علی آبادی‌زاده

علی آبادی‌زاده پدر شهید محمد آبادی‌زاده دانش آموز مدرسه شجره طیبه میناب:تصویر پیکر مطهر دانش‌آموزان مدرسه میناب را در صفحه مانیتور محل انتقال پیکرها برای شناسایی خانواده‌ها نمایش می‌دادند.دو برادرم همراه من بودند و گفتند: «تو پدری و تحمل این صحنه‌های دلخراش را نداری، بیرون بمان تا ما محمد را شناسایی کنیم.» بعد از دو ساعت با گریه آمدند و گفتند محمد را پیدا کردیم. من تردید داشتم و خواستم دوباره چک کنند.  دو ساعت دیگر گذشت و باز تایید کردند. اما دلم آرام نگرفت؛ خودم رفتم و از مسئول مانیتور خواهش کردم عکس آن کد را دوباره نشانم دهد. وقتی نگاه کردم، دیدم محمدِ من نیست!

علی آبادی‌زاده پدر شهید محمد آبادی‌زاده:ساعت ۴ بعدظهر ۹ اسفند ما به همراه افراد عملیات جستجو به کلاس دختران کلاس اول ابتدایی مدرسه شجره طیبه میناب رسیدیم.دخترانی را آنجا دیدیم که بر اثر برخورد ستون‌ها و حرارت موشک پرس شده بودند.یکی یکی پیکرهای کوچک شهدای معصوم و بی گناه را از آوار بیرون می‌آوردیم.بیمارستان میناب ۱۵ دقیقه با مدرسه فاصله داشت. به دلیل ازدحام زیاد جمعیت می‌دیدم که پدران و مادران مینابی از پشت درختان مدرسه با پای پیاده می‌دویدند تا برای شناسایی پیکرها به بیمارستان میناب برسند.  پیکر مطهر برخی معلمی‌های مینابی به اندازه قنداق بچه شده بود.موشکی با وزن ۲.۵ تن و ۹۵۰ کیلوگرم تی ان تی مگر دیگر آنجا جسمی برای آنها می‌گذارد؟

علی آبادی‌زاده پدر شهید محمد آبادی‌زاده دانش آموز شهید مدرسه شجره طیبه میناب: همه ما که آنجا بودیم، با دست و چنگ سعی می‌کردیم خاک‌ها را کنار بزنیم. اما ساختمانی با آن ستون‌های آهنی  فرو ریخته بود. حرارت ناشی از موشک‌ها چنان زیاد بود که هنوز زیر آوار آتش روشن بود و بچه‌های ما که زیر آن حجم از آوار گرفتار شده بودند، در حال سوختن بودند.و مادرهایی که حالا دقیقاً رسیده بودند، با چنگ و دست و با هر کاری که می‌توانستند، سعی می‌کردند یک کاری بکنند. آن ساختمان عظیم و آن حجم از آهن و بتن، با حرارتِ آتشی که از موشک‌ها به جا مانده بود، اجازه نمی‌داد کسی به راحتی به بچه‌ها برسد، اما مادرها و پدرها با همان دست‌های خالی ناامید نمی‌شدند.

علی آبادی‌زاده پدر دانش اموز شهید مدرسه شجره طیبه میناب :روز ۹ اسفند مثل همیشه محمد سرویس مدرسه داشت، اما دلم آرام نداشت؛ انگار چیزی در وجودم فریاد می‌زد که خودت برو.راه افتادم و وقتی فقط پنج دقیقه با مدرسه فاصله داشتم، صدای سوت مهیبی آسمان را شکافت. درست در تقاطع روبروی مدرسه، در همان لحظه‌ای که می‌خواستم دور بزنم، شاهد مستقیم فاجعه بودم؛ دو سه انفجار پی‌درپی و مدرسه‌ای که در میان دود و غبار گم شد.وقتی وارد حیاط شدم، زانوهایم سست شد. محوطه پر از پیکرهای دانش‌آموزان شده بود.موج انفجار و ترکش، بچه‌های معصوم را ارباً اربا کرده بود.در آن میان، پیکر‌های تکه تکه کودکان را می‌دیدم که هنوز پیکرهای زخمی‌شان تکان می‌خورد.