترين آنهاست. «. غررالحكم، 2900»
نقش حيا در سالم سازى روابط به گونهاى پر اهميت است كه بدون آن حتى ايمانى وجود ندارد «لا ايمان لمن لاحياء له»:( امام صادق( ع))، كافى، ج 2، ص 106، حديث 5» و جايى كه ايمان وجود نداشته باشد، رابطه معنا ندارد و براى ايجاد يك ارتباط خوب و شايسته، حيا ضرورت دارد.
ب- رعايت حجاب شرعى
دختر در ارتباط با پسر بايد مراقب حريم خود باشد و در پاسخ بىحيايى او خود را در دژ مستحكم حجاب بپوشاند؛ زيرا پوشش كامل همچون سدى مىتواند جلوى روابط ناسالم را بگيرد و روابط سالم را تقويت كند؛ البته از نظر روابط اجتماعى ثابت شده است كه افراد بىحيا نسبت به افراد محجب و پوشيده مراقب اعمال خود هستند و آن گاه بىحيايى خود را ظاهر مىسازند كه از طرف مقابل نيز بىحيايى ببينند. استاد شهيد مرتضى مطهرى در اين زمينه مىنويسد: نبودن حريم ميان زن و مرد و آزادى معاشرتهاى بىبند و بار، هيجانها و التهاب هاى جنسى را افزايش مىدهد و تقاضاى سكس را به صورت يك عطش روحى و يك خواست اشباع نشدنى در مىآورد. غريزه جنسى غريزهاى نيرومند، عميق و دريا صفت است، هرچه بيشتر اطاعت شود سركشتر مىگردد؛ همچون آتش كه هرچه به آن بيشتر خوراك بدهند، شعلهورتر مىشود «مساله حجاب، استاد مرتضى مطهرى» ...»
ضرورت حجاب و پوشش در مورد زن جاى هيچ شك و ترديدى نيست، ولى آنچه در سالمسازى روابط كمك مىكند، افزون بر پوشش زن، پوشش مرد است.
درست است كه مردها وظيفه دارند تنها شرمگاه (از ناف تا زانو) خود را بپوشانند، ولى مرحوم صاحب عروه الوثقى مسئله را اين گونه مطرح مىكند: «بر مردان پوشش واجب نيست، مگر در عورت؛ اما اگر علم داشته باشيم كه زنان عمداً به بدن ما نگاه مىكنند، پوشش از باب حرمت تعاون بر اثم واجب است. به اين معنا كه اگر مرد برهنه ظاهر شود؛ در صورت نگاه زنان به او مقدمات گناه فراهم مىشود.»
اگر مردى با قصد به حرام انداختن زن بدون لباس بيرون بيايد، كمك به گناه صدق مىكند؛ زيرا قصد وقوع گناه توسط زنان را نموده و اين كار كمك به انجام دادن گناه است، ولى اما اگر چنين قصدى نداشته باشد و فقط احتمال داشته باشد از عدم پوشش وى عدهاى به گناه بيفتند، كمك به گناه صدق نمىكند.
اما آنچه در سالم سازى روابط دختر و پسر مطرح مىباشد، پوشش طرفين است؛ آن جا كه دختر و پسر با هم معاشرت دارند، بايد تمامى مقدمات احتمالى وقوع گناه از جمله برهنه بودن مرد برداشته شود و مرد با ظاهرى محجوب حاضر شود و البته حجاب مرد ارتباطى كامل و استوار با حيا دارد كه پيشتر از آن ياد شد.
ج- عفت چشم و چشم پوشى
نگاهى شهوت آلود به جنس مخالف تنها به زن و شوهر اختصاص دارد و هيچ زن و مرد ديگرى نمىتوانند چنين نگاهى به يكديگر داشته باشند.
نگاه بدون قصد شهوت به غير از دست و صورت زن نامحرم حرام است. در مورد نگاه كردن به دست و صورت زن نامحرم صاحب عروه الوثقى و حضرت امام مىفرمايند: احتياط در اين است كه نگاه كردن جايز نباشد. «ر. ك: معاشرت زنان و مردان، حسن صادقى»
افزون بر اين، آگاهى از آثار وضعى نگاه به نامحرم مىتواند گام مؤثرى در تقويت اين راهكار باشد. از امام صادق (ع) روايت شده است: «نگاه، تيرى است از تيرهاى زهرآگين شيطان؛ كسى كه براى خداوند متعال نگاه را ترك كند، خداوند عزوجل آرامشى همراه با ايمان به او مىچشاند. « وسايل الشيعه، ج 14، باب 104، مقدمات نكاح، ح 5»
از سوى ديگر توجه به آثار فراوان چشم پوشى، خود راهكارى است براى سالمسازى ارتباط دختر و پسر كه تنها به يك نمونه اشاره مىشود. از امام صادق (ع) روايت شده است: «هر كس زنى را ببيند و چشمش را به آسمان بياندازد يا آن را برگرداند، به زودى خداوند مزه ايمان را به او خواهد چشاند. «همان»»
د- تقويت اعتقاد به مبدأ و معاد
امام خمينى (ره) در كلام نغز و شيوايى كه برگرفته از آيات و روايات است، مىفرمايند: «عالم محضر خداست، در محضر خدا معصيت نكنيد.»
تمام هستى (عالم) به صورت يك مجموعه واحد محضر و دفتر دادگاه است و قاضى اين دادگاه نيز حاضر است؛ اعتقاد به وجود خداى متعال و نظارت دائمى او و همچنين اعتقاد به روز رستاخيز از مهم ترين راهكارهاى سالم سازى ارتباط دختر و پسر است. در اين زمينه، اشاره به ارتباط حضرت يوسف (ع) و زليخا مىتواند راهگشاى بسيارى از مسايل پيش آمده براى جوانان باشد. حضرت يوسف (ع) در پاسخ افزون طلبى زليخا به او يك جمله گفت: «معاذ الله»؛ «و آن [زنى] كه آن (: يوسف) در خانهاش بود، از وجودش تمنّاى كامجويى كرد؛ و همه درها را محكم بست و گفت: «بيا (كه من آماده) براى توام!» (يوسف) گفت: «پناه بر خدا! در حقيقت او پرورش دهنده من است؛ جايگاه مرا نيكو داشت؛ (پس خيانت به او ستمكارى است و) قطعاً ستمكاران رستگار نمىشوند.» « يوسف، 23»
پيامهاى هشدارآميز داستان يوسف و زليخا:
1. پسرهاى جوان كه در خانههاى زنان كم تقوا و نامحرم هستند، تنها نباشند؛ زيرا باب مراوده باز مىشود.
2. گناهان بزرگ با مراوده و نرمش شروع مىشود.
3. حضور زن و مرد، پسر و دختر در فضاى در بسته، زمينه را براى گناه فراهم مىكند.
4. عشق در اثر مراوده و به تدريج پيدا مىشود، نه به صورت دفعى و يك باره؛ بنابراين از معاشرتهاى طولانى مدت تا حد امكان پرهيز شود.
5. در برابر قدرت شهوت، همسر پادشاه نيز به زانو در مىآيد.
6. موقع هجوم حمله شيطان ياد خدا بهترين راهكار است.
7. ياد عاقبت گناه مانع ارتكاب آن است.
8. توجه به خدا مهمترين عامل بازدارنده است.
9. يك لحظه گناه، انسان را از رستگارى ابدى دور مىسازد.
10. ضرورت شكر نعمت دهنده اقتضا مىكند گناه نكنيم. «ر. ك: تفسير نور، ج 6، ص 46»
/انتهاي پيام/