نيايش يا كارخانهى آدم سازى
گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ نيانش كننده همچون آهنى است كه مجاور آتش قرار گيرد و لحظه به لحظه سردى و كدورت ذاتى او گرفته مىشود و حرارت و نورانيّت اكتساب مىكند تا اينكه مثل خود آتش سوزنده و روشن مىگردد؛ و همچون سنگهايى كه مانع نور و حرارت بود ولى به واسطهى تلطيف، شيشه و ذرّهبين شده، از منبع نور و حرارت خورشيد استفاده كرده، نور و حرارت را گرفته و به ماوراء خود تحويل مىدهد.
موسى (ع) در مناجات و نيايش خود عرض كرد: الهى! تو به من نزديكى تا تو را آهسته بخوانم، يا دورى كه بلند بخوانم؟
خطاب رسيد: «أنا جليس من ذكرنى» من همنشين و نزديكم با هر كس كه با من نيايش و راز و نياز نمايد.»(وسائل الشيعه)
در اثر اين مجالست است كه نيايشگر، متخلق به اخلاق الهى و متّصف به صفات خداوند مىشود، و از زشتىها و اخلاق مذموم و طمع و بخل و كينه و عداوت و ظلم و تجاوز دورى مىكند، تا خود را شايستهى مقام قرب وحالت انس با پروردگار نمايد، و لايق پيشگاه با عظمت كبريايى حضرت حق گردد.
و اشاره به همين معنا است در فايدهى نماز كه «انّ الصلاه تنهى عن الفحشاء والمنكر»؛ «عنكبوت/ 45» «نماز، نمازگزار را از ارتكاب معاصى و منكرات باز مىدارد.»
نيايشگر خود را ناگزير مىداند تا از هوى و هوسهاى نابجا دورى گزيند و با هواهاى نفسانى پيكار و مبارزه نمايد و در صدد تزكيهى نفس بر آيد «قد أفلح من تزكّى»، « أعلى/ 14» «و نفس و ما سواها* فألهمها فجورها وتقواها* قد أفلح من زكاها* و قد خاب من دساها». «شمس/ 7- 10»
نيايشگر، نوع پرورى و يتيم نوازى و دلجويى از مستمندان و بينوايان را پيشهى خود مىسازد تا به مقتضاى: «ارحم ترحم»، «مهربانى كنيد تا خداوند به شما مهربانى كند» مورد رأفت و رحمت خداوند متعال گرديده و مصداق فرمايش نبوى قرار گيرد كه در خطبهى شعبانيّه مىفرمايد: «تحننوا على أيتام الناس كما يتحنن على أيتامكم»؛ «عيون أخبار الرضا( ع)، ج 2، ص 265»
«با يتيمان مردم مهربانى كنيد، تا يتيمان شما هم مورد مهربانى واقع شوند.»
خلاصهى كلام آنكه براى نيايش، شرائطى است كه نيايشگر ناگزير است انجام دهد تا تحت عنوان نيايشگر قرار بگيرد مانند: پاكى بدن و پاكيزگى لباس و طهارت قلب و پندار و نيّت پاك و توجّه تام به مبدأ و مناعت نفس و استمداد از مبدأ و قطع توجّه از ماسوى اللَّه و اداى تشريفات دربارى اللَّه از تسبيح و تكبير و تمجيد و تحميد و تهليل و صلوات بر واسطههاى فيض دربارى اللَّه (پيغمبر و آل او (ع)) در اين صورت نيايشگر خود را از هر جهت وارد مرحلهى انسانيّت حقيقى و آدميّت مىنمايد.
وقتى جامعهى اسلامى، همه اين طور اهل نيايش شدند، از چنين اجتماعى مدينهى فاضلهى افلاطونى از صورت خواب و خيال و معقولات، به صورت تحقّق و عينيّت ظاهر مىگردد./انتهاي پيام/